Roman Florer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Florer
Roman Florer
Pułkownik pilot Pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1886
Brzeżany
Data i miejsce śmierci po 6 listopada 1973
Gliwice
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca Wojsko Polskie II RP
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Order Białego Lwa III klasy (Czechosłowacja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Florer.jpg
Grób pułownika Florera i jego żony na cmentarzu Centralnym w Gliwicach.jpg

Roman Antoni Florer (ur. 14 marca 1888 w Brzeżanach, zm. 6 listopada 1973) – pułkownik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1903 wstąpił do Korpusu Kadetów we Lwowie. Po odbyciu szkolenia i praktyk w wojsku austriackim został w 1907 przydzielony do 45 Pułku Piechoty w Przemyślu. Tam uzyskał pierwszy stopień oficerski. W maju 1914 został skierowany na kurs obserwatorów lotniczych w Wiedniu.

Po wybuchu I wojny światowej dostał przydział jako obserwator na front serbski i włoski w 4 Eskadrze Lotniczej. Na przełomie 1914 i 1915 został skierowany na kurs pilotów do Wiener Neustadt. Po ukończeniu kursu powrócił na front jako pilot w 27 Eskadrze Lotniczej. W czasie jednego z lotów bojowych z pilotem Hassanem Rizą Effendi Pielerem zestrzelił używając pistoletu Mausera samolot włoski[1]. Ze względu na wysokie kwalifikacje na początku 1917 został mianowany dowódcą eskadry i promowany do stopnia kapitana. Po powrocie z frontu objął dowództwo 10 Zapasowej Kompanii Lotnicznej na lotnisku rakowickim w Krakowie[2].

31 października 1918 poddał się rozkazom gen. Roji i przekazał władzę na lotnisku w ręce por. rez. dr. Zdzisława Dzikowskiego. 1 listopada ponownie objął dowództwo na lotnisku rakowickim, zapobiegając rozgrabieniu sprzętu oraz utracie samolotów[3].

Od 9 stycznia do 24 marca 1919 dowodził I Grupą Lotniczą w Warszawie. W maju 1919 został komendantem I Niższej Szkoły Pilotów w Krakowie (we wrześniu 1919 dołączyli do niej również uczniowie II Szkoły Pilotów w Warszawie, po jej likwidacji na skutek pożaru sprzętu na lotnisku mokotowskim). Szkoła działała przez okres wojny polsko-bolszewickiej.

W latach 1922-1923 przejął obowiązki komendanta Szkoły Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu. Wówczas został mianowany podpułkownikiem lotnictwa. W kwietniu 1924 wyznaczono go na stanowisko dowódcy 4 Pułku Lotniczego w Toruniu. 23 maja tego roku wydał pierwszy rozkaz organizacyjny.

W okresie od 1 sierpnia 1925 do 13 kwietnia 1927 był organizatorem i pierwszym komendantem Szkoły Lotnictwa w Grudziądzu. Zachował to stanowisko po przeniesieniu szkoły do Dęblina i przemianowaniu jej na Ośrodek Szkolenia Lotniczego w Dęblinie (obecnie Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych), a także po ponownym jej przeformowaniu – tym razem na Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, aż do 1929, kiedy to w stopniu pułkownika przeszedł w stan spoczynku.

Po zakończeniu kariery wojskowej pracował w Drukarni Przemysłowej w Warszawie, później w fabryce drewna. W 1938 opuścił Warszawę i znalazł zatrudnienie w Katowicach w fabryce mydła. Okres okupacji spędził w Warszawie. Pod koniec życia osiedlił się w Gliwicach, gdzie zmarł 6 listopada 1973.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • ppłk. podpułkownik – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
  • płk. pułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 1 lokatą w korpusie oficerów aeronautyki

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Patrz [1].
  2. 10 Ersatz Fligerkompanie, której około 10% stanowili Polacy.
  3. "Personel latający i techniczny składający się z żołnierzy obcych narodowości pragnął szybko opuścić stanowiska. Nie wahano się też użyć do ucieczki zgromadzony tu sprzęt. Na lotnisku było zgromadzone około pięćdziesiąt samolotów. Najwięcej (34 szt.) to szkolne płatowce o stukonnych silnikach Brandenburg BI. Pozostałe samoloty o zwiększonej mocy silnika to głównie płatowce wywiadowcze Oeffag CII. Było też kilka samolotów typu Albatros BI i BII, a także Lohner C BII. W nocy z 30 na 31 października 1918 roku austriaccy żołnierze przeczuwając ostateczne załamanie się CK armii rzucili się na magazyny. Personel latający z kolei próbował uciec na samolotach do Austrii. W tej sytuacji kapitan Florer stając na czele garstki oddanych mu Polaków udaremnił uruchomienie samolotów, a także przeszkodził w zniszczeniu i rabunku poaustriackiego mienia pozostawionego na lotnisku." Patrz [2].

Bibliografia i źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa Praca zbiorowa pod red. mjr. dypl pil. Marjana Romeyki, Warszawa 1933.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 855, 861.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 540, 546
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 347, 1015.