Julio César Chávez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Julio César Chávez
{{{nazwa}}}
Pełne imię i nazwisko Julio César Chávez González
Pseudonim J.C.
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1962
Ciudad Obregón
Obywatelstwo Meksyk Meksyk
Wzrost 171 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa Junior lekka, lekka, junior półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 115
Zwycięstwa 107
Przez nokauty 86
Porażki 6
Remisy 2
Strona internetowa

Julio César Chávez González (ur. 12 lipca 1962 w Ciudad Obregón) – meksykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii junior lekkiej, lekkiej i junior półśredniej.

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1980. Po wygraniu pierwszych 43 walk zmierzył się 13 września 1984 w Los Angeles o wakujący tytuł mistrza świata organizacji WBC w wadze junior lekkiej (zwanej w tej organizacji super piórkową) ze swym rodakiem Mario Martínezem, wygrywając przez techniczny nokaut w 8. rundzie.

W obronie tytułu pokonał kolejno: Rubena Castillo (19 kwietnia 1985 w Inglewood przez techniczny nokaut w 6. rundzie), Rogera Mayweathera (7 lipca 1985 w Las Vegas przez TKO w 2. rundzie), Dwighta Pratchetta (21 września 1985 w las Vegas na punkty), Faustino Barriosa (15 maja 1986 w Paryżu przez TKO w 5. rundzie), Refugio Rojasa (13 czerwca 1986 w Nowym Jorku przez TKO w 7. rundzie), Rocky'ego Lockrodge'a (3 sierpnia 1986 w Monte Carlo na punkty), Juana Laporte (12 grudnia 1986 w Nowym Jorku na punkty), Francisco Tomasa Da Cruza (18 kwietnia 1987 w Nîmes przez TKO w 3. rundzie) i Danilo Cabrerę (21 sierpnia 1987 w Tijuanie na punkty). Po tej wygranej Chávez zrezygnował z tytułu i przeniósł się do wagi lekkiej.

W następnej walce zmierzył się 11 listopada 1987 w Las Vegas z mistrzem świata organizacji WBA Portorykańczykiem Edwinem Rosario. Po zaciętej walce wygrał przez TKO w 11. rundzie i został mistrzem świata w nowej kategorii. Obronił tytuł wygrywając z Rodolfo Aguilarem 16 kwietnia 1988 w Las Vegas przez TKO w 6. rundzie. Pokonał w towarzyskiej walce byłego dwukrotnego mistrza świata Rafaela Limóna (4 czerwca 1988 w Mazatlán przez TKO w 7. rundzie). 29 października tego roku w las Vegas zmierzył się z mistrzem świata WBC w wadze lekkiej José Luisem Ramírezem w walce o zunifikowany tytuł. Po przypadkowym zderzeniu się głowami Ramírez doznał kontuzji w 11. rundzie i nie mógł kontynuować pojedynku. Zwycięzcą został Chávez, który do momentu przerwania walki prowadził na punkty.

W maju 1989 Chávez zrezygnował z tytułu mistrza świata wagi lekkiej i przeniósł się do kategorii junior półśredniej. 13 maja w Inglewood został mistrzem świata WBC w tej wadze po pokonaniu przez TKO w 10. rudzie Rogera Maywathera. Dwukrotnie obronił tytuł w tym roku wygrywając z Sammym Fuentesem 18 listopada w las Vegas przez TKO w 10 rundzie i niepokonanym dotąd Alberto Cortesem 16 grudnia w Meksyku przez TKO w 3. rundzie.

17 marca 1990 w Las Vegas Chávez zmierzył się z niepokonanym mistrzem świata organizacji IBF Meldrickiem Taylorem. Stawką były oba pasy mistrzowskie. Taylor przeważał w początkowych rundach, ale później Chávez wyrównał walkę. Krótko przed końcem ostatniej 12. rundy powalił Taylora na deski. Taylor wstał podczas wyliczania, ale nie odpowiadał przytomnie na pytania sędziego i trzymał się lin. Sędzia przerwał walkę i odesłał Taylora do narożnika na 2 sekundy przed końcem ostatniej rundy. Werdykt ten był gorąco dyskutowany, ponieważ Taylor prowadził na punkty. Walka ta została uznana za walkę roku przez magazyn The Ring. Później w tym roku Chávez wygrał trzy walki towarzyskie i pokonał w pojedynku o tytuły Kyung-Duk Ahna 8 grudnia w Atlantic City przez TKO w 3. rundzie. Został wybrany bokserem roku przez magazyn The Ring.

W 1991 pokonał w obronie obu tytułów Johna Duplessisa 18 marca w Las Vegas przez TKO w 4. rundzie. Następnie zrezygnował z pasa IBF. W obronie tytułu WBC wygrał z Lonnie Smithem 14 września 1991 w Las Vegas na punkty, Angelem Hernandezem 10 kwietnia 1992 w Mexico City przez TKO w 5. rundzie i z Frankiem Mitchellem 1 sierpnia 1992 w Las Vegas przez TKO w 4. rundzie.

12 września 1992 w Las Vegas Chávez stoczył pojedynek z mistrzem świata tej kategorii organizacji WBO Héctorem "Macho" Camacho; stawką był tytuł w wersji WBC. Chávez wygrał jednogłośnie na punkty. W następnej walce o tytuł pokonał przez techniczny nokaut w 5. rundzie byłego mistrza świata Grega Haugena 20 lutego 1993 w Mexico City, a 8 maja tego roku w las Vegas wygrał przez TKO w 6. rundzie z Terrencem Allim.

10 września 1993 w San Antonio Chávez spróbował zdobyć tytuł mistrza świata kolejnej kategorii – półśredniej, zremisował jednak z obrońcą pasa WBC Pernellem Whitakerem. Była to pierwsza walka, której Chávez nie wygrał. Później pokonał w obronie tytułu w wadze junior półśredniej niepokonanego Andy'ego Holligana 18 grudnia tego roku w Puebli przez TKO w 5. rundzie.

W swej pierwszej walce w 1994, 29 stycznia w las Vegas, Chávez niepodziewanie przegrał z Frankiem Randallem na punkty, tracąc tytuł mistrza świata. W rewanżu 7 maja tego roku w Las Vegas pokonał Randalla i odzyskał pas mistrzowski. Czterokrotnie bronił skutecznie tego tytułu, wygrywając swą drugą walkę z Medrickiem Taylorem przez TKO w 8. rundzie 17 września 1994 w Las Vegas, potem z Tonym Lopezem 10 grudnia 1994 w Monterrey przez TKO w 12. rundzie, z Giovannim Parisim 8 kwietnia 1995 w Las Vegas na punkty i z niepokonanym Davidem Kamau 16 września tego roku w Las Vegas, również na punkty.

7 czerwca 1996 w las Vegas stracił tytuł mistrza świata po przegranej przez TKO w 4. rundzie z Oscarem de la Hoyą. W swej setnej walce pokonał byłego mistrza świata Joeya Gamache przez TKO w 8. rundzie 12 października 1996 w Anaheim. Spróbował odzyskać wakujący tytuł mistrza świata WBC kategorii junior półśredniej, ale zremisował z Miguelem Ángelem Gonzálezem po 12 rundach 7 marca 1998 w Mexico City. 18 września tego roku walczył w Las Vegas z de la Hoyą o tytuł mistrza świata WBC wagi półśredniej, ale przegrał przez poddanie w 8. rundzie. W 1999 pokonał dwóch przeciwników, a potem przegrał z Willym Wise. 29 lipca 2000 w Phoenix próbował odzyskać tytuł mistrza świata WBC wagi junior półśredniej, ale przegrał z broniącym pasa Kostią Cziu przez TKO w 6. rundzie.

Później stoczył tylko 5 walk, wygrywając m.in. ze swymi pogromcami Frankiem Randallem i Willym Wise. Ostatnią przegrał z Groverem Wileyem 17 września 2005 w Phoenix dwa lata później jego syn Julio César Jr wygrał z Wileyem przez nokaut).

Jego syn Julio César Chávez Jr jest byłym mistrzem świata WBC w wadze średniej, a drugi syn Omar Chávez także znanym bokserem.

Został wybrany w 2011 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]