Amerykańskie okręty podwodne typu C

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu C
SS-14 being launched.JPG
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Stocznia Fore River
Whitehead (Rijeka)
Zbudowane siedem
Wodowanie:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

1906
1911
Użytkownicy  US Navy
 K.u.K. Kriegsmarine
Typ poprzedzający B
Typ następny D
Służba w latach 1908–1919
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

2 x 460 mm
Uzbrojenie 4 torpedy
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

10.5 węzłów
9 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 242 ton metrycznych
• w zanurzeniu 279 ton metrycznych
Długość 32,11 metra
Szerokość 4,24 metra
Napęd 1 silnik benzynowy:
1 silnik elektryczny
2 wały napędowe
Zasięg 800 Mm @ 10,4 węzłów (powierzhcnia)
80 Mm @ 5 węzłów (zanurzenie)
Załoga 15 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu Camerykański typ okrętów podwodnych o konstrukcji jednokadłubowej z początku XX wieku. Obok pięciu okrętów tego typu zbudowanych w Fore River Shipyard dla marynarki amerykańskiej, stocznia Whitehead and Company Torpedo and Machine Works w Rijece zbudowała 3 jednostki tego typu dla marynarki wojennej Austro-Węgier (Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine)

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Okręty te stanowiły powiększoną wersję wcześniejszych jednostek jednokadłubowych. Ten opracowany przez Lawrence'a Speara typ okrętów podwodnych wprowadził do użytku maszynownię wyposażoną w 2 wały napędowe, co znacznie zwiększyło zasięg okrętów. W trakcie służby jednostki amerykańskie otrzymały drugi peryskop.

Komponenty do budowy pierwszych dwóch jednostek austro-węgierskich zostały wyprodukowane i dostarczone przez Electric Boat, jednostki te zostały jednak zmontowane w Rijece. Trzecia jednostka austro-węgierska była efektem własnego przedsięwzięcia Whiteheada, który jednak nie znalazłszy innego kupca, u progu wybuchu I wojny światowej sprzedał okręt marynarce austro-węgierskiej. W trakcie remontu okrętu po jego zatonięciu w 1917 roku, austro-węgierski U-5 otrzymał dużą nadbudówkę z kioskiem oraz działo 75 mm.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Amerykańskie okręty tego typu operowały w ramach atlantyckiej flotylli okrętów podwodnych do połowy 1913 roku, kiedy zostały przeniesione do bazy Guantanamo na Kubie. Na początku roku 1914 przepłynęły do strefy Kanału Panamskiego, gdzie służyły do momentu wycofania ze służby z końcem 1919 roku.

Do wybuchu I wojny światowej okręty austro-węgierskie służyły do treningu załóg. Po wybuchu wojny U-6 wpadł w sieć przeciwpodwodną portu w Otranto i został zatopiony 13 maja 1916 roku. 12 sierpnia 1916 U-12 wszedł na minę podczas próby spenetrowania portu w Wenecji i zatonął. 16 maja 1917 roku, na minę wpadł również U-5, został jednak wydobyty wyremontowany i powrócił do służby, po czym został przekazany Włochom w ramach reparacji i pocięty na złom w roku 1920.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 156. ISBN 1851095632.
  • Norman. Polmar: The American submarine. Annapolis, Md.: Nautical Aviation Pub. Co. of America, 1981. ISBN 0-933852-14-2.