Piotr Nurowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Jan Nurowski
Nurowski Piotr.jpg
Piotr Nurowski (2007)
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1945
Sandomierz
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego
Okres urzędowania od lutego 2005
do 10 kwietnia 2010
Poprzednik Stanisław Stefan Paszczyk
Następca Andrzej Kraśnicki
Prezes Polskiego Związku Lekkiej Atletyki
Okres urzędowania od 1973
do 1976
Poprzednik Adam Zborowski
Następca Stefan Milewski (p.o.)
Prezes Polskiego Związku Lekkiej Atletyki
Okres urzędowania od 1978
do 1980
Poprzednik Stefan Milewski
Następca Czesław Ząbecki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośm.)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Piotr Jan Nurowski (ur. 20 czerwca 1945 w Sandomierzu[1][2], zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski działacz sportowy i społeczny, przedsiębiorca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Czesława i Janiny Nurowskich. W 1967 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Przez krótki czas był sprawozdawcą sportowym w Polskim Radiu. W czasie studiów rozpoczął działalność w Związku Młodzieży Socjalistycznej, na początku jako szef koła ZMS na Wydziale Prawa UW, szef organizacji dzielnicowej na warszawskim Żoliborzu, a następnie kierownik wydziału propagandy i prasy Zarządu Głównego.

W 1972 został wiceprezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki ds. młodzieżowo-wychowawczych. Rok później jako najmłodszy na świecie szef narodowego związku sportowego został wybrany prezesem PZLA. Tę funkcję pełnił do 1976 oraz w latach 1978–1980.

Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W drugiej połowie lat 70. pełnił funkcję kierownika wydziału propagandy i kultury Komitetu Wojewódzkiego PZPR, nadzorował m.in. stołeczną prasę i telewizję. W latach 1973–1976 sprawował mandat radnego Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy[3].

Od 1981 pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych: I sekretarz ambasady w Moskwie (1981–1984), pracownik Departamentu Azji, Afryki i Australii w MSZ (1984–1986), radca ambasady w Rabacie (Maroko, 1986–1991).

Po 1991 związał się z Zygmuntem Solorzem i zajął się działalnością biznesową w jego spółkach. W latach 1991–1992 dyrektor biura handlowego spółki Solpol. W 1992 zaangażował się w tworzenie stacji telewizyjnej Polsat, członek Zarządu Polskiej Telewizji Satelitarnej Polsat S. A. (1992–1998), członek Rady Nadzorczej Telewizji Polsat S. A. (od 1998). Pełnił również funkcję prezesa Zarządu Elektrimu.

W lutym 2005 wybrany na stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Funkcję tą pełnił społecznie - nie pobierał za nią wynagrodzenia[4].

Grób Piotra Nurowskiego
(sierpień 2011)
(sierpień 2011)

Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[5]. 16 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[7].

8 października 2010 na skwerze im. Olimpijczyków i Sław Sportu Ziemi Raciborskiej w Raciborzu odsłonięto tablicę pamiątkową upamiętniającą ofiary katastrofy w Smoleńsku, w tym szczególnie Piotra Nurowskiego[8].

W listopadzie 2010 roku został pośmiertnie odznaczony Orderem Zasługi Europejskiego Komitetu Olimpijskiego[9], w sierpniu 2011 roku natomiast ta sama organizacja ustanowiła ku jego pamięci nagrodę dla Najlepszego Młodego Zawodnika Europy (Best European Young Athlete)[10][11].

Był bratem Marcina Nurowskiego.

Współpraca z wywiadem wojskowym PRL[edytuj | edytuj kod]

W latach 1986–1990, przebywając na placówce w Maroku, wykonywał zadania związane z obronnością kraju jako współpracownik Zarządu II Sztabu Generalnego o pseudonimie operacyjnym "TUR"; współpraca zakończyła się w listopadzie 1990 roku[12].

Kwestia współpracy z WSI[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2007 w programie 30 minut postawiono mu zarzut współpracy z Wojskowymi Służbami Informacyjnymi jako kadrowy oficer pod przykryciem (OPP) pseud. "TUR"[13][14]. Redakcja programu Misja Specjalna ujawniła szczegóły jego współpracy z WSI: w 1997 "Tur" przekazywał informacje o pobycie Włodzimierza Cimoszewicza w Izraelu i "był zaangażowany" w sprawę lustracyjną Józefa Oleksego. Według akt WSI, Nurowski miał sugerować, że pomagał Oleksemu w "minimalizowaniu skutków" jego procesu lustracyjnego; miał też zadbać, by Polsat "naświetlał właściwie" ten proces. Józef Oleksy i jego adwokat – mec. Wojciech Tomczyk zaprzeczyli temu w materiale Misji specjalnej.

Sąd Okręgowy w Warszawie w 2009 orzekł w nieprawomocnym wyroku, że Ministerstwo Obrony Narodowej ma przeprosić Piotra Nurowskiego, za nieprawdziwe twierdzenia zawarte w ujawnionym w lutym 2007 raporcie z weryfikacji WSI, jakoby w latach 90. był on ich tajnym współpracownikiem[15] Wyrok uprawomocnił się 3 marca 2010, a 22 października 2012 Minister Obrony Narodowej wydał odpowiednie ogłoszenie[16].

Przypisy

  1. PIOTR NUROWSKI (1945-2010) (pol.). pkol.pl, 2010-04-11. [dostęp 2010-04-11].
  2. Prezes Nurowski nie żyje (pol.). interia.pl, 2010-04-11. [dostęp 2010-04-11].
  3. Lista radnych StRN wybranych w dniu 9 bm.. „Życie Warszawy”. nr 296, s. 12, 1973-12-12. 
  4. Janusz Pindera: Wielki pasjonat sportu (pol.). rp.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-05-17].
  5. Tragedia pod Smoleńskiem. pkol.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-04-10].
  6. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 588
  7. Pogrzeb Piotra Nurowskiego (pol.). sportowefakty.pl, 2010-04-19. [dostęp 2010-04-19].
  8. Pamięci Piotra Nurowskiego... (pol.). rafako.com.pl, 2010-10-18. [dostęp 2011-04-30].
  9. 39th EOC Assembly pays homage to Piotr Nurowski (ang.). eurolympic.org. [dostęp 2012-12-25].
  10. 1ST BEST YOUNG EUROPEAN ATHLETE AWARD : CANDIDATURES ACCEPTED UNTIL AUGUST 31ST (ang.). eurolympic.org. [dostęp 2012-12-25].
  11. Tobiasz Lis może zostać Najlepszym Młodym Zawodnikiem Europy! (ang.). pzkol.pl. [dostęp 2012-12-25].
  12. Nurowski: Pracowałem dla wywiadu, ale nie dla WSI. dziennik.pl, 2007-10-12. [dostęp 2011-03-14].
  13. Łukasz Medeksza: WSI sterowały TVP i Polsatem?. pardon.pl,, 2007-01-27. [dostęp 2010-02-09].
  14. Nurowski: Pracowałem dla wywiadu, ale nie dla WSI. dziennik.pl, 2007-01-28. [dostęp 2010-04-10].
  15. PAP: Sąd rozstrzygnął.... pkol.pl, 2009-10-26. [dostęp 2010-04-10].
  16. Ogłoszenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 października 2012 r. (Dz.Urz.MON 2012 Poz. 406). dz.urz.mon.gov.pl, 2012-10-22. [dostęp 2012-10-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]