Rewers (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rewers
Gatunek czarna komedia
Rok produkcji 2009
Data premiery Polska13 listopada 2009
Kraj produkcji PolskaPolska
Język polski
Czas trwania 99 minut
Reżyseria Borys Lankosz
Scenariusz Andrzej Bart
Główne role Agata Buzek
Krystyna Janda
Anna Polony
Muzyka Włodzimierz Pawlik
Zdjęcia Marcin Koszałka
Scenografia Magdalena Dipont
Kostiumy Magdalena Biedrzycka
Montaż Wojciech Anuszczyk
Produkcja Jerzy Kapuściński
Wytwórnia Studio Filmowe Kadr
koprodukcja:
Syrena Films
Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych
Dystrybucja Syrena Films
Nagrody Złote Lwy na 34. FPFF w Gdyni
Nagroda FIPRESCI na 25 WMFF[1]
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z filmu

Rewerspolska czarno-biała czarna komedia, debiut reżyserski Borysa Lankosza z głównymi rolami Agaty Buzek, Krystyny Jandy, Anny Polony i Marcina Dorocińskiego.

Okres zdjęciowy trwał od 24 lutego do 20 maja 2009. Przedpremierowe pokazy odbyły się w ramach Konkursu Głównego 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Premiera filmu odbyła się 13 listopada 2009 roku. W ciągu 66 dni emisji w polskich kinach jego widzowie wydali na bilety 6 505 301 zł[2].

Film był polskim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, przyznawanego podczas 82. ceremonii wręczenia Oscarów przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej, ale nie został nominowany[3].

Zarys fabuły[edytuj | edytuj kod]

Rok 1952. Sabina, młoda redaktor działu poezji w stołecznym wydawnictwie "Nowina", jest przedmiotem troski swej matki i babki, zaniepokojonych jej przedłużającym się panieństwem. Spośród możliwych kandydatów odpadają jednak zarówno młody poeta Marcel, jak i księgowy Józef. Oczekiwana znajomość nawiązuje się dopiero, gdy pojawia się tajemniczy Bronisław, ratujący Sabinę pewnego wieczoru z rąk przypadkowych opryszków. Zachwycona nim matka ułatwia młodym niekrępujące spotkania w mieszkaniu; podczas jednego z nich dochodzi do niespodziewanego zbliżenia. Wówczas „narzeczony” odsłania swe prawdziwe zamiary, żądając od Sabiny pisania regularnych donosów i obserwowania swego dyrektora, którego jest ulubienicą. Kiedy wzburzona odmawia, atrakcyjny Bronisław całkiem zrzuca maskę, okazując się zwykłym ubekiem. Szantażowana, jest zmuszona pozbyć się go nagłym sposobem.

Całość okazuje się retrospekcją (czarno-białą) w aktualnym życiu (w kolorze) będącej już w podeszłym wieku Sabiny, gdy udaje się ona na lotnisko, by powitać swego dorosłego syna powracającego właśnie z zagranicy.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

O filmie[edytuj | edytuj kod]

  • Rewers wpisuje się w tę tradycję naszej kultury, która stanowi przeciwieństwo zasadniczej, solennej, by nie powiedzieć: nadętej. Trudno się oprzeć wrażeniu, że patronowały mu z daleka – a raczej z wysoka – duchy dwóch niezwykłych artystów, których twórczość też nie daje się zamknąć w sztywnych definicjach: Witkacego jako dramatopisarza i Andrzeja Munka jako reżysera. Lecz film jest debiutem, o takiej tonacji Rewersu zdecydował przede wszystkim charakter scenariusza, w następnym filmie reżyser pójdzie może zupełnie inną drogą. Ale miło pomarzyć, że w pustym do dziś miejscu po Andrzeju Munku mógłby pojawić się ktoś młodszy o dwa pokolenia”[4].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagrody 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Gdynia 2009[edytuj | edytuj kod]

Nagrody w Konkursie Głównym[edytuj | edytuj kod]

Nagrody pozaregulaminowe[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda publiczności Multikino
  • Nagroda Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych
  • Nagroda Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych – statuetka Don Kichota
  • Nagroda Dziennikarzy
  • Nagroda Organizatorów Festiwali i Przeglądów Filmu Polskiego za Granicą

Pozostałe nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]