Evander Holyfield

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Evander Holyfield
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Real Deal
The Warrior
Holy
Data i miejsce urodzenia 19 października 1962
Atmore
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 57
Zwycięstwa 44
Przez nokauty 29
Porażki 10 (2 KO)
Remisy 2
Nieodbyte 1
Dorobek medalowy

Evander Holyfield (ur. 19 października 1962 w Atmore) – amerykański bokser, wielokrotny mistrz świata w wadze ciężkiej i juniorciężkiej, zdobywca brązowego medalu olimpijskiego na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles w 1984 roku.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Waga juniorciężka[edytuj | edytuj kod]

12 lipca 1986, w swojej 12. profesjonalnej walce Holyfield otrzymał szansę walki o mistrzostwo świata federacji WBA z obrońcą tytułu Muhammadem Qawim. 15-rundowy pojedynek, określany przez ekspertów mianem najpiękniejszej walki w historii wagi junior ciężkiej, zakończył się zwycięstwem Holyfielda na punkty (2:1).

15 maja 1987 Holyfield stoczył kolejną walkę o pas mistrzowski, tym razem federacji IBF. Starcie z Rickym Parkey'em zakończyło się zwycięstwem Holyfielda przez techniczny nokaut w 3 rundzie.

W grudniu tego samego roku odbył się rewanż z Qawim, który zakończył się znokautowaniem tego pięściarza w 4. rundzie. 9 kwietnia 1988, posiadający już pasy WBA i IBF Holyfield stanął naprzeciwko mistrza świata organizacji WBC Carlosa De Leona. Pokonując go w 8 rundzie, Holyfield stał się posiadaczem pasów mistrzowskich trzech najważniejszych federacji i mógł szczycić się mianem najlepszego pięściarza w swojej kategorii. Wkrótce potem podejmuje decyzję o przejściu do wagi ciężkiej. Jego rekord w kategorii junior ciężkiej to 18 zwycięstw i 0 porażek.

Waga ciężka[edytuj | edytuj kod]

Po 6 wygranych przed czasem walkach Holyfield otrzymał szansę na walkę o mistrzostwo świata w wadze ciężkiej i to aż trzech federacji – WBC, WBA, IBF. Jego przeciwnikiem był James Buster Douglas. 25 października 1990 Holyfield uporał się z nim w 3 rundzie. Panowanie Holyfielda w wadze ciężkiej trwające do 11 listopada 1992 roku (w tym czasie bronił pasów z G. Foremanem, B. Cooperem i L. Holmesem) zakończył Riddick Bowe, inna wielka gwiazda wagi ciężkiej. Pokonał Holyfielda na punkty. Po roku Holyfield zrewanżował się Riddickowi, jednak odzyskał tylko pasy WBA i IBF, gdyż Riddick Bowe zrzekł się pasa WBC. Holyfield wrócił na tron tylko na krótko, w pierwszej obronie musiał uznać wyższość Michaela Moorera. Następnie pokonał Raya Mercera. Zorganizowano trzeci jego pojedynek z Bowem, jednak jego stawką nie był żaden pas. Holyfield w tej walce radził sobie świetnie, z jego rąk Bowe po raz pierwszy w karierze zaliczył deski. Jednak w 9 rundzie podczas wymiany doszedł potężny cios Riddicka, który był początkiem szybkiego końca walki. Evander Holyfield doznał 3 porażki i wydawało się że jego kariera zbliża się ku końcowi.

Holyfield w 2007 roku

Jednak 9 listopada 1996 dostał szansę walki o pas WBA. Jego przeciwnikiem był sam Mike Tyson. Holyfield był skazany na pożarcie, uważano, że jego waleczny styl będzie idealny dla Iron Mike'a. Jednak to Holyfield w 11 rundzie zmusił sędziego do przerwania pojedynku dając tym samym dowód na to, iż wciąż jest jednym z najlepszych pięściarzy wagi ciężkiej. 28 czerwca 1997 odbył się rewanż. Mike Tyson bez pomysłu na walkę przegrywał pierwsze 2 rundy. W trzeciej rundzie w odpowiedzi na wielokrotne uderzenia głową przez Holyfielda (zarówno w tej, jak i w poprzedniej walce) odgryzł Holyfieldowi kawałek ucha, walka zakończyła się zwycięstwem Evandera przez dyskwalifikację. W kolejnej walce Holyfield pokonał swojego dawnego pogromcę – Michaela Moorera, zdobywając przy tej okazji jeszcze pas IBF. 13 marca 1999 roku doszło do walki unifikacyjnej organizacji WBC, WBA i IBF pomiędzy Evanderem Holyfieldem i Lennoxem Lewisem. Mimo iż pochodzący z Jamajki Lewis górował w tej walce, sędziowie orzekli remis. Zorganizowano rewanż. Tym razem Holyfield walczył dużo lepiej, jednak widać było, że lata dają się odczuć. Zdaniem wielu fachowców był lepszy, jednak sędziowie orzekli zwycięstwo Lennoxa Lewisa. W kolejnej walce Holyfield zdobył wakujący po Lewisie pas WBA wygrywając z Johnem Ruizem, jednak w rewanżu stracił go. Pomimo wieku 48 lat nadal nie zakończył oficjalnie kariery.

10 kwietnia 2010 roku pokonał w Las Vegas przez techniczny nokaut w 8. rundzie Francois Bothę z RPA. Stawką walki był mało znaczący tytuł organizacji WBFed. 22 stycznia 2011 roku bronił go przeciwko Shermanowi Williamsowi. Walka została zatrzymana w 3. rundzie z powodu rozcięcia skóry nad lewym okiem Holyfielda, które powstało po przypadkowym zderzeniu głowami. Pojedynek uznano za nieodbyty (no contest)[1].

Programy rozrywkowe[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w I edycji show Dancing with the Stars partnerowała mu Edyta Śliwińska , zajęli 5. miejsce.

Przypisy

  1. Andrzej Grygiel: Walka Holyfield - Williams bez rozstrzygnięcia! (pol.). wp.pl, 23.01.2011.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Dwight Muhammad Qawi
Mistrz świata wagi junior ciężkiej WBA
12 lipca 1986 - 1988 (zwakował)
Następca
Taoufik Belbouli
Poprzednik
Ricky Parkey
Mistrz świata wagi junior ciężkiej IBF
15 maja 1987 - 1988 (zwakował)
Następca
Glenn McCrory
Poprzednik
Carlos De Leon
Mistrz świata wagi ciężkiej WBC
9 kwietnia 1988 - 1988 (zwakował)
Następca
Carlos De Leon
Poprzednik
James Douglas
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA, WBC i IBF
25 października 1990 - 13 listopada 1992
Następca
Riddick Bowe
Poprzednik
Riddick Bowe
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA i IBF
6 listopada 1993 - 22 kwietnia 1994
Następca
Michael Moorer
Poprzednik
Mike Tyson
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
9 listopada 1996 - 13 listopada 1999
Następca
Lennox Lewis
Poprzednik
Michael Moorer
Mistrz świata wagi ciężkiej IBF
8 listopada 1997 - 13 listopada 1999
Następca
Lennox Lewis
Poprzednik
Lennox Lewis (pozbawiony)
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
12 sierpnia 2000 - 3 marca 2001
Następca
John Ruiz