Andrew Lloyd Webber
Andrew Lloyd Webber, baron Lloyd-Webber (ur. 22 marca 1948 w Londynie) – brytyjski kompozytor, producent i działacz polityczny. Kompozytor muzyki do najbardziej kasowych w historii musicali: Koty i Upiór w operze.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Jest synem kompozytora Williama Lloyda Webbera i nauczycielki gry na pianinie Jean Johnstone Lloyd Webber. W 1951 roku urodził się jego brat Julian Lloyd Webber, kompozytor i wiolonczelista.
Ukończył Westminster School, następnie poszedł na Magdalen College na Uniwersytecie Oksfordzkim, przerwał jednak studia.
Kariera artystyczna [edytuj]
Musicale [edytuj]
Andrew Lloyd Webber pierwszy sukces odniósł, kiedy wraz z Timem Rice'em napisali Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (1968). Musical okazał się przebojem. Kolejne musicale Jesus Christ Superstar (1970), Evita o Evie Peron (1976) czy Koty (1981) odniosły sukcesy na całym świecie i weszły do kanonu musicalu (Koty na Broadwayu były grane bez przerwy przez ponad 20 lat). Kolejnym wielkim sukcesem był Upiór w operze (1986) (w którym w jednej z głównych ról) wystąpiła ówczesna żona Webbera – Sarah Brightman). Ten musical utrzymuje się na scenie londyńskiej bez przerwy od października 1986.
Lista musicali chronologicznie:
- The Likes of Us (1965), libretto Tim Rice, (pierwszy pokaz w 2005)
- Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat (Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze) (1968) libretto Tim Rice
- Jesus Christ Superstar (1970) libretto Tim Rice
- Jeeves (1975), libretto Alan Ayckbourn
- Evita (1976,) libretto Tim Rice
- Tell Me on a Sunday (1979), libretto Don Black
- Cats (koty) (1981) wg T. S. Eliot libretto Richard Stilgoe i Trevor Nunn
- Song and Dance (1982), libretto Don Black
- Starlight Express (1984), libretto Richard Stilgoe
- Cricket (1986), libretto Tim Rice
- The Phantom of the Opera (Upiór w operze) (1986), libretto Charles Hart i Richard Stilgoe
- Aspects of Love (1989), libretto Don Black i Charles Hart
- Sunset Boulevard (Bulwar Zachodzącego Słońca) (1993), libretto Christopher Hampton
- Whistle Down the Wind (1996), libretto Jim Steinman
- The Beautiful Game (2000), libretto Ben Elton
- The Woman in White (2004), libretto David Zippel
- Love Never Dies (2010), libretto Glenn Slater
Ekranizacje [edytuj]
Kilka musicali Webbera zostało z sukcesem zekranizowanych:
- Jesus Christ Superstar w roku 1973 - wyreżyserował Norman Jewison
- Evitę w 1996 – wyreżyserował Alan Parker (tytułową rolę zagrała Madonna)
- Koty (film TV) w 1998 - wyreżyserował David Mallet
- Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat w roku 1999
- Jesus Christ Superstar w roku 2000 - wyreżyserowała Gail Edwards
- Upiora w operze w 2004 – wyreżyserował Joel Schumacher
Producentem trzech ostatnich filmów był sam kompozytor[1] .
Inne [edytuj]
Andrew Lloyd Webber został publicznie oskarżony przez Rogera Watersa o plagiat – miał rzekomo wykorzystać motyw muzyczny z utworu "Echoes" zespołu Pink Floyd jako główny temat utworu "Upiór w operze"[2]. Pozew sądowy nie został jednak nigdy złożony.
15 listopada 2008 r. Webber pojawił się jako gość specjalny w warszawskim teatrze Roma na przedstawieniu polskiej wersji musicalu Upiór w operze.
W 2009 r. Andrew Lyod Webber wraz z Diane Warren napisał piosenkę It's my time, która miała reprezentować Wielką Brytanię na 55. Konkursie Piosenki Eurowizji w Moskwie. W celu wyłonienia wykonawcy brytyjska telewizja BBC wyemitowała cykl audycji Eurovision:Your Country Needs You. Selekcję wygrała Jade Ewen. Utwór zajął w finale 5 miejsce, najlepszy wynik Wielkiej Brytanii od 2002 roku.
Działalność biznesowa [edytuj]
W 1977 Lloyd Weber uznał, że trafia do niego zbyt mała część dochodów, jakie przynoszą jego dzieła. Aby temu zaradzić, założył firmę Really Useful Group (w dosłownym tłumaczeniu: Naprawdę Użyteczna Grupa). Początkowo jej działalność skupiała się na zarządzaniu prawami do kompozycji Lloyda Webera. Z czasem została znacznie rozszerzona i obejmuje obecnie m.in. prowadzenie siedmiu teatrów (Really Useful Theatres), produkcję filmów (Really Useful Films) i wydawanie płyt (Really Useful Records).
W latach 1986-1999 firma miała innych udziałowców poza Lloydem Weberem, m.in. przez cztery lata była notowana na giełdzie. W 1999 kompozytor wykupił wszystkie udziały i od tego czasu jest jedynym właścicielem Really Useful Group.
Tytuły i działalność polityczna [edytuj]
W 1992 r. kompozytor otrzymał tytuł szlachecki Sir. Pięć lat później został podniesiony do godności para dożywotniego jako Baron Lloyd-Webber z Sydmonton[3] (miejscowości w hrabstwie Hampshire, gdzie posiada swoją letnią rezydencję). Warto zwrócić uwagę, iż choć w nazwisku "Lloyd Webber" nie ma myślnika, występuje on w tytule szlacheckim kompozytora.
Jak wszyscy parowie dożywotni, lord Lloyd-Webber jest członkiem Izby Lordów, gdzie zasiada w ławach Partii Konserwatywnej, z którą publicznie sympatyzował przez całe swoje życie.
Życie prywatne [edytuj]
24 lipca 1972 roku ożenił się z Sarah Hugill, z która ma dwójkę dzieci – Imogen (ur. 31 marca 1977) i Nicholasa (ur. 2 czerwca 1979). Rozwiedli się w 1983 roku. Rok później – 22 marca 1984 ożenił się ponownie z wypromowaną przez siebie wokalistką i tancerką – Sarah Brightman. W 1986 roku Webber obsadził ją w premierowej obsadzie Upiora w operze. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1990 roku. 15 lutego 1991 roku Webber poślubił swoją trzecią żonę – Madeleine Gurdon, z którą jest żonaty do tej pory. Mają trójkę dzieci – Alastaira (ur. 3 maja 1992), Williama (ur. 24 sierpnia 1993) i Isabellę (ur. 30 kwietnia 1996). Jest znanym kolekcjonerem sztuki, głównie z okresu epoki wiktoriańskiej.
Choroba [edytuj]
W dniu 25 października 2009 roku rzecznik prasowy kompozytora poinformował, że u Webbera wykryto raka prostaty[4]. Nowotwór został wykryty we wczesnej fazie rozwoju. W styczniu 2010 artysta poinformował o pozytywnym wyniku leczenia[5]
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
|
|||||
