Partia Pracy (Holandia)

Partia Pracy
Lider	Diederik Samsom
Data założenia	1946
Adres siedziby	Partijbureau PvdA Herengracht 54 Amsterdam
Deklarowana ideologia polityczna	Socjaldemokracja
Deklarowane poglądy gospodarcze	Trzecia droga
Członkostwo międzynarodowe	Międzynarodówka Socjalistyczna
Europejska Grupa Parlamentarna	Partia Europejskich Socjalistów
Młodzieżówka	Jonge Socialisten
Obecni posłowie	30(na 150)
Obecni senatorowie	14 (na 75)
Obecni eurodeputowani	3 (na 25)
http://www.pvda.nl

Holandia

Ten artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Holandii Ustrój polityczny Konstytucja Stany Generalne Tweede Kamer Eerste Kamer Król Wilhelm Aleksander Premier Mark Rutte Rząd Rząd Marka Rutte Podział administracyjny Partie polityczne Wybory parlamentarne Polityka zagraniczna Wikiprojekt Polityka

Partia Pracy (niderl. Partij van de Arbeid, PvdA) – holenderska partia polityczna, założona w 1946, socjaldemokratyczna. Jedna z gł. partii w parlamencie, kilkakrotnie współrządząca (m.in. 1989–2002 i 2007–2010). Premierzy z PvdA: m.in. Willem Drees, Wim Kok. Obecnie przewodniczącym partii jest Diederik Samsom.

Historia

Początek partii

Partia Pracy została założona w dniu 9 lutego 1946 jako kontynuacja przedwojennej Socjaldemokratycznej Partii Pracy (SDAP), Wolnej Unii Demokratycznej (VDB) i Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU). Nowa partia miała nawiązywać do tradycji politycznej z okresu II wojny światowej, kiedy to socjaldemokraci, liberałowie i chadecy nie konkurowali ze sobą tylko wspólnie walczyli z hitlerowskim okupantem.

Część działaczy przedwojennej SDAP nie była zadowolona z aliansu z liberałami, z tego powodu 11 maja 1946 założyli Oude SDAP (OSDAP), który jednak rozpadł się już na początku lat 50. W praktyce wielu byłych członków VDB opuściło partię, w wyniku powstania Partii Liberalnej w 1948 roku.

W latach 1946/58 Partia Pracy wraz z Katholieke Volkspartij tworzyła koalicję (katolicko-socjalistyczna koalicja). Od 1948 roku premierem był socjaldemokrata Drees Willema. Rząd pod jego kierownictwem stworzył podwaliny pod model państwa opiekuńczego. Po 1958, nastąpił okres spadkowy poparcia dla partii.

Po 1958

Od 1965 roku wewnątrzpartyjny ruch Nowa Lewica ("Nieuw Links") próbował zreorganizować partię. Młodzi ludzie i kobiety mieli mieć większą rolę w organizacji, partia miała skupić się na problemach takich jak ochrona środowiska, feminizm i solidarność z Trzecim Światem. Zmiany partii nie przypadły jednak do gustu wszystkim działaczom, Willem Drees jr. założył nowe ugrupowanie, opozycyjne względem PvDA Democratisch Socialisten '70.

Od 1970 roku ściśle współpracuje z zielonymi z Politieke Partij Radikalenstopniowego i D66. Współpraca stała się podstawą do wspólnego startu w wyborach 1972 roku. Trzy partie następnie sformowały rząd razem z konserwatywnymi Partią Antyrewolucyjną i Katholieke Volkspartij. Po wyborach z 1977 Partia Pracy przeszła do opozycji, pomimo zyskania dziesięciu nowych miejsc w parlamencie. Po wyborach w 1981 roku sformułowano kolejny gabinet z udziałem PvDA, ale było to krótkotrwałe. Do roku 1989 Partia Pracy nie była już częścią rządu. W 1986 Joop den Uyl został zastąpiony przez Wim Koka na stanowisku lidera partii.

Po 1989

Po wyborach we wrześniu 1989 roku, Partia Pracy przystąpiła do nowego gabinetu.

W wyborach parlamentarnych w 1994, PvDA odniosła klęskę. Partia przyjęła społeczno-liberalny kurs znany w świecie jako trzecia droga, który został następnie skopiowany przez Tony'ego Blaira i Billa Clintona. Pod dalszymi rządami PvDA zalegalizowano eutanazję i związki homoseksualne. Szybki wzrost antyimigranckiego i populistycznego ruchu Pima Fortuyna doprowadził do największej klęski wyborczej w historii Partii Pracy: partia zdobyła jedynie 23 mandaty. W listopadzie 2002 nowym szefem partii został Wouter Bos. W wyborach z 22 stycznia 2003 Partia Pracy zwiększyła swój udział w parlamencie do 42 miejsc, stając się przy tym drugą pod względem wielkości partią w parlamencie. Partia Pracy ponownie stanowiła siłę opozycyjną. Straty dla PvDA były powodowane między innymi wzrostem poparcia dla Partii Socjalistycznej, która była nieprzychylna liberalnym gospodarczo tendencjom Partii Pracy. W wyborach parlamentarnych w 2006 zdobyła 21.2% poparcia i 33 mandaty. Partia uczestniczyła w koalicji z CDA oraz ChristenUnie.

Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009, Thijs Berman został wybrany przewodniczącym partii. Partia zdobyła 12,1% głosów, zdobywając 3 mandaty w Parlamencie Europejskim. 20 lutego laburzyści opuścili rząd, przyczyniając się do przedwczesnych wyborów. W wyborach tych laburzyści zdobyli 30 miejsc (19,6% procent poparcia).