Ike Williams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Ike Williams
Pełne imię i nazwisko Isiah Williams
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1923
Brunswick
Data i miejsce śmierci 5 września 1994
Los Angeles
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 175 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa lekka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 157
Zwycięstwa 127
Przez nokauty 61
Porażki 24
Remisy 4

Isiah „Ike” Williams (ur. 2 sierpnia 1923 w Brunswick w stanie Georgia, zm. 5 września 1994 w Los Angeles) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej.

Rozpoczął karierę zawodowego boksera w 1940. W 1944 walczył m.in. z byłymi mistrzami świata w wadze lekkiej Bobem Montgomerym (przegrał przez nokaut w 12. rundzie) i dwukrotnie z Sammym Angottem (obie walki wygrał na punkty). Pokonał go także Willie Joyce. W styczniu 1945 Williams zrewanżował się Joyce'owi za porażkę, ale w marcu przegrał z nim ponownie.

18 kwietnia 1945 w mieście Meksyk Williams zdobył tytuł mistrza świata federacji NBA w wadze lekkiej wygrywając z dotychczasowym czempionem Juanem Zuritą przez techniczny nokaut w 2. rundzie. 8 czerwca tego roku przegrał po raz kolejny z Joycem, a 19 września uległ przez techniczny nokaut w 6. rundzie Angottowi, ale tytuł nie był stawką żadnej z tych walk.

W 1946 poróżnił się z dotychczasowym managerem Connie McCarthym i postanowił sam zarządzać swoimi walkami. Związek managerów bokserskim uniemożliwił mu wówczas kontraktowanie walk. Williams, aby móc kontynuować karierę, przyjął opiekę managera Franka „Blinky” Palermo, który był powiązany z gangsterem Frankie Carbo, należącym do mafijnej rodziny Lucchese[1].

W obronie tytułu pokonał 30 kwietnia 1946 w Los Angeles Enrique Bolanosa przez techniczny nokaut w 8. rundzie, a także 4 września tego roku w Cardiff Ronniego Jamesa przez nokaut w 9. rundzie. 20 czerwca 1947 znokautował w 4. rundzie byłego mistrza świata wagi junior półśredniej Tippy'ego Larkina, a 4 września tego roku w Filadelfii zmierzył się o tytuł uniwersalnego mistrza wagi lekkiej z uznawanym za mistrza przez NYSAC Bobem Montgomerym (który go znokautował w 1944). Williams wygrał przez techniczny nokaut w 6. rundzie i został jedynym mistrzem świata w tej kategorii wagowej.

27 lutego 1948 w Madison Square Garden w Nowym Jorku pokonał w towarzyskiej walce przyszłego mistrza świata w wadze półśredniej Kida Gavilana, a w obronie tytułu wygrał ponownie z Bolanosem 25 maja w Los Angeles na punkty, z byłym mistrzem świata Beau Jackiem 12 lipca w Filadelfii przez TKO w 6. rundzie i z Jesse Floresem 23 września w Nowym Jorku przez TKO w 10. rundzie. Został uznany bokserem tego roku przez magazyn The Ring. W 1949 Williams pokonał w towarzyskiej walce przyszłego mistrza świata wagi półśredniej Johnny'ego Brattona (była to ich druga walka) oraz dwukrotnie został pokonany przez Kida Gavilana, a w obronie tytułu wygrał po raz trzeci z Bolanosem (21 lipca w Los Angeles przez TKO w 4. rundzie) i z Freddiem Dawsonem (5 grudnia w Filadelfii na punkty; był to już czwarty pojedynek tych pięściarzy, w poprzednich dwukrotnie wygrał Williams, a raz orzeczono remis). W 1950 nie walczył w obronie tytułu, a w walkach towarzyskich pokonał m.in. Brattona i wygrał oraz przegrał z Joe Micelim.

W 1951 ponownie przegrał z Micelim i pokonał Beau Jacka, a 25 maja w Madison Square Garden zmierzył się w obronie tytułu z Jimmym Carterem. Carter zwyciężył przez techniczny nokaut w 14. rundzie i został nowym mistrzem świata.

Williams nie walczył więcej o tytuł mistrza świata, kontynuował jednak karierę bokserską. W 1952 uległ Carmenowi Basilio. W 1955 stoczył tylko dwie walki, obie ze swym dawnym rywalem Beau Jackiem. Pierwsza zakończyła się remisem, a w drugiej wygrał Williams. Po niej zakończył karierę.

Williams zeznawał przed senacką Komisją Kefauvera do spraw przestępczości w handlu międzystanowym[1] oraz przed senacką komisją do spraw konkurencji w 1960 na temat korupcji w boksie. Zeznał, że nigdy nie oddał walki, natomiast był dwukrotnie pozbawiony zapłaty przez swojego managera Palermo.

Stoczył w sumie 157 walk, z których wygrał 127, przegrał 24, zremisował 4, a 2 były no decision. Został wybrany w 1990 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 658. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]