Niszczyciele typu Wickes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niszczyciele typu Wickes
USSTwiggsDD127.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
 Royal Navy
 Royal Canadian Navy
 Norweska KMW
 WMF ZSRR
Wejście do służby 1918
Zbudowane okręty 111
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 1150 t
pełna: 1240 t
Długość 95,8 m
Szerokość 9,43 m
Zanurzenie 2,7 m
Napęd 2 turbiny parowe o mocy 24 000 KM napędzające dwie śruby
Prędkość 35 węzłów
Załoga 100
Uzbrojenie 4 działa 102 mm
12 wyrzutni torped 533 mm

Niszczyciele typu Wickesamerykańskie niszczyciele z okresu I i II wojny światowej. Budowa okrętów serii rozpoczęła się podczas I wojny światowej, jednak większość z nich weszła do służby tuż po jej zakończeniu. Łącznie zbudowano 111 okrętów. Liczne jednostki tego typu po wycofaniu ze służby w US Navy były przekazywane do marynarek wojennych państw sojuszników Stanów Zjednoczonych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W związku z wybuchem I wojny światowej Stany Zjednoczone były zmuszone do wzmocnienia swojej marynarki wojennej. 29 sierpnia 1916 Kongres Stanów Zjednoczonych zatwierdził program rozbudowy US Navy tak, aby mogła ona w pełni zabezpieczyć zarówno zachodnie, jak i wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych. Program zakładał m.in. budowę 50 niszczycieli nowego typu, które miały osiągać prędkość 35 węzłów. Z powodu wzrostu zagrożenia ze strony niemieckich okrętów podwodnych, ostatecznie podjęto decyzję o budowie 111 okrętów tego typu.

Budowa pierwszego okrętu typu USS "Wickes" rozpoczęła się 26 czerwca 1917 w stoczni Bath Iron Works. Wodowanie okrętu miało miejsce 25 czerwca 1918, wejście do służby 31 lipca 1918.

Po wybuchu II wojny światowej niszczyciele typu Wickes były przekazywane sojuszniczym marynarkom wojennym. W 1940 część z nich zostało przekazanych Royal Navy w ramach porozumienia "niszczyciele za bazy".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]