Reprezentacja Chile w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Chile w piłce nożnej
Przydomek La Roja
Związek piłkarski Federación de Fútbol de Chile
Federacja piłkarska CONMEBOL
Rok założenia 1895
Prezes Sergio Jadue
Trener Jorge Sampaoli
Najwięcej meczów Leonel Sánchez (84)
Najwięcej bramek Marcelo Salas (37)
Skrót FIFA CHI
Miejsce w rankingu FIFA Green Arrow Up.svg 12. (17 lipca 2014) (1098 pkt.)
Mecze
Pierwszy mecz
 Argentyna 3−1 Chile Chile
(Buenos Aires, Argentyna; 27.05.1910)
Najwyższe zwycięstwo
Chile Chile 7−0 Wenezuela 
(Santiago, Chile; 29.08.1979)

Chile Chile 7−0 Armenia 
(Santiago, Chile; 05.01.1997)

Najwyższa porażka
 Brazylia 7−0 Chile Chile
(Rio de Janeiro, Brazylia; 17.09.1959)

Reprezentacja Chile w piłce nożnej – narodowy zespół piłkarski Chile. Od 1910 roku reprezentuje Chile w międzynarodowych rozgrywkach piłkarskich.

Historia reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Chile siedmiokrotnie startowała w finałach mistrzostw świata, a swój największy sukces osiągnęła w 1962 roku, kiedy w turnieju rozgrywanym na własnym terenie, po wyeliminowaniu Szwajcarii, Włoch, Związku Radzieckiego i Jugosławii, zajęła ostatecznie trzecie miejsce. W półfinale ekipa prowadzona przez trenera Fernando Riere przegrała 2:4 z późniejszymi triumfatorami Brazylijczykami. Na pocieszenie Chilijczykom pozostała korona króla strzelców dla Leonela Sáncheza.

W czasie kolejnych występów na światowych czempionatach, aż do 1998 roku, reprezentacja żegnała się z turniejem już po fazie grupowej.

Do wstydliwego zdarzenia doszło w czasie eliminacji do Mundialu 1990, we wrześniu 1989 roku. W meczu z Brazylią w Rio de Janeiro, przy stanie 1:0 dla gospodarzy, chilijski bramkarz Roberto Rojas udawał, że został poważnie raniony przez petardę rzuconą przez brazylijskich kibiców. Sztab reprezentacji, licząc na powtórzenie spotkania, odmówił kontynuowania meczu i wyprowadził piłkarzy z boiska. Dopiero po przejrzeniu zapisów wideo, stwierdzono, że petarda upadła daleko od bramkarza i nie mogła zagrozić jego zdrowiu. FIFA podjęła decyzję o dożywotniej dyskwalifikacji Rojasa oraz, jako że spotkanie z Brazylią było ostatnim meczem w eliminacjach do Mundialu 1990, zakazie występów Chile w kwalifikacjach do kolejnych mistrzostw. Ponadto krajowy związek piłki nożnej zwolnił cały sztab szkoleniowy z selekcjonerem Orlando Araveną na czele, a większość najlepszych piłkarzy zrezygnowała z występów w kadrze (np. Juan Carlos Letelier i Jorge Aravena).

W 1998 roku po szesnastoletniej przerwie reprezentacja zagrała na mistrzostwach świata. We Francji nie wygrała żadnego meczu, ale mimo to zdołała awansować z grupy (dzięki trzem remisom – z Włochami 2:2, z Austrią 1:1 i z Kamerunem 1:1). W drugiej rundzie przegrała 1:4 z Brazylią. Wyróżniającymi się zawodnikami tamtej drużyny był duet napastników Iván ZamoranoMarcelo Salas (Salas strzelił w turnieju cztery gole), pomocnik José Luis Sierra oraz bramkarz Nelson Tapia.

We Francji drużynę prowadził Urugwajczyk z chilijskim obywatelstwem Nelson Acosta, który w połowie 2005 roku po raz drugi objął funkcję selekcjonera. Druga kadencja była, zdaniem większości obserwatorów, o wiele trudniejsza od pierwszej, ponieważ obecnie reprezentacja jest jedną ze słabszych w Ameryce Południowej. W eliminacjach do Mundialu 2006 zajęła siódme miejsce w dziesięciozespołowej grupie.

Acosta złożył wypowiedzenie niedługo po przegranym 1:6 meczu z Brazylią w ćwierćfinale Copa America 2007, kiedy okazało się, że sześciu jego podopiecznych (w tym kapitan Jorge Valdivia) "rażąco złamało dyscyplinę" (chilijska federacja nie ujawniła o co chodzi) i następnie została surowo ukarana przez FIFA. Na nowego selekcjonera w sierpniu został wybrany Argentyńczyk Marcelo Bielsa.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 roku młodzieżowa reprezentacja Chile zdobyła brązowy medal. Trenerem tamtej drużyny był także Acosta.

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

  • 1930 – Pierwsza runda
  • 1934Wycofała się z eliminacji
  • 1938Nie brała udziału
  • 1950 – Runda grupowa
  • 19541958Nie zakwalifikowała się
  • 1962 – III miejsce
  • 1966 – Runda grupowa
  • 1970Nie zakwalifikowała się
  • 1974 – Runda grupowa
  • 1978Nie zakwalifikowała się
  • 1982 – Runda grupowa
  • 1986Nie zakwalifikowała się
  • 1990Zdyskwalifikowana
  • 1994Zdyskwalifikowana
  • 1998 – 1/8 finału
  • 20022006Nie zakwalifikowała się
  • 2010 – 1/8 finału
  • 2014 – 1/8 finału

Udział w Copa América[edytuj | edytuj kod]

  • 1916 – IV miejsce
  • 1917 – IV miejsce
  • 1919 – IV miejsce
  • 1920 – IV miejsce
  • 1921Wycofała się z turnieju
  • 1922 – V miejsce
  • 1923Wycofała się z turnieju
  • 1924 – IV miejsce
  • 1925Wycofała się z turnieju
  • 1926 – III miejsce
  • 1927Wycofała się z turnieju
  • 1929Wycofała się z turnieju
  • 1935 – IV miejsce
  • 1937 – V miejsce
  • 1939 – IV miejsce
  • 1941 – III miejsce
  • 1942 – VI miejsce
  • 1945 – III miejsce
  • 1946 – V miejsce
  • 1947 – IV miejsce
  • 1949 – V miejsce
  • 1953 – IV miejsce
 
  • 1955 – II miejsce
  • 1956 – II miejsce
  • 1957 – VI miejsce
  • 1959 – V miejsce
  • 1959Wycofała się z turnieju
  • 1963Wycofała się z turnieju
  • 1967 – III miejsce
  • 1975 – Runda grupowa
  • 1979 – II miejsce
  • 1983 – Runda grupowa
  • 1987 – II miejsce
  • 1989 – Runda grupowa
  • 1991 – III miejsce
  • 1993 – Runda grupowa
  • 1995 – Runda grupowa
  • 1997 – Runda grupowa
  • 1999 – IV miejsce
  • 2001 – Ćwierćfinał
  • 2004 – Runda grupowa
  • 2007 – Ćwierćfinał
  • 2011 – Ćwierćfinał

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Stan na koniec maja 2014.

Mecze
# Zawodnik Lata gry
w kadrze
Mecze
1. Leonel Sánchez 1955–1968 84
2. Claudio Bravo 2004– 78
3. Nelson Tapia 1994–2005 73
4. Alberto Fouilloux 1960–1972 70
= Marcelo Salas 1994–2007 70
6. Fabián Estay 1990–2001 69
= Iván Zamorano 1987–2001 69
8. Pablo Contreras 1999–2012 67
9. Alexis Sánchez 2006– 65
10. Gonzalo Jara 2006– 64
Gole
# Zawodnik Lata gry
w kadrze
Gole
1. Marcelo Salas 1994–2007 37
2. Iván Zamorano 1987–2001 34
3. Carlos Caszely 1969–1985 29
4. Leonel Sánchez 1955–1968 23
5. Jorge Aravena 1983–1989 22
= Alexis Sánchez 2006– 22
7. Humberto Suazo 2005– 21
8. Juan Carlos Letelier 1979–1989 18
9. Enrique Hormazábal 1950–1963 17
10. Matías Fernández 2005– 13

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]