Stop metali
(zobacz – stop Fe–Fe3C)
Stop metali (dawniej także: aliaż) – tworzywo o właściwościach metalicznych, w którego strukturze metal jest osnową, a poza nim występuje co najmniej jeden dodatkowy składnik, zwany dodatkiem stopowym. Dodatki są wprowadzane w celu poprawienia wytrzymałościowych właściwości materiału. Zwykle pogarszają plastyczność, przewodnictwo elektryczne, przewodnictwo cieplne. Często zmniejszają również odporność na korozję.
Stopy otrzymuje się najczęściej przez stapianie składników w stanie ciekłym i odlewanie, po którym – w czasie chłodzenia i dodatkowych zabiegów obróbki cieplnej – powstaje struktura decydująca o właściwościach. Są stosowane również inne techniki wytwarzania stopów, tj. spiekanie, elektroliza lub nasycanie dyfuzyjne w stanie stałym (obróbka powierzchni wyrobów, np. azotowanie, nawęglanie, kaloryzowanie i inne)[1].
Spis treści |
[edytuj] Podział stopów ze względu na główny składnik
- stopy niklu
- alni
- cekasy
- chromonikielina
- hipernik
- inwar
- konstantan
- manganin
- melchior
- miedzionikiel
- monel
- mosiądze
- nikielina
- nitinol
- nowe srebro (alpaka, argentan)
- stop K-42-B
[edytuj] Podział stopów ze względu na zastosowanie
[edytuj] Zobacz też
Przypisy