Polska Partia Pracy – Sierpień 80
| Polska Partia Pracy – Sierpień 80 | |
| Skrót | PPP-Sierpień 80 |
| Data założenia | 11 listopada 2001 |
| Adres siedziby | Al. Wyzwolenia 18, 00-570 Warszawa |
| Deklarowana ideologia polityczna |
socjalizm, lewica narodowa, trockizm, socjaldemokracja, marksizm |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
społeczna gospodarka rynkowa |
| Liczba członków | ok. 2000 (maj 2013) |
| Członkostwo międzynarodowe |
brak |
| Europejska Grupa Parlamentarna |
Partia Europejskich Socjalistów |
| Młodzieżówka | Organizacja Młodzieżowa Polskiej Partii Pracy |
| Barwy | czerwień |
| Obecni posłowie | 0 |
| Obecni senatorowie | 0 |
| Obecni eurodeputowani | 0 |
| strona oficjalna | |
Polska
 Ustrój i polityka Polski Władza wykonawcza
Władza sądownicza
|
Polska Partia Pracy – Sierpień 80 (PPP-Sierpień 80, dawniej pod nazwami Alternatywa – Partia Pracy i Polska Partia Pracy) – polska, socjalistyczna partia polityczna, powstała na I Kongresie, przeprowadzonym 11 listopada 2001, na bazie koalicji wyborczej Alternatywa Ruch Społeczny, którą tworzyli działacze Wolnego Związku Zawodowego "Sierpień 80", Konfederacji Polski Niepodległej – Ojczyzna, Narodowego Odrodzenia Polski oraz nieliczni politycy Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, a wśród 47 sygnatariuszy były m.in. Polska Partia Ekologiczna – Zielonych oraz Krajowe Porozumienie Emerytów i Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej.
Od II Kongresu ugrupowania, przeprowadzonego 10 stycznia 2004, używa ono nazwy "Polska Partia Pracy". Na III Kongresie, 20 listopada 2009, do nazwy partii dodano człon "Sierpień 80".
Polska Partia Pracy jest związana z Wolnym Związkiem Zawodowym "Sierpień 80" – Konfederacja, gromadzi także osoby dawniej związane z Akcją Wyborczą Solidarność.
Młodzieżówką partii jest Organizacja Młodzieżowa PPP.
5 października 2006 tworzący zaplecze PPP Wolny Związek Zawodowy "Sierpień 80" rozpoczął wydawanie lewicowego czasopisma pod tytułem "Trybuna Robotnicza", które było organem prasowym partii i związku. Pismo miało zasięg ogólnopolski, choć w swojej tematyce szczególny nacisk kładło na sprawy Śląska. Zostało zawieszone latem 2009.
We wrześniu 2011 z partii wystąpiła część trockistów (Alternatywa Socjalistyczna)[1].
Program polityczny [edytuj]
PPP określa się jako ugrupowanie socjalistyczne. Wśród jej postulatów dominują hasła antykapitalistyczne. Wielu członków PPP ma poglądy marksistowskie.
Partia domaga się wstrzymania prywatyzacji, odrzuca neoliberalne reformy dokonane w III Rzeczypospolitej. Opowiada się za szerszą współpracą ze wschodnimi sąsiadami Polski, bezpłatną edukacją i służbą zdrowia, państwem opiekuńczym, zniesieniem poboru i wprowadzeniem armii zawodowej, 35-godzinnym tygodniem pracy i płacą minimalną na poziomie 68% średniej krajowej oraz likwidacją powiatów. Jest także za neutralnością światopoglądową państwa, zniesieniem immunitetu poselskiego i ograniczeniem uposażeń poselskich.
Sprzeciwia się wprowadzeniu podatku liniowego, przywróceniu kary śmierci oraz polityce proamerykańskiej.
Polska Partia Pracy odwołuje się do tradycji polskiego ruchu robotniczego. Opowiada się za bezpieczeństwem socjalnym obywateli.
Działacze [edytuj]
Pierwszym przewodniczącym PPP był Daniel Podrzycki, którego po śmierci (24 września 2005) zastąpił 30 października 2005 Bogusław Ziętek. Złożył on 16 maja 2009 rezygnację z funkcji szefa partii w związku z kandydowaniem w wyborach do PE, jednak na III Kongresie ugrupowania przeprowadzonym 20 listopada 2009 ponownie objął przewodnictwo w partii. 1 maja 2013 po raz drugi ustąpił z funkcji.
Jednym z wiceprzewodniczących partii przez wiele lat był Mariusz Olszewski – poseł na Sejm III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność (jako polityk Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego), który jednak wystąpił z ugrupowania.
Członkami Krajowej Komisji Koordynacyjnej są m.in. Michał Janiszewski (były sekretarz generalny partii, poseł na Sejm I i III kadencji) oraz Dariusz Zalega.
Udział w wyborach [edytuj]
Wybory samorządowe w 2002 [edytuj]
W wyborach samorządowych w 2002 Alternatywa Partia Pracy uzyskała w skali kraju 1,50% głosów do sejmików wojewódzkich, nie uzyskując żadnego mandatu.
Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 [edytuj]
Polska Partia Pracy startowała w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004. Uzyskała 32 807 głosów, co dało 0,54% poparcia w skali kraju.
Wybory parlamentarne w 2005 [edytuj]
24 lipca 2005 PPP podpisała porozumienie wyborcze z partiami lewicy pozaparlamentarnej: APP RACJA, Komunistyczną Partią Polski, Polską Partią Ekologiczną – Zielonych i Polską Partią Socjalistyczną.
W wyborach parlamentarnych w 2005 partia wystartowała w ramach Komitetu Wyborczego Polskiej Partii Pracy wspólnie z APP RACJA, Polską Partią Ekologiczną – Zielonych, Komunistyczną Partią Polski i Polską Partią Socjalistyczną. Na pierwszym miejscu warszawskiej listy wyborczej Polskiej Partii Pracy znalazła się prof. Maria Szyszkowska. Komitet zdobył 91 266 głosów (0,77% poparcia w skali kraju), natomiast sama PPP uzyskała 38 276 głosów, co dało 0,32% poparcia w skali kraju.
Wybory prezydenckie w 2005 [edytuj]
W wyborach prezydenckich w 2005 kandydatem PPP był jej przewodniczący Daniel Podrzycki, jednak przed głosowaniem zginął on w wypadku drogowym.
Wybory samorządowe w 2006 [edytuj]
W wyborach samorządowych w 2006 PPP startowała w ramach własnego komitetu, który uzyskał w wyborach do sejmików wojewódzkich prawie 140 tysięcy głosów, co daje 0,98% poparcia w skali kraju. Na jej listach znaleźli się przedstawiciele różnych ugrupowań i organizacji. Najważniejsi kandydaci w wyborach na prezydentów miast to Wanda Nowicka w Warszawie, która uzyskała 0,28% poparcia i Mariusz Olszewski w Kielcach, który uzyskał 7,38%.
Wybory parlamentarne w 2007 [edytuj]
W wyborach parlamentarnych w 2007 PPP zarejestrowała listy kandydatów do Sejmu we wszystkich okręgach wyborczych i zdobyła 160 476 głosów[2] (0,99% poparcia w skali kraju). Startowały m.in. Unia Lewicy, Partia Zielonych (wcześniejsza PPE-Z), PPS i KPP. PPP nie wystawiła kandydatów do Senatu.
Wybory uzupełniające do Senatu w 2008 [edytuj]
W wyborach uzupełniających do Senatu w 2008, które odbyły się w okręgu krośnieńskim, kandydatem PPP był Jerzy Wróbel, który uzyskał 194 głosy i zajął ostatnie, 10. miejsce[3].
Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2009 [edytuj]
W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 PPP wystawiła samodzielne listy we wszystkich okręgach wyborczych (jej kandydaci startowali z listy nr "4"), nie wchodząc w koalicję z żadną partią (z jej list startowała jedynie jedna członkini RACJI PL). W okręgu łódzkim na czele listy ugrupowania stał eurodeputowany wybrany z listy Samoobrony RP, członek Partii Europejskich Socjalistów – Bogdan Golik, jednak jeszcze przed wyborami zrezygnował ze startu.
Ugrupowanie uzyskało 51 872 głosy (0,7% poparcia w skali kraju) i nie osiągnęło progu wyborczego, zajmując 10. miejsce.
Wybory prezydenckie i uzupełniające do Senatu w 2010 [edytuj]
W wyborach prezydenckich w 2010 kandydatem partii był jej przewodniczący Bogusław Ziętek, który otrzymał 29 548 głosów i zajął przedostatnie, 9. miejsce[4]. W wyborach uzupełniających do Senatu w 2010 PPP wystawiła kandydata w okręgu katowickim. Był nim Zbigniew Zdónek, który uzyskał 82 788 głosów i nie uzyskał mandatu senatora, przegrywając z kandydatem PO, a pokonując kandydata PSL[5].
Wybory samorządowe w 2010 [edytuj]
W wyborach samorządowych w 2010 PPP jako jedna z pięciu partii w Polsce zarejestrowała listy do sejmików we wszystkich województwach. W skali kraju uzyskała 1,18% głosów (dało to 8. miejsce). Najwyższe poparcie partia uzyskała w województwie opolskim (2,16%)[6].
Wybory parlamentarne w 2011 [edytuj]
Na wybory parlamentarne w 2011 partia ponownie zarejestrowała własny komitet wyborczy (do Sejmu ugrupowanie zarejestrowało listy ponownie we wszystkich okręgach). Na listach PPP znalazło się również wielu członków Samoobrony RP oraz niektórzy członkowie innych partii (m.in. Samoobrony Patriotycznej wśród kandydatów do Senatu). Żaden z kandydatów PPP nie uzyskał mandatu w parlamencie. W wyborach do Sejmu ugrupowanie otrzymało 0,55% głosów, zajmując 8. miejsce[7].
Poparcie [edytuj]
| Wybory | Poparcie | Zmiana punktów procentowych | Mandaty (Sejm) | Zmiana | Mandaty (Senat) | Zmiana |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2005[8] | 0,77%[9] | - | 0 | - | 0 | - |
| 2007 | 0,99% |  0,22 |
0 | - | 0 | - |
| 2011 | 0,55% |  0,44 |
0 | - | 0 | - |
| Wybory | Kandydat | Głosowanie | Poparcie | Uwagi |
|---|---|---|---|---|
|
|
Bogusław Ziętek | I tura | 0,18% | Kandydat nie przeszedł do II tury. |
| Wybory | Poparcie | Zmiana punktów procentowych | Mandaty | Zmiana | L. miejsc dla Polski |
|---|---|---|---|---|---|
| 2004 | 0,54% | - | 0 | - | 54 |
| 2009 | 0,70% | 0,16 |
0 | - | 50 |
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Alternatywa Socjalistyczna występuje z Polskiej Partii Pracy. Oświadczenie. wladzarobotnicza.pl, 7 września 2011.
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2007
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2008
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2010
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2010
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2010
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011
- ↑ W ramach Komitetu Wyborczego Polskiej Partii Pracy wspólnie z APP RACJA, Polską Partią Ekologiczną – Zielonych, Komunistyczną Partią Polski i Polską Partią Socjalistyczną.
- ↑ Sama PPP 0,32%.
