Giorgio Moroder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giorgio Moroder
Giorgio Moroder.jpg
Pochodzenie  Włochy
Gatunek muzyka elektroniczna
muzyka filmowa
Aktywność od 1966
Instrument
elektroniczne instrumenty muzyczne
Strona internetowa

Giovanni Giorgio Moroder (ur. 26 kwietnia 1940 w Ortisei jako Hansjörg Moroder[1]) – włoski muzyk, kompozytor i producent muzyczny.

Jest on laureatem Nagrody Akademii Filmowej za ścieżkę dźwiękową do filmu Midnight Express z 1978 r. Był założycielem nieistniejącego już dziś studia Musicland Studios, mającego swą siedzibę w Monachium. Często podejmował współpracę z tekściarzem Pete Bellotte, z którym to zrealizował albumy takie jak Son Of My Father (1972) oraz From Here to Eternity (1977). Owe płyty odniosły wielki sukces w Wielkiej Brytanii. Jego twórcze inspiracje w pracy z syntezatorami stanowiła muzyka elektroniczna, w tym gatunki new wave i techno.

W 1979 r. artysta wydał album E=MC². W okresie 1977-1979 posługiwał się pseudonimem Munich Machine. W roku 1984 w wyniku współpracy z Philipem Oakeyem, frontmanem grupy The Human League powstał album pt. Philip Oakey & Giorgio Moroder. W 1986 r. Moroder podejmując współpracę z Haroldem Faltermeyerem i autorem tekstów, Tomem Whitlockiem skomponował scieżkę dźwiękową do filmu Top Gun. 20 września 2004 r. uczestnicząc w nowojorskiej ceremonii Dance Music Hall of Fame został uhonorowany za wybitne osiągnięcia w dziedzinie produkcji muzycznej. W 2005 r. otrzymał tytuł Commendatore od ówczesnego prezydenta Włoch, Carlo Azeglio Ciampi.

W 1984 r. Moroder skompilował scieżkę do niemego filmu Metropolis (1926), będąc zarazem jego producentem. Soundtrack zawierał popowe utwory takich wykonawców jak Pat Benatar, Adam Ant, Billy Squier, Loverboy, Bonnie Tyler czy Freddie Mercury. Oprócz tego, napisy pojawiające się w oryginale między scenami zostały przeniesione bezpośrednio do nich. Kolejną innowację stanowiło zwiększenie szybkości klatek do 24/s, co skutkowało skróceniem trwania filmu do 80 min. Produkcja ta, nazywana "wersją Morodera", wywołała dyskusje między jej zwolennikami a przeciwnikami.

Moroder współpracował z takimi wykonawcami jak Andy Lau, Maria Conchita Alonso, Edoardo Bennato, Blondie, David Bowie, Irene Cara, Cheap Trick, Cher, Roger Daltrey, Elizabeth Daily, Nina Hagen, Amy Holland, Michael Holm, Elton John, Helen St. John, Janet Jackson, Freddie Mercury, Olivia Newton-John, Barbra Streisand, Donna Summer, Bonnie Tyler, Sabrina Salerno czy też Daft Punk.

Filmografia (kompozytor)[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

EP / Single[edytuj | edytuj kod]

  • 1968 - Yummy Yummy Yummy / Make Me Your Baby
  • 1969 - Looky, Looky / Happy Birthday
  • 1979 - Moody Trudy
  • 1970 - Looky, Looky / Happy Birthday
  • 1972 - Today's A Tomorrow / Pauline
  • 1973 - Lonely Lovers Symphony
  • 1976 - A Hot Summer's Knight
  • 1976 - Knights In White Satin / I Wanna Funk With You Tonight
  • 1977 - From Here To Eternity
  • 1977 - Let The Music Play
  • 1979 - Chase / Love's Theme
  • 1979 - Если Бы Ты Не Боялся / Мне Грустно Без Тебя
  • 1979 - If You Weren't Afraid / E = MC²
  • 1980 - Call Me
  • 1980 - Night Drive / The Apartment
  • 1980 - What A Night / Baby Blue
  • 1983 - A Love Affair
  • 1984 - American Dream
  • 1984 - Deadline U.S.A. / Knock Me On My Feet
  • 1984 - Never Ending Story / Ivory Tower
  • 1984 - Now You're Mine
  • 1984 - Reach Out
  • 1984 - The Duel
  • 1984 - Together In Electric Dreams
  • 1985 - Be My Lover Now
  • 1985 - Good-Bye Bad Times
  • 1985 - 'Night Time Is The Right Time
  • 1985 - Shannon's Eyes
  • 1986 - Take My Breath Away / Radar Radio
  • 1987 - Meet Me Half Way / Semifinal
  • 1988 - He Ain't Heavy, He's My Brother / The Bridge
  • 1990 - Dreams We Dream
  • 1992 - Carry On
  • 1995 - X-Perimental EP Vol. 2
  • 1999 - Evolution
  • 2000 - I'm Yours
  • 2000 - Last Night
  • 2000 - On The Radio

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]