Lubomir (szczyt)
| Lubomir | |
 Widok z Ćwilina |
|
| Państwo |  Polska |
| Pasmo | Beskid Wyspowy |
| Wysokość | 904 m n.p.m. |
| Wybitność | 349 m |
|
Położenie na mapie Gorców, Pienin, Beskidu Sądeckiego
  Lubomir
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Lubomir (904 m) – szczyt w Paśmie Lubomira i Łysiny. Nazwa szczytu pochodzi od nazwiska księcia Kazimierza Lubomirskiego. Nadano ją w 1932 dla uczczenia jego zasług (w 1922 ofiarował 10 ha lasów na szczycie pod budowę obserwatorium astronomicznego)[1].
Spis treści |
[edytuj] Topografia
Lubomir jest najwyższym szczytem Pasma Lubomira i Łysiny i znajduje się na jego wschodnim końcu, jego południowo-wschodnie stoki opadają do Przełęczy Jaworzyce. Stoki północne są bardziej strome od południowych. Z masywu Lubomira wypływa kilka potoków: Niedźwiadek (dopływ Kasinianki) oraz Lipnik i Smarkawka (dopływy Krzyworzeki)[2]. W naukowo opracowanej regionalizacji Polski według Jerzego Kondrackiego całe Pasmo Lubomira i Łysiny należy do Beskidu Wyspowego[3]. Na mapach często zaliczane jest do Beskidu Makowskiego[4], w przewodnikach zwykle jednak opisywane jest właśnie razem z Beskidem Wyspowym[5].
[edytuj] Opis szczytu
Jest całkowicie zalesiony, więc pozbawiony widoków. W 1922 na szczycie Lubomira, na dawnej polanie Przygoleź wybudowano niewielkie obserwatorium astronomiczne na Lubomirze im. prof. Tadeusza Banachiewicza – jedno z dwóch w ówczesnych polskich Karpatach[1]. Podczas wojny Pasmo Lubomira i Łysiny było miejscem stacjonowania oddziałów partyzanckich. W ramach spowodowanych tym faktem represji obserwatorium wraz ze znajdującym się obok budynkiem mieszkalnym zostało przez Niemców spalone we wrześniu 1944 roku. Jedynymi ocalałymi fragmentami zabudowań starego obserwatorium są betonowe schody oraz podstawa teleskopu[5]. Latem 2006 roku, obok pozostałości przedwojennego obserwatorium, na miejscu fundamentów budynku mieszkalnego, rozpoczęto budowę nowego obserwatorium astronomicznego. Dnia 16 października 2007 r. miało miejsce uroczyste otwarcie obiektu – Obserwatorium Astronomiczne im. Tadeusza Banachiewicza na Lubomirze[6].
[edytuj] Lubomir a Korona Gór Polski
Przez autorów pomysłu Korona Gór Polski Lubomir został zaliczony do tej listy jako najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego. Autorzy ci ustalali listę szczytów według własnych kryteriów. Nie pokrywają się one z pełną, naukową regionalizacją Polski opracowaną przez Jerzego Kondrackiego, według której Lubomir należy do Beskidu Wyspowego. Różnic takich jest więcej, tak więc listy Korony Gór Polski nie należy traktować jako listy najwyższych szczytów gór Polski, a jedynie jako listę szczytów ustalonych przez autorów tego pomysłu.
[edytuj] Szlaki turystyki pieszej
zielony: Wiśniowa – Lubomir
(Mały Szlak Beskidzki): Myślenice – Lubomir – Wierzbanowa – Kasina Wielka – Lubogoszcz – Mszana Dolna – Luboń Wielki
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Dariusz Dyląg, Piotr Sadowski: Beskid Myślenicki. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005. ISBN 83-89188-41-4.
- ↑ Geoportal. [dostęp 2010-07-15].
- ↑ Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.
- ↑ Beskid Wyspowy 1:50 000. Mapa turystyczna. Kraków: Wyd. Compass, 2006. ISBN 83-89165-86-4.
- ↑ 5,0 5,1 Andrzej Matuszczyk: Beskid Wyspowy. Pruszków: Oficyna Wyd. „Rewasz”, 2001. ISBN 83-85557-86-5.
- ↑ Urząd Gminy Wiśniowa – oficjalny serwis internetowy. [dostęp 27 sierpnia 2008].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
|||||
