Stomil Olsztyn (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Football pictogram.svg Stomil Olsztyn
Pełna nazwa Olsztyński Klub Sportowy Stomil Olsztyn
Przydomek Duma Warmii
Barwy biało-niebieskie
Data założenia 15 lipca 1945
Liga I liga
Debiut w najwyższej lidze 1994/1995 Stomil – Zagłębie Lubin 2:2
Adres ul. Piłsudskiego 69a
10-596 Olsztyn
Stadion Stadion OSiR
Numer KRS 0000127094
Prezes Robert Kiłdanowicz
Trener Mirosław Jabłoński
Strona internetowa

OKS Stomil Olsztynpolski klub piłkarski z siedzibą w Olsztynie, założony 15 lipca 1945.

Najbardziej utytułowany piłkarski klub na Warmii i Mazurach, w latach 1994-2002 wystąpił w ośmiu sezonach w ekstraklasie oraz dwukrotnie awansował do ćwierćfinału Pucharu Polski. Mistrz Polski juniorów U-19 w 1974. W sezonie 2011/2012 Stomil uzyskał awans do I ligi z drugiego miejsca, zdobywając 55 punktów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki klubu[edytuj | edytuj kod]

15 lipca 1945 r. na (dzisiejszym) stadionie Gwardii odbył się pierwszy po wojnie mecz piłkarski w Olsztynie, jedną drużynę stanowili kolejarze, drugą pracownicy spółdzielni spożywców Społem. Mecz ten dał początek dwóm pierwszym w mieście organizacjom sportowym: Kolejowemu Klubowi Sportowemu (dzisiaj Warmia) i Olsztyńskiemu Klubowi Sportowemu (obecnie OKS Stomil Olsztyn). Początek klubowi dała więc piłka nożna. Do czasu przyjęcia patronatu nad klubem przez Olsztyńskie Zakłady Opon Samochodowych, piłkarze nie przekraczali progów lig regionalnych. Pierwsze 15 sezonów spędzili w Klasie okręgowej, najczęściej zajmując w tabeli miejsca 2-4. Po raz pierwszy goryczy spadku zaznali w 1959 roku, kiedy na skutek zajęcia 10. pozycji w końcowej tabeli rozgrywek, klub został zdegradowany do A Klasy. Na szczebel klasy okręgowej województwa olsztyńskiego zespół powrócił w 1961 roku. W kolejnych rozgrywkach powtórzyła się sytuacja z 1959 roku – 10. miejsce i spadek do niższej klasy. Rok później klub ponownie awansował do okręgówki, lecz w 1964 roku trzeci raz z kolei nie poradził sobie w szeregach pozostałych zespołów. Kolejna przygoda z A Klasą zakończyła się tak, jak poprzednia – wywalczeniem awansu do ligi okręgowej. Tym razem piłkarze z Olsztyna zagościli w niej na dwa sezony. W 1966 roku zajęli 5. pozycję w tabeli końcowej, natomiast rok później uplasowali się na 12. miejscu i spadli ponownie do A Klasy. Sezon 1967/68 był, jak dotąd ostatnim sezonem, w którym klub gościł w A Klasie. Po czwartym już awansie do ligi okręgowej, piłkarze OKS-u zajęli w niej trzecią pozycję. W 1970 roku świętowali natomiast pierwszy, historyczny awans do III ligi, nazywanej wówczas ligą międzyokręgową. Po jednorocznej przygodzie na szczeblu centralnym, zespół został zdegradowany do klasy okręgowej. W sezonie 1971/72 ponownie zwyciężył klasę okręgową, by dzięki temu powrócić do III ligi.

Lata 1973-1988[edytuj | edytuj kod]

Mimo iż początek klubowi dała piłka nożna, piłkarze przez długi czas nie potrafili się przebić do rozgrywek centralnych. Przełomowym momentem dla rozwoju futbolu w Olsztynie była budowa Olsztyńskich Zakładów Opon Samochodowych. Wówczas coraz więcej mówiło się o powstaniu w Olsztynie zespołu piłkarskiego, mającego walczyć o najwyższe trofea w Polsce. Osobą o największych zasługach w tychże staraniach był Władysław Leonhard, dyrektor OZOS. Jego starania wspierał m.in. Józef Buziński, ówczesny I sekretarz KW PZPR. Od strony sportowej podwaliny pod piłkarską drużynę kładli zawodnicy trenowani przez Andrzeja Cehelika, Leona Wolnego i Henryka Szczepańskiego. Brak funduszy sprawił, iż na początku lat 70. XX wieku stawiano przede wszystkim na zdolnych piłkarzy wywodzących się z regionu. Drużynę złożoną z miejscowych zawodników uzupełniono czterema piłkarzami Odry Opole, mającymi I-ligowe doświadczenie. Wiosną 1973 roku klub po raz pierwszy w historii zapewnił sobie awans do II ligi. Ówczesna przygoda z II ligą trwała dwa sezony. W pierwszym piłkarze zdołali zająć 12 miejsce, ostatnie zapewniające utrzymanie się w tejże klasie rozgrywkowej. Ową pozycję klub zajął jedynie dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu, gdyż trzynasta w tabeli Warta Poznań zdobyła tyle samo punktów, co zespół z Olsztyna (taki sam dorobek punktowy miały również drużyny z miejsc 9.-12.). W drugim sezonie piłkarze z Warmii i Mazur, pomimo iż wyszli zwycięsko ze spotkań z czołowymi klubami (m.in. z Widzewem Łódź i Motorem Lublin), uplasowali się na 15. pozycji i tym samym zostali zdegradowani do niższej klasy rozgrywkowej.

Skład w sezonie 1973/74
Rudolf Berger, Janusz Mochola, Mirosław Tryba, Zbigniew Sosnowski, Zbigniew Kubelski, Jerzy Sosnowski, Józef Przybysz, Bogdan Bujkiewicz, Bogusław Błachowski, Janusz Kupcewicz, Jerzy Lankowski, Wacław Pietrusiński, Tadeusz Misisak, Andrzej Latawiec, Jan Perlejewski, Jerzy Osowski, Stanisław Kurek, Marek Szczech

Przez następne lata Stomil ponownie próbował swych sił w lidze regionalnej. Począwszy od sezonu 1976/1977 klub występował w III lidze. Wiosną 1977 roku nadarzyła się pierwsza okazja do powrotu do II ligi, wówczas jednak niewykorzystana (klub zajął 3. miejsce za stołecznymi Polonią i Hutnikiem). W kolejnych dwóch sezonach olsztyńska drużyna była jeszcze bliżej powrotu na zaplecze ekstraklasy. Zarówno w rozgrywkach zakończonych w 1978, jak i w 1979 roku zespół zajął 2. miejsce, w pierwszym przypadku ze stratą dwóch punktów do warszawskiego Ursusa, w drugim tuż za Polonią Warszawa (Olsztynianie mieli wówczas gorszy bilans bramkowy od piłkarzy ze stolicy).

Kolejne siedem lat to, z wyjątkiem sezonów 1981/1982 i 1983/1984 (Stomil zajął wówczas odpowiednio 11. i 8. pozycję i był bliski degradacji z III ligi), miejsca w środkowej części tabeli. Mimo, iż klub nie zajmował miejsc wyższych niż czwarte, to kibice zwykle nie narzekali na grę swych pupili, gdyż zespół był w stanie urywać punkty faworytom, późniejszym zwycięzcom rozgrywek.

Przełomem okazał się sezon 1986/1987 kiedy to drużyna uplasowała się na 2. miejscu w tabeli, ustępując Gwardii Szczytno. Rok później piłkarze świętowali awans do II ligi. Klub okazał się wówczas zwycięzcą rozgrywek, wyprzedzając w tabeli m.in. rezerwy warszawskiej Legii czy zespół Hutnika Warszawa.

Lata 1988-1994[edytuj | edytuj kod]

Druga przygoda z zapleczem ekstraklasy trwała krócej niż pierwsza. Po roku obecności w II lidze klub powrócił na lokalne podwórko, pomimo iż wyszedł zwycięsko m.in. z meczu w Olsztynie z późniejszym zwycięzcą rozgrywek Zagłębiem Sosnowiec. Do miejsca gwarantującego pozostanie w II lidze olsztyńskim piłkarzom zabrakło czterech punktów. Po powrocie do III ligi klub zajął 5. pozycję w rozgrywkach. Rok później ustąpił w tabeli tylko stołecznej Polonii i dzięki temu, że druga pozycja również gwarantowała awans do II ligi, powrócił na zaplecze ekstraklasy.

Sezon 1991/1992 Stomil zakończył na 12. miejscu. Po raz kolejny piłkarze musieli walczyć do ostatniej kolejki o utrzymanie się w II-ligowych rozgrywkach. Rok później klub zajął zdecydowanie wyższą pozycję w tabeli. Po rozgromieniu m.in. późniejszego beniaminka ekstraklasy Polonii Warszawa (4:0) czy Korony Kielce (6:0) i Avii Świdnik (5:0) drużyna uplasowała się na 5. miejscu. Historycznym sezonem okazały się jednak rozgrywki z lat 1993/1994, kiedy to zespół pod wodzą trenerów Bogusława Kaczmarka i Józefa Łobockiego wywalczył historyczny awans do I ligi, wyprzedzając w tabeli m.in. odwiecznego rywala Petrochemię Płock oraz takie zespoły jak Motor Lublin, Jagiellonia Białystok czy GKS Bełchatów. Za sukces, będący do tej pory największym osiągnięciem piłkarzy z Warmii i Mazur zawodnicy otrzymali w ramach nagrody Fiaty 126p, które po ostatnim zwycięskim spotkaniu w sezonie wjechały na murawę stadionu przy al. Piłsudskiego.

Skład w sezonie 1993/94
Jarosław Talik, Paweł Charbicki, Andrzej Jankowski, Bogusław Oblewski, Tomasz Sokołowski, Andrzej Biedrzycki, Waldemar Ząbecki, Paweł Róg, Cezary Baca, Sylwester Czereszewski, Bartosz Jurkowski, Piotr Zajączkowski, Bogdan Michalewski, Sławomir Opaliński, Dariusz Jackiewicz, Czesław Żukowski, Andrzej Jasiński, Janusz Prucheński

Lata 1994-2002 (I liga)[edytuj | edytuj kod]

Stomil Olsztyn – Legia Warszawa (sezon 95/96)

Pierwszy sezon gry w I lidze Stomil zakończył na 14. pozycji, ostatniej dającej utrzymanie w ekstraklasie. W tabeli piłkarze z Olsztyna wyprzedzili Petrochemię Płock tylko dzięki mniejszej liczbie straconych bramek. Trzon zespołu stanowili wówczas głównie piłkarze, którzy rok wcześniej wywalczyli awans do I ligi. Pierwszą bramkę w ekstraklasie dla olsztyńskiego zespołu zdobył Andrzej Jasiński. Było to 30 lipca 1994 r. w meczu z Zagłębiem Lubin, który zakończył się remisem 2:2. Spotkanie to zapisało się w historii, jako pierwsze rozegrane przez Stomil w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. W sezonie tym rozegrano również pamiętny dla wielu olsztyńskich kibiców mecz z Legią Warszawa, który zakończył się podziałem punktów. Wynik 3:3 był wówczas, jak głosiły tytuły lokalnych gazet wielkim sukcesem beniaminka z Olsztyna. Mimo że zespół prowadzony wówczas przez Bogusława Kaczmarka przegrywał na 20 minut przed zakończeniem meczu 1:3, zdołał strzelić dwie bramki i uratować jeden punkt. W rewanżowym meczu w Warszawie piłkarze Stomilu okazali się tylko o jedną bramkę gorsi i ulegli piłkarzom ówczesnego mistrza kraju 2:3. W owym sezonie do kart historii zapisała się również najwyższa w historii występów Stomilu w ekstraklasie porażka z Ruchem w Chorzowie 0:7. W tym czasie zawodnicy Stomilu Sylwester Czereszewski i Tomasz Sokołowski zostali pierwszymi w historii graczami Stomilu którzy występowali w reprezentacji Polski. Właśnie ci dwaj zawodnicy w 1994 roku zadebiutowali w kadrze narodowej. Ten pierwszy zawodnik w meczu towarzyskim przeciwko Litwie 15 marca 1995 roku strzelił gola, zapisując się także do historii Stomilu, jako pierwszy jego zawodnik, który strzelił gola w meczu reprezentacji Polski.

Drugi sezon występów olsztyńskiego klubu w ekstraklasie zakończył się największym sukcesem seniorskiej piłki na Warmii i Mazurach. Stomil zajął wówczas 6 pozycję w tabeli. Nigdy więcej nie udało się olsztyńskim piłkarzom powtórzyć takiego wyczynu. Wynik ten możliwy był głównie dzięki dyspozycji takich piłkarzy jak Sylwester Czereszewski, strzelec siedmiu bramek w sezonie, rok wcześniej uznany przez czytelników Piłki Nożnej Odkryciem Roku czy Tomasz Sokołowski, po którego w połowie sezonu sięgnęła drużyna stołecznej Legii. Podobnie jak w poprzednim sezonie na olsztyńskim stadionie utrzymywała się dość wysoka, jak na rozgrywki polskiej ekstraklasy frekwencja. Często nie spadała ona poniżej 10 tysięcy widzów na mecz, a spotkanie z Legią w październiku 1995 roku obejrzało na stadionie przy al. Piłsudskiego 16 tysięcy kibiców. Wyższą frekwencję zanotowano tam tylko w 1989 roku podczas finału Pucharu Polski.

Stomil Olsztyn – Górnik Zabrze (sezon 96/97)

W kolejnym sezonie piłkarze nie powtórzyli już wyniku sprzed roku. Po rozegraniu 34 spotkań zespół uplasował się na 9. pozycji. W sezonie tym Stomil uzyskał najwięcej bramek w historii występów w I lidze. 45 zdobytych goli to w głównej mierze zasługa Arkadiusz Klimka (7 bramek) oraz Daniela Dylusia i Jacka Płuciennika (po 6 bramek). Po rundzie jesiennej, w której przez ponad miesiąc szkoleniowcem klubu był jego były piłkarz Bogusław Oblewski, barwy klubowe zmienił najskuteczniejszy w trakcie występów olsztyńskiego klubu w ekstraklasie Sylwester Czereszewski. Szeregi zespołu ze stadionu przy al. Piłsudskiego zasili natomiast dwaj piłkarze, którzy w kolejnych sezonach stanowili trzon ekipy: Krzysztof Kowalczyk i Marek Kwiatkowski. Najwięcej kibiców przyciągnął wówczas mecz z aktualnym wtedy mistrzem Polski Widzewem Łódź, który olsztyński zespół wygrał 1:0. Trzeci sezon w ekstraklasie Stomil zakończył w Krakowie, przegrywając z miejscową Wisłą 2:5.

Sezon 1997/98 olsztyńscy piłkarze rozpoczęli od zwycięstwa nad wielokrotnym mistrzem Polski, chorzowskim Ruchem. W meczu tym w jedenastce Stomilu zadebiutował Marcin Szulik, który jako jeden z pięciu piłkarzy wystąpił w barwach OKS-u w ekstraklasie ponad 100 razy. Najwięcej razy do bramki przeciwnika w owych rozgrywkach trafił Marek Kwiatkowski. Zdobywając 8 goli otworzył swój dorobek bramkowy w olsztyńskim klubie, dzięki któremu znajduje się na trzeciej pozycji wśród najlepszych strzelców w historii występów drużyny w I lidze. Po raz kolejny najwięcej widzów przyciągnęły spotkania z Legią i Widzewem (odpowiednio po 12 i 11 tysięcy kibiców). W obu tych spotkaniach kibice Stomilu nie mogli cieszyć się ze zwycięstwa. Łódzki klub pokonał OKS 1:0, natomiast w meczu z piłkarzami ze stolicy padł remis 1:1. Ostatecznie klub zajął w końcowej tabeli 11. miejsce.

W kolejnych rozgrywkach Stomil powtórzył swój wynik sprzed roku. Sztuka ta udała się głównie dzięki sprowadzeniu do Olsztyna dwóch Litwinów: Aidasa Preiksaitisa i Tomasa Ramelisa. W trakcie trwania rozgrywek uzyskali dla olsztyńskiej drużyny 9 bramek (pięć Ramelisa oraz cztery Preiksaitisa). Ich trafienia przesądziły o zwycięstwie 2:1 nad późniejszym wicemistrzem kraju Widzewem Łódź na dwa tygodnie przed zakończeniem sezonu. Natomiast dzięki bramce najskuteczniejszego w poprzednim sezonie piłkarza Stomilu Marka Kwiatkowskiego zespół zwyciężył w czwartej kolejce rozgrywek aktualnego wówczas mistrza Polski ŁKS Łódź. Sezon 1998/99 był pierwszym w historii występów Stomilu w ekstraklasie, kiedy frekwencja na żadnym z rozegranych w Olsztynie meczów nie przekroczyła 10 tysięcy widzów. Natomiast po raz drugi w historii startów klubu w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce, spotkanie rozgrywane przez olsztyńską jedenastkę na wyjeździe przyciągnęło na stadion ponad 10 tysięcy kibiców (pierwsza taka sytuacja miała miejsce w 1995 roku w Płocku, kiedy to na stadionie Petrochemii zgromadziło się 14 tysięcy fanów piłki nożnej). Do wydarzenia tego doszło w kwietniu 1999 w Łodzi, gdzie mecz Stomilu z ŁKS-em obejrzało prawie 11 tysięcy widzów.

W sezonie 1999/00 mimo tej samej liczby zdobytych punktów oraz mniejszej liczbie zwycięstw niż w poprzednich rozgrywkach klub uplasował się na ósmej pozycji w końcowej tabeli. O sile olsztyńskiego zespołu stanowili wówczas tacy piłkarze Cezary Kucharski, Bartosz Jurkowski, Paweł Holc czy Maciej Bykowski. Dostępu do bramki Stomilu bronił natomiast Zbigniew Małkowski, sprzedany później do holenderskiego Feyenoordu Rotterdam. Najwięcej widzów na stadionie OSiR-u zgromadziło spotkanie z aktualnym wtedy mistrzem Polski Wisłą Kraków. Mecz ten obejrzało 10 tysięcy piłkarskich fanów. Najwięcej radości kibicom sprawiły natomiast mecze z Widzewem oraz Legią. W obu spotkaniach z łódzkim klubem padł remis 2:2 a strzelcem wszystkich czterech bramek dla Stomilu był Cezary Kucharski. Natomiast historycznym meczem okazało się spotkaniem ze stołecznym zespołem. W maju 2000 roku Stomil po raz pierwszy w rozgrywkach ligowych pokonał ekipę Legii. Zwycięską bramkę zdobył Piotr Matys, a biało-niebiescy wygrali 1:0.

Stomil Olsztyn – Hutnik Kraków (sezon 96/97)

Kolejny sezon to początek końca Dumy Warmii. W związku z zajęciem 14. miejsca w końcowej tabeli Stomil zmuszony był do rozegrania barażowego dwumeczu z czołowym zespołem drugiej ligi, w którym zmierzył się z Górnikiem Polkowice. Drużyna z dolnośląskiego miasta dwukrotnie zdołała bezbramkowo zremisować z olsztyńskim klubem. W rewanżowym meczu rozgrywanym w Olsztynie doszło więc do konkursu rzutów karnych. Jedenastki lepiej wykonywali gospodarze, dzięki czemu udało się im utrzymać w szeregach pierwszoligowców. W trakcie rozgrywek piłkarze olsztyńskiego klubu szesnastokrotnie schodzili z boiska pokonani. Goryczy porażki doznali także w rozgrywkach Pucharu Polski, gdzie ulegli Hetmanowi Zamość 1:5 i 0:3. Po raz kolejny najwięcej kibiców zgromadziło się na stadionie w czasie spotkania z Wisłą Kraków – 7 tysięcy.

Sezon 2001/2002 był ostatnim, w którym olsztyński klub gościł w I lidze. Po reorganizacji rozgrywek Stomil znalazł się w grupie B wśród drużyn ówczesnego wicemistrza Polski, szczecińskiej Pogoni oraz warszawskiej Legii mogącej pochwalić się 3 miejscem wywalczonym rok wcześniej. Po 14 spotkaniach rundy jesiennej (m.in. 1:6 z Legią u siebie) i tylko dwóch zwycięstwach w jej trakcie, Stomil uplasował się na ostatniej, 8. pozycji, co skazywało klub na grę w grupie spadkowej na wiosnę 2002 roku. W tejże grupie zespół odniósł również dwa zwycięstwa, na skutek czego ponownie zajął ostatnią pozycję w tabeli i co za tym idzie został zdegradowany do II ligi. Spadek do II ligi został przypieczętowany 27 kwietnia w przegranym 1:2 meczu z Dyskobolią Grodzisk Wielkopolski na własnym stadionie. Był to także ostatni mecz Stomilu w I lidze przed własną publicznością. Ostatnie pięć meczów to porażki olsztyńskich piłkarzy, w których honorowe trafienia zwykle uzyskiwał Maciej Terlecki. Ostatnią bramkę dla Stomilu w ekstraklasie zdobył Grzegorz Lech 5 maja w ostatnim w historii występów w I lidze meczu z Widzewem Łódź na wyjeździe. Olsztynianie przegrali 1:4.

W ciągu 8 lat pobytu w najwyższej klasie rozgrywkowej Stomil Olsztyn rozegrał łącznie w I lidze 254 mecze odnosząc 76 zwycięstw (w tym aż 69 za 3 punkty), 75 remisów i 103 porażki. Klub zdobył w rozgrywkach I ligi w swojej historii 296 punktów. Bilans bramkowy to 255:339 (-84).

Lata 2002-2012[edytuj | edytuj kod]

Olsztyński klub sezon 2002/03 rozpoczął występami w II lidze. Zakończył je na ostatnim, 18 miejscu, co przypieczętowało upadek klubu. Porażki 1:6 z Łódzkim KS-em, 1:7 z Piotrcovią Piotrków Tryb. czy 0:6 z GKS Bełchatów mówią same za siebie. Dwa z końcowych meczów wyjazdowych klub oddał walkowerem.

W sezonie 2003/04 klub nie wystartował w żadnych rozgrywkach. W IV lidze występował wówczas zespół o nazwie Warmia i Mazury Olsztyn, który po awansie do III ligi, przemianowany został na OKS 1945 Olsztyn. Drużyna kontynuująca tradycje Stomilu nie zdołała się jednak utrzymać na trzecioligowym szczeblu. W związku z tym w sezonie 2005/2006 olsztyńscy piłkarze biegali po czwartoligowych boiskach. W końcowej tabeli uplasowali się na 3 pozycji.

W sierpniu 2006 zespół z Olsztyna po raz drugi z rzędu przystąpił do IV-ligowych rozgrywek. Przed startem sezonu działacze sformułowali jednoznaczne cele, z których wyraźnie wynikało, iż tym razem wymagają od trenera Andrzeja Nakielskiego wywalczenia awansu do III ligi. Po zakończeniu rundy jesiennej drużyna uplasowała się na pozycji lidera, tuż przed Jeziorakiem Iława, który okazał się najgroźniejszym rywalem w walce o awans. Dzięki wyjazdowemu zwycięstwu nad Romintą Gołdap w 28. kolejce rozgrywek oraz ostatecznej weryfikacji wyniku meczu Jezioraka z Płomieniem Ełk z 12. kolejki spotkań, jako walkowera dla zespołu z Ełku, olsztyńska drużyna na dwie kolejki przed końcem rozgrywek zapewniła sobie awans do III ligi.

Do sezonu 2007/08 drużyna OKS-u przystąpiła więc w roli beniaminka rozgrywek III ligi. Nadspodziewanie okazała się rewelacją rozgrywek, nie przegrywając pierwszych jedenastu spotkań i ostatecznie kończąc rundę jesienną na pozycji wicelidera, ustępując tylko drużynie Ruchu Wysokie Mazowieckie. W rundzie rewanżowej olsztynianie po serii remisów z niżej klasyfikowanymi zespołami stracili szanse na awans do nowej I ligi. W związku z reorganizacją rozgrywek piąte miejsce w tabeli dało zespołowi awans do nowo utworzonej II ligi.

II-ligowe rozgrywki w sezonie 2008/09 piłkarze OKS-u rozpoczęli od porażki z zespołem Jezioraka Iława 0:1. Pierwsze punkty olsztynianie zdobyli w czwartej kolejce spotkań, remisując na własnym boisku z Przebojem Wolbrom 3:3. W kolejnym spotkaniu drużyna z Olsztyna odniosła swoje pierwsze zwycięstwo w rozgrywkach, pokonując na wyjeździe zespół Nidy Pińczów 2:1. Po wynikach, które nie zadowalały zarządu klubu (m.in. porażka 1:5 z Ruchem Wysokie Mazowieckie), z funkcji trenera OKS-u zrezygnował po zwycięskim meczu z liderem II ligi KSZO Ostrowiec Św. Andrzej Nakielski. 10 października 2008 roku nowym trenerem wybrano Jerzego Budziłka. Po zakończeniu rundy jesiennej podjęto jednak decyzję, iż klub rozpocznie poszukiwania nowego szkoleniowca. Po przeanalizowaniu kilku kandydatur 1 grudnia stanowisko szkoleniowca powierzono Ryszardowi Łukasikowi, który poprowadził zespół w pierwszych siedmiu spotkaniach rozegranych na wiosnę. Po porażce z Górnikiem Wieliczka rozwiązano kontrakt z Łukasikiem. Obowiązki trenera powierzono Litwinowi Donatasowi Vencevičiusowi. Po spotkaniu z Kolejarzem Stróże Vencevičius powrócił jednak do swojej ojczyzny, a szkoleniowcem OKS został ponownie Jerzy Budziłek. Z ostatnich siedmiu spotkań w sezonie pod jego wodzą, olsztynianie wygrali pięć pojedynków, odnosząc m.in. rekordowe zwycięstwo 10:0 nad ŁKS Łomża. Ostatecznie strata zespołu do trzeciego Startu Otwock, który zagrał w barażach o awans do I ligi wyniosła jeden punkt.

Po zakończeniu rozgrywek zespół opuścili zawodnicy, którzy wiosną 2009 stanowili o sile zespołu. Z drużyny odeszli głównie ci piłkarze, którzy w przerwie zimowej sezonu 2008/09 powrócili po kilku latach do Olsztyna. W związku z tym na kolejny sezon wyznaczono inne cele niż poprzednio. Zespół miał się skupić na utrzymaniu w II lidze. Po rundzie jesiennej olsztynianie plasowali się w środku tabeli. W międzyczasie doszło do poważnych roszad w klubie. Z funkcji prezesa najpierw zrezygnował Grzegorz Koprucki, a następnie podobnie postąpił pełniący obowiązki prezesa Mieczysław Angielczyk. Rozwiązany został także zarząd klubu. W związku z tym prezydent Olsztyna, Piotr Grzymowicz wprowadził do klubu kuratora, którym został Marek Szter. Na początku stycznia 2010 na stanowisko trenera powołano Zbigniewa Kieżuna. Pod jego opieką zespół zadebiutował w lidze 20 marca, przegrywając w Olsztynie z Pelikanem Łowicz 0:1. Tydzień później OKS wygrał 2:1 z Przebojem Wolbrom. W 2012 roku, doszło do zmiany nazwy z OKS 1945 Olsztyn na OKS Stomil Olsztyn. W tym samym roku olsztyński klub awansował do 1 ligi, kończąc rozgrywki II Ligi Wschodniej, na pozycji nr.2, za Okocimski KS Brzesko. Olsztyński klub rozpocznie pierwszoligowe rozgrywki od meczu z Dolcan Ząbki, na stadionie w Olsztynie.

Historyczne nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1945-1970 OKS Olsztyn,
  • 1970-1973 OKS OZOS Olsztyn
  • 1973-2003 Stomil Olsztyn
  • 2003-2004 Warmia i Mazury Olsztyn (działał na podbudowie rezerw Stomilu)
  • 2004-2011 OKS 1945 Olsztyn
  • 2012- Stomil Olsztyn

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Stadion OSiR w Olsztynie.

Klub rozgrywa swoje mecze na stadionie należącym do Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie. Obiekt podobnie, jak siedziba klubu znajduje się przy al. Piłsudskiego 69a w Olsztynie. Powstał on w latach 70. XX wieku. W latach 80. poprzedniego stulecia rozegrano na nim m.in. finał Pucharu Polski pomiędzy Legią Warszawa a Jagiellonią Białystok. W 1997 stadion gościł natomiast Reprezentację Polski, która zmierzyła się wówczas z przeciwnikami z Litwy.

Do czasu budowy obiektu przy al. Piłsudskiego klub rozgrywał swoje spotkania m.in. na obecnym stadionie Warmii Olsztyn przy ul. Sybiraków.

Klub w rozgrywkach ligowych[edytuj | edytuj kod]

Zespół z Olsztyna występuje obecnie w rozgrywkach I ligi.

Najdłużej klub występował w Klasie okręgowej, gdzie spędził 23 sezony (m.in. nieprzerwanie 15 sezonów w latach 1945-1959. Drugą w kolejności stażu klasą rozgrywkową jest III liga. Minione rozgrywki były 17 sezonem klubu w tej klasie (Stomil występował w III lidze m.in. nieprzerwanie 12 sezonów w latach 1976-1988). Kolejna klasa to I liga, w której Stomil występował nieprzerwanie od 1994 do 2002 roku, rozgrywając w niej 8 sezonów. Poza tym zespół wystąpił dotychczas w 7 sezonach II-ligowych, w pięciu w rozgrywkach A Klasy oraz w trzech na szczeblu IV ligi. W tabeli wszech czasów I ligi Stomil plasuje się aktualnie na 27. pozycji. Sezon 2008/09 jest siódmym w historii występów zespołu w II lidze.

Lata 1970-1994[edytuj | edytuj kod]

Sezon Liga Miejsce Mecze Pkt Bramki ↑↓
1970/71 III liga 15 30 19 20-48
1973/74 II liga 12 30 27 20-29
1974/75 II liga 15 30 26 25-29
1976/77 III liga 3 26 36 44-14
1977/78 III liga 2 26 36 51-19
1978/79 III liga 2 26 37 37-14
1979/80 III liga 4 28 35 34-23
1980/81 III liga 4 26 31 42-25
1981/82 III liga 11 26 19 25-36
1982/83 III liga 4 26 30 37-27
1983/84 III liga 8 26 24 29-23
1984/85 III liga 5 26 30 42-28
1985/86 III liga 6 26 27 27-22
1986/87 III liga 2 26 34 36-25
1987/88 III liga 1 26 41 49-24
1988/89 II liga 11 30 25 26-37
1989/90 III liga 5 36 46 44-29
1990/91 III liga 2 26 43 61-15
1991/92 II liga 12 34 32 38-45
1992/93 II liga 5 34 41 54-38
1993/94 II liga 1 34 49 52-20

Lata 1994-2002 (I liga)[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce Mecze Pkt Z R P Bramki Uwagi
1994/95 14 34 30 7 16 11 35-40
1995/96 6 34 46 13 7 14 32-41
1996/97 9 34 44 12 8 14 45-46
1997/98 11 34 45 12 9 13 38-45
1998/99 9 30 37 10 7 13 29-38
1999/00 8 30 37 8 13 9 33-43
2000/01 14 30 34 10 4 16 22-41 baraże → utrzymanie w I lidze
2001/02 8 14 10 2 4 7 10-24 grupa B (jesień)
8 14 18 2 7 5 11-21 grupa spadkowa (wiosna) → spadek z I ligi

Lata 2002-2014[edytuj | edytuj kod]

Sezon Liga Miejsce Mecze Pkt Z R P Bramki ↑↓
2002/03 II liga 18 34 22 4 10 20 26 – 68
2004/05 III liga 13 30 38 9 11 10 30 – 30
2005/06 IV liga 3 34 72 21 9 4 72 – 23
2006/07 IV liga 1 30 81 27 0 3 87 – 27
2007/08 III liga 5 30 57 15 12 3 51-22
2008/09 II liga 4 34 60 18 6 10 63-41
2009/10 II liga 13 34 39 10 9 15 36-45
2010/11 II liga 5 34 53 13 14 7 43-34
2011/12 II liga 2 30 55 17 4 9 43-32 2012/13 I liga 13 34 38 8 14 12 37-45

Statystyki klubowe[edytuj | edytuj kod]

6 miejsce w I lidze w sezonie 1995/96
1/4 finału Pucharu Polski w sezonach 1998/99 i 2000/01
Mistrzostwo Polski juniorów U-19 w 1974 roku

Statystyki piłkarzy[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze występujący w Stomilu w I lidze[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Stomilu Olsztyn.

W trakcie 8 sezonów, kiedy klub znajdował się w szeregach I-ligowych polskich zespołów, jego barwy reprezentowało około 100 zawodników. Najdłużej w składzie Stomilu widniało nazwisko Andrzeja Biedrzyckiego, który w biało-niebieskich barwach rozegrał 196 spotkań na najwyższym szczeblu piłkarskich rozgrywek w Polsce. Poza nim liczbę 100 występów w ekstraklasie w olsztyńskim klubie przekroczyło jeszcze czterech piłkarzy. Jeden z nich, Andrzej Jankowski podobnie jak Biedrzycki, w Stomilu występował jeszcze przed awansem do ekstraklasy. Część zawodników reprezentowała w swej karierze także inne I-ligowe polskie kluby. Najwięcej występów w ekstraklasie spośród wszystkich piłkarzy występujących w Stomilu w latach 1994-2002 ma Tomasz Lenart. Urodzony w Łodzi piłkarz rozegrał 318 spotkań w I-lidze (52 w Stomilu oraz 266 w ŁKS Łódź). W kadrze olsztyńskiego zespołu było również kilku reprezentantów Polski. Wśród nich m.in. Sylwester Czereszewski, Tomasz Sokołowski czy Cezary Kucharski.

Zawodnik Pozycja Lata gry w zespole[1] Mecze[2] Gole[3] Mecze[4] Gole[5]
Andrzej Biedrzycki obrońca 1994-2001 196 2 196 2
Artur Januszewski obrońca 1998-2002 129 1 156 1
Marek Kwiatkowski pomocnik 1997-2002 122 12 122 12
Andrzej Jankowski pomocnik 1994-98 i 2000 119 6 119 6
Marcin Szulik pomocnik 1997-2001 104 9 151 9
Jacek Chańko pomocnik 1996-99 99 10 134 11
Rafał Kaczmarczyk pomocnik 1995-98 98 10 251 19
Bartosz Jurkowski obrońca 1994-95 i 1998-2000 93 9 251 12
Paweł Holc pomocnik 1998-2001 92 14 124 14
Jacek Płuciennik napastnik 1995-98 87 10 184 29
Sylwester Czereszewski napastnik 1994-96 84 17 245 72
Adam Zejer pomocnik 1994-96 i 2002 68 7 179 17
Piotr Orliński pomocnik 1998-2001 68 3 77 3
Arkadiusz Klimek napastnik 1995-97 66 10 174 34
Rafał Szwed obrońca 1997-2001 66 6 129 12
Sławomir Opaliński obrońca 1994-97 65 0 60 0
Dariusz Preis napastnik 1998-1999 i 2001-2002 62 3 62 3
Piotr Matys napastnik 1999-2001 61 9 74 10
Andriej Siniczyn pomocnik 1996-97 i 2000-01 61 3 67 3
Krzysztof Kowalczyk pomocnik 1997-2001 58 4 96 4
Paweł Gadziała pomocnik 1995-98 56 5 67 5
Sylwester Wyłupski bramkarz 1997-2002 53 0 75 0
Tomasz Lenart obrońca 2000-01 52 2 318 11
Sebastian Nowak obrońca 1996-98 51 3 90 5
Andrzej Nakielski obrońca 1996-97 51 0 51 0

Powyższa lista uwzględnia zawodników, którzy rozegrali co najmniej 50 spotkań w barwach Stomilu w I lidze. Lista uwzględniająca piłkarzy, którzy rozegrali co najmniej 10 spotkań w barwach Stomilu w I lidze, znajduje się w artykule OKS 1945 Olsztyn w krajowych rozgrywkach w piłce nożnej.

Najwięcej goli w I lidze[edytuj | edytuj kod]

Zespół Stomilu Olsztyn zdobył łącznie 255 goli w ekstraklasie. Piłkarzem, który zdobył najwięcej bramek z tej liczby jest Sylwester Czereszewski. Były reprezentant Polski w ciągu trzech sezonów, w których reprezentował olsztyński klub w I lidze, 17 razy trafił do bramki przeciwnika. Natomiast najskuteczniejszymi piłkarzami w trakcie jednego sezonu byli Cezary Baca, Marek Kwiatkowski i Cezary Kucharski, którzy odpowiednio w sezonach 1994/95, 1997/98 oraz 1999/00 zdobyli po 8 bramek. Spośród wszystkich piłkarzy, jacy występowali w zespole Stomilu w I lidze, najwięcej bramek w ekstraklasie zdobył Cezary Kucharski. Zawodnik, który pierwsze kroki stawiał w drużynie Orląt Łuków strzelił w ekstraklasie 90 goli (58 w Legii Warszawa, 20 w Siarce Tarnobrzeg, 8 w Stomilu oraz 4 w Górniku Łęczna).

Zawodnicy Gole Sezon
94/95 95/96 96/97 97/98 98/99 99/00 00/01 01/02
Sylwester Czereszewski 17 7 7 3 - - - - -
Paweł Holc 14 - - - - - 5 7 2
Marek Kwiatkowski 12 - - - 8 2 - 1 1
Andrzej Jasiński 11 6 - 4 1 - - - -
Jacek Chańko 10 - 4 - 2 4 - - -
Arkadiusz Klimek 10 - - 7 3 - - - -
Rafał Kaczmarczyk 10 - 1 5 4 - - - -
Jacek Płuciennik 10 - 2 6 2 - - - -
Tomasz Sokołowski 10 5 5 - - - - - -

Powyższa lista uwzględnia zawodników, którzy strzelili co najmniej 10 bramek w barwach Stomilu w I lidze.

Najwięcej minut na boisku w I lidze[edytuj | edytuj kod]

Wśród około 100 piłkarzy, którzy wystąpili w barwach Stomilu w czasie gry zespołu w I lidze, jest kilku mających na koncie ponad lub niewiele poniżej 100 rozegranych spotkań w ekstraklasie w koszulce olsztyńskiego klubu. Część z nich przekroczyła także 10000 tysięcy minut spędzonych na boisku. Piłkarzem, który rozegrał najwięcej meczów w ekstraklasie w barwach zespołu z Olsztyna jest Andrzej Biedrzycki. Piłkarz ten reprezentował Stomil przez siedem z ośmiu sezonów występów klubu w I lidze. Drugi w klasyfikacji Artur Januszewski rozegrał o 67 spotkań mniej.

Zawodnicy Minuty Mecze Pełne mecze
Andrzej Biedrzycki 16252 196 167
Artur Januszewski 11297 129 122
Andrzej Jankowski 10116 119 97
Rafał Kaczmarczyk 9149 98 74
Marcin Szulik 8673 104 83
Jacek Chańko 8182 99 77
Bartosz Jurkowski 7955 93 87
Paweł Holc 7850 92 74
Marek Kwiatkowski 7502 122 40
Sylwester Czereszewski 7405 84 75
Jacek Płuciennik 7381 87 58

Powyższa lista uwzględnia zawodników, którzy w barwach Stomilu spędzili na boisku ponad 7 tysięcy minut w meczach o mistrzostwo I ligi.

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Stomilu Olsztyn.

Olsztyński zespół szkoliło kilku trenerów, którzy w swej karierze osiągali mniej lub bardziej znaczące sukcesy. Największym pochwalić się może Ryszard Polak, który w 1998 roku zdobył z drużyną ŁKS Łódź Mistrzostwo Polski, jednak wynik ten osiągnął 2 lata po tym, jak rozstał się z olsztyńskim klubem. Podobnie było w przypadku Bogusława Kaczmarka, który w 2003 roku doprowadził zespół Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski do zdobycia wicemistrzostwa kraju. Obecnie trener ten jest członkiem sztabu szkoleniowego w reprezentacji Polski. Największe sukesy ze Stomilem święcili właśnie wyżej wymieni trenerzy. Z Kaczmarkiem olsztyński zespół awansował w 1994 roku do I ligi, natomiast pod wodzą Polaka zajął w 1996 roku 6. miejsce w rozgrywkach ekstraklasy (w ostatnich kolejkach I trenerem był wcześniejszy asystent Polaka, Romuald Korzeniowski). Niemniej zasłużonym dla klubu trenerem był Józef Łobocki, przez wiele lat działający na rzecz Stomilu, asystent Kaczmarka w czasie awansu do I ligi oraz pierwszy trener w 1993 roku oraz w sezonie 2000/2001. Na trenerskim stanowisku w Stomilu pojawił się także obcokrajowiec. W styczniu 2005 roku działacze zdecydowali się na zatrudnienie Rosjanina Wiktora Karmana. Poniższa tabela przedstawia listę szkoleniowców wraz z czasem ich urzędowania na stanowisku trenera Stomilu, począwszy od objęcia tej posady przez Bogusława Kaczmarka w 1992 roku.

Trener Lata trenowania
Od Do
Bogusław Kaczmarek 1993 1995
Ryszard Polak 1995 1996
Romuald Korzeniowski 1996 1996
Jerzy Masztaler lipiec 1996 19 października 1996
Bogusław Oblewski 19 października 1996 27 września 1997
Mieczysław Broniszewski 1997 1998
Romuald Szukiełowicz 1999 1999
Mieczysław Broniszewski 1999 czerwiec 1999
Bogusław Kaczmarek 1999 czerwiec 2000
Zdzisław Podedworny czerwiec 2000 2 lipca 2000
Stanisław Dawidczyński 3 lipca 2000 20 października 2000
Józef Łobocki 21 października 2000 19 marca 2001
Dariusz Janowski 20 marca 2001 24 kwietnia 2001
Zbigniew Kieżun 25 kwietnia 2001 czerwiec 2001
Marek Chojnacki lipiec 2001 24 września 2001
Jerzy Fiutowski 24 września 2001 maj 2002
Czesław Żukowski kwiecień 2002 maj 2002
Jerzy Budziłek lipiec 2002 5 listopada 2002
Piotr Tyszkiewicz 5 listopada 2002 czerwiec 2003
Daniel Dyluś sierpień 2003 15 lutego 2004
Andrzej Biedrzycki 15 lutego 2004 10 października 2004
Dariusz Janowski 10 października 2004 25 stycznia 2005
Wiktor Karman 25 stycznia 2005 czerwiec 2005
Daniel Dyluś lipiec 2005 1 września 2005
Andrzej Nakielski 1 września 2005 10 października 2008
Jerzy Budziłek 10 października 2008 1 grudnia 2008
Ryszard Łukasik 1 grudnia 2008 24 kwietnia 2009
Donatas Vencevičius 24 kwietnia 2009 27 kwietnia 2009
Jerzy Budziłek 27 kwietnia 2009 4 stycznia 2010
Zbigniew Kieżun 4 stycznia 2010 2010
Zbigniew Kaczmarek 2010

Powyższa lista uwzględnia szkoleniowców, którzy trenowali zespół od momentu awansu do I ligi w sezonie 1993/94

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 30 września 2014. Źródła: [6][7][8].
Nr Poz. Piłkarz
4 NA Polska Łukasz Jamróz
5 PO Japonia Yasuhiro Katō
6 OB Japonia Naoya Shibamura
7 PO Polska Paweł Głowacki
8 PO Polska Piotr Głowacki
9 PO Ukraina Irakli Meschija
10 PO Polska Piotr Darmochwał
11 NA Ukraina Wołodymyr Kowal
12 PO Polska Michał Trzeciakiewicz
15 PO Polska Bartosz Musiał
16 OB Polska Dawid Szymonowicz
18 OB Polska Janusz Bucholc (kapitan)
19 NA Polska Rafał Śledź
Nr Poz. Piłkarz
21 PO Polska Łukasz Jegliński
22 PO Ukraina Roman Maczułenko
23 OB Polska Arkadiusz Koprucki
24 NA Polska Karol Żwir
27 OB Polska Tomasz Wełna
29 BR Polska Michał Przyborowski
31 OB Polska Tomasz Wełnicki
33 BR Polska Dawid Mieczkowski
55 OB Ukraina Witalij Berezowski
77 NA Polska Paweł Łukasik
82 BR Polska Piotr Skiba
87 OB Polska Arkadiusz Czarnecki
95 OB Polska Arkadiusz Mroczkowski

Sztab szkoleniowy i władze klubu[edytuj | edytuj kod]

Trener: Mirosław Jabłoński

II trener: Tomasz Aziewicz

Trener bramkarzy: Sylwester Wyłupski

Kierownik drużyny: Ryszard Świderski

Lekarz: Mariusz Siergiej

Masażysta: Bartosz Bukowski

Fizjoterapeuta: Jacek Aptowicz

Prezes: Robert Kiłdanowicz

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Klub posiada wielu wiernych mu kibiców, którzy dość licznie, jak na poziom rozgrywek, w których zespół bierze udział, zasiadają na olsztyńskim stadionie. Najbardziej zagorzała grupa kibiców zasiada obecnie na trybunie krytej na sektorze pierwszym a nie jak wcześniej na tzw. "sektorze biało-niebieskim" umiejscowionym na trybunie otwartej, naprzeciwko trybuny krytej. Wszystko to przez PZPN i jego przepisy dotyczące numeracji miejsc siedzących. Niegdyś tzw. "młyn" umieszczony był na łuku trybuny pod zegarem odmierzającym czas spotkania.

W latach 70. oraz pierwszej połowie następnej dekady na mecze Stomilu przychodziło średnio ok. tysiąca widzów. Co jakiś czas dyrekcja Olsztyńskich Zakładów Opon Samochodowych organizowała także wycieczki dla pracowników na mecze wyjazdowe klubu. Wiosną 1987 roku na meczach decydujących o awansie klubu do II ligi pojawiło się ok. 7-8 tysięcy kibiców. Pół roku później pojawiły się również pierwsze zorganizowane przez kibiców wypady na mecze wyjazdowe. Wiosną 1988 roku na meczu w Ostrołęce stawiło się 800 olsztyńskich kibiców.

Po awansie do II ligi na mecze do Olsztyna zaczęli przyjeżdżać również kibice zespołów grających wówczas ze Stomilem. W tym samym sezonie na stadionie Stomilu odbył się także finał Pucharu Polski pomiędzy Jagiellonią Białystok a Legią Warszawa. Na stadionie zasiadło wówczas ok. 20 tysięcy widzów. Przez następne lata liczba kibiców Stomilu rosła. Olsztyniacy starali się nie opuszczać żadnych meczów wyjazdowych swojej drużyny.

W sezonie 1993/94 na decydujący o awansie do ekstraklasy mecz do Płocka udało ok. 1000 Olsztyniaków. Po awansie do I ligi na stadion przy al. Piłsudskiego przychodziło przeciętnie ok. 8-10 tysięcy widzów. Na takich spotkaniach jak z warszawską Legią, czy łódzkim Widzewem stadion pękał w szwach, gdyż na trybunach zasiadało ok. 15 tysięcy widzów. Również na meczach wyjazdowych gościło wielu olsztyńskich kibiców. W 1995 roku kiedy działacze Sokoła Pniewy zadecydowali by mecz ze Stomilem rozegrać w Iławie, do miasta nad Jeziorakiem udało się ok. 4 tysięcy fanów olsztyńskiego klubu.

Pod koniec przygody klubu z ekstraklasą na olsztyński stadion przychodziło co raz mniej kibiców. Największą frekwencję w ostatnich latach w I lidze zanotowano na meczu barażowym z Górnikiem Polkowice w 2001 roku oraz rok później na meczu ostatniej szansy z Dyskobolią Grodzisk Wielkopolski. Nie były to już jednak tak znaczące liczby jak w latach 90.

Obecnie na meczach OKS-u notuje się frekwencję przekraczającą 2000 kibiców. W ostatnich latach najwięcej fanów obejrzało mecz z Olimpią Elbląg we wrześniu 2007 roku. Wówczas na stadionie przy al. Piłsudskiego zasiadło 4000 widzów. Kibice OKS-u jeżdzą także nadal na mecze wyjazdowe klubu. W ostatnich rozgrywkach najliczniej pojawili się w Iławie. 3 czerwca 2007 roku mecz z miejscowym Jeziorakiem obejrzało ok. 600 olsztyńskich kibiców.

Do dnia dzisiejszego olsztyńscy kibice utożsamiają się z zespołem Stomilu Olsztyn, formalnie zlikwidowanym w 2003 roku po spadku z II ligi. Dla potwierdzenia swej wiary, w 2005 roku założyli zespół Stomilowcy Olsztyn, grający obecnie w IV lidze. Członkowie Stowarzyszenia Kibiców OKS Stomil Olsztyn poczynają także starania, aby klub wrócił do dawnej nazwy.

OKS II Stomilowcy Olsztyn[edytuj | edytuj kod]

Od 2008 roku miano drużyny rezerwowej OKS 1945 Olsztyn nosi dotychczasowy zespół OKS Stomilowcy Olsztyn, założony w 2005 roku przez Stowarzyszenie Sympatyków Klubu OKS Stomil 1945 Olsztyn.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

  • Rok założenia: 2005
  • Barwy: biało-niebieskie
  • Prezes zarządu: Łukasz Gomoła
  • Wiceprezesi: Krzysztof Betkier i Emil Marecki
  • Trener: Dariusz Maleszewski
  • Asystent trenera: Tomasz Romaniewicz

Historia[edytuj | edytuj kod]

Swój pierwszy sezon w historii zespół OKS Stomilowcy Olsztyn rozpoczął w B Klasie. Pierwszy historyczny mecz w lidze olsztyńska drużyna rozegrała 21 sierpnia 2005 roku w Prejłowie z miejscową Mewą. Spotkanie te zakończyło się zwycięstwem debiutantów 2:1. W kolejnych spotkaniach na olsztyński klub nie było mocnych. Wysokie wyjazdowe zwycięstwo 5:1 z Kormoranem Purda uświadomiło olsztyńskim kibicom, że klub będzie walczył o zwycięstwo w B klasie. W kolejnym meczu padł remis 2:2. Przeciwnikiem OKS był wówczas KS Różnowo, główny rywal Stomilowców do awansu. W kolejnym meczu olsztyński klub odniósł pierwszą w historii porażkę. W meczu z miejscowym rywalem, Orłem Olsztyn padł wynik 0:1. Była to jedna z dwóch porażek w całym sezonie. Wiosną olsztyński klub ponownie pokonał Kormoran 5:1 i zwyciężył m.in. Burzę Barczewko 6:2. 21 maja 2006 roku w prawdopodobnie najważniejszym meczu sezonu Stomilowcy pokonali klub z Różnowa 1:0. Dzięki tym rezultatom olsztynianie awansowali do A Klasy.

W kolejnym sezonie drużyna wywalczyła awans do klasy okręgowej. W przerwie pomiędzy rozgrywkami zarząd klubu podjął współpracę z działaczami OKS 1945, na mocy której OKS Stomilowcy stał się rezerwową drużyną zespołu występującego wówczas w III lidze.

Naki Olsztyn[edytuj | edytuj kod]

Szkółka piłkarska z siedzibą w Olsztynie założona w 1996 roku przez Andrzeja Nakielskiego – byłego piłkarza Stomilu Olsztyn oraz trenera pierwszoligowego OKS 1945 Olsztyn (kontynuatora wcześniejszego Stomilu).

Drużyny Szkółki Naki są juniorskimi zespołami Stomilu Olsztyn. Obecnie drużyna Naki to 8 zespołów, wszystkie z nich występują w rozgrywkach ligowych. Największe sukcesy to: 2 krotne zwycięstwo w prestiżowym halowym Turnieju "Lwy Gdańskie", brązowy medal w Pucharze im.Marka Wielgusa oraz Mistrzostwo Polski 11 latków (Danone – Cup 2008) i wyjazd na Mistrzostwa Świata 11 latków do Paryża. Wychowankowie NAKI mający występy w ekstraklasie: Adrian Mierzejewski, Łukasz Jegliński oraz Arkadiusz Czarnecki. Od 2008 roku Naki Olsztyn jest osobną szkółką piłkarską.

Przypisy

  1. Lata gry w zespole I-ligowym
  2. Mecze w zespole I-ligowym
  3. Gole w zespole I-ligowym
  4. Wszystkie mecze w I lidze
  5. Wszystkie gole w I lidze
  6. Stomil Olsztyn. Pierwszy zespół (pol.). stomilolsztyn.com. [dostęp 2014-09-30].
  7. Stomil Olsztyn - 2014/15 (runda jesienna) (pol.). 90minut.pl. [dostęp 2014-09-30].
  8. Stomil Olsztyn. Lista uprawnionych zawodników w sezonie 2014/2015 (pol.). pzpn.pl. [dostęp 2014-09-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Wytrążek, Janusz Porycki, Mariusz Wadas, Mirosław Popczyk: Piłkarska wiosna 1996/97. Miejski Olsztyński Klub Sportowy "Stomil", 1996. ISBN 83-907368-0-2.
  • Mieczysław Marek Wasilewski: Wiosna '94: ...a celem jest I liga. Miejski Olsztyński Klub Sportowy "Stomil", 1994.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]