Lewitacja (parapsychologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lewitacja – w parapsychologii zdolność do swobodnego unoszenia własnego ciała dzięki sile woli. Istnienie zjawiska lewitacji nie jest udowodnione naukowo i dlatego zalicza się je do pseudonauki[1]. Zwolennicy niektórych guru i innych indyjskich mistrzów duchowych twierdzili, że ich mistrzowie potrafią lewitować. Chrześcijaństwo uznaje lewitację za łaskę mistyczną i odróżnia ją, jako rzeczywistość wiary, od zjawisk paranormalnych, należących do nurtu ezoterycznego.

Lewitacja w chrześcijaństwie[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Lewitacja (chrześcijaństwo).

Umiejętność lewitacji obserwowano w życiu również niektórych mistyków katolickich, np. św. Józefa z Kupertynu (1603-1663). Ten włoski franciszkanin często doznawał lewitacji, w czasie których trwał zawieszony w powietrzu. Z tego powodu zabroniono mu chodzenia do chóru zakonnego na modlitwy, jak również brania udziału w procesjach i uroczystościach kościelnych. Urządzono mu małą kaplicę w celi klasztornej, by nie pojawiał się publicznie i nie budził sensacji wśród wiernych[2]. W teologii katolickiej uznaje się lewitację za jeden z darów charyzmatycznych i odróżnia się to doświadczenie od zjawisk paranormalnych, uznawanych za ezoteryczne. Lewitacja, jako łaska mistyczna, jest zapowiedzią, antycypacją zmartwychwstania ciał, w myśl słów św. Pawła z Tarsu: zasiewa się ciało zmysłowe - powstaje ciało duchowe. Jeżeli jest ciało ziemskie powstanie też ciało niebieskie (1 Kor 15,42-44). Lewitację w postaci chodzenia po falach morskich opisują również Ewangelie. Dokonywał tego zarówno sam Jezus Chrystus, jak i jego uczeń Piotr Apostoł, mocą wiary w Jezusa:

Quote-alpha.png
Lecz o czwartej straży nocnej /Jezus/ przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się! Na to odezwał się Piotr: Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie! A On rzekł: Przyjdź! Piotr wyszedł z łodzi, i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: Panie, ratuj mnie! Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: Czemu zwątpiłeś, małej wiary? Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył (Mt 14,22-33).

W tradycji polskiej, przekazywany jest cud św. Jacka Odrowąża przeprawy przez Dniepr na płaszczu, który faktycznie też był lewitacją.

Osoby, którym przypisuje się zdolność lewitacji[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Levitation (ang.). The Skeptic's Dictionary. [dostęp 2013-01-24].
  2. Francis Mershman: St. Joseph of Cupertino. W: Catholic Encyclopedia. 1913. (ang.)
  3. Vincent J. Daczynski: Human Levitation! Yogi Pullavar - Self Levitation (ang.). [dostęp 28 maja 2009].
  4. Vayu: Indian Yogi Subbayah Pullavar’s Levitation act (ang.). Social Parivar *Dharmo Rakshati Rakshitaha*. [dostęp 28 maja 2009].
  5. Francine Hornberger: Najsłynniejsi prorocy i jasnowidze świata. Krzysztof Kurek (tłum.). Wyd. 1. Wydawnictwo Amber, 2005. ISBN 8324122885.
  6. XII. Mity, symbole i rytuały paralelne. W: Mircea Eliade: Szamanizm i archaiczne techniki ekstazy. Krzysztof Kocjan (tł.), Jerzy Tulisow. (opr. nauk.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 476. ISBN 83-01-11354-5.
  7. http://www.mariawita.pl/htmls/objawieniadwm.html

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gabriele Amorth, Egzorcyści i Psychiatrzy, Wydawnictwo Świętego Pawła, 2005.