Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Milleryzm
   └ Badacze Pisma Świętego
Członkostwo Dawn Bible Students

Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego – polska grupa wyznaniowa wywodząca się z ruchu Badaczy Pisma Świętego, powstała na skutek wewnętrznych podziałów wśród Badaczy, po śmierci Charlesa Taze Russella w 1916 roku[2][3][4].

Historia w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Działalność Badaczy Pisma Świętego została zarejestrowana 20 maja 1913 roku na podstawie reskryptu Gubernatora Warszawy nr 2167/5[5]. Rozporządzenie to zezwalało grupie badaczy spotykać się w mieszkaniu prywatnym Wincentego Kina. Była to filia, oddział Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego, którego założycielem był Charles Taze Russell. Wśród pierwszych przedstawicieli „Towarzystwa” na Polskę byli W.S. Kołomyjski i Czesław Kasprzykowski. W 1925 roku, po wizycie przedstawiciela z głównego biura w USA Wacława Wnorowskiego, Kasprzykowski został usunięty z grupy Badaczy Pisma Świętego związanej z Towarzystwem Strażnica. Czesław Kasprzykowski założył oddzielną grupę badaczy pod nazwą „Grupa II”. W latach 1925-1935 nawiązał kontakt ze Laymen's Home Missionary Movement będąc w tym okresie przedstawicielem Paula S.L. Johnsona na Polskę. Po nieporozumieniach mających charakter finansowy i doktrynalny Kasprzykowski zerwał z „Epifanią” i założył oddzielną grupę nazywaną „Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego” pociągając za sobą część członków kilku epifanicznych zborów[6][7][8]. Grupa ta przyłączyła się do powstałego w latach 1928-1932 w USA odłamu Badaczy Pisma Świętego nazwanego „Dawn Bible Students Association” (Brzask)[9]. W latach 1932-1946 wydawała ona w Detroit w USA swoje czasopismo „Brzask Nowej Ery” (od stycznia 1932 do grudnia 1943 jako miesięcznik, od stycznia 1943 do grudnia 1946 jako dwumiesięcznik)[10].

Po II wojnie światowej nastąpiło uregulowanie stosunku prawnego na podstawie złożonego statutu w 1960 r. w Urzędzie do Spraw Wyznań. 22 stycznia 1990 Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w Rejestrze kościołów i innych związków wyznaniowych MSWiA[11].

Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego w Polsce wydawało w latach 1958-1990 czasopismo Świt Królestwa Bożego i Wtórej Obecności Jezusa Chrystusa. W roku 1990 zmieniono tytuł na Biuletyn Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego w Polsce. Po 1992 roku czasopismo to ma tytuł Nadzieja Królestwa i jest dwumiesięcznikiem wydawanym w nakładzie 230 egz.[1]

W 1997 roku do Stowarzyszenia przyłączył się Związek Badaczy Biblii w RP[a][12].

Siedziba znajduje się na ul. Hetmańskiej 20/7 w Bydgoszczy.

Wierzenia[edytuj | edytuj kod]

Podstawą wiary Stowarzyszenia jest Pismo Święte – Biblia. Członkowie Stowarzyszenia wierzą:

  • w jednego Boga Wiekuistego, stworzyciela wszechrzeczy, któremu na imię jest Jehowa;
  • w Jezusa Chrystusa, który złożył swoje życie jako okup za Adama, a w nim za cały rodzaj ludzki;
  • w moc Ducha Świętego, jako niewidzialną siłę dającą spłodzenie lub oświecenie, które jest nieodzowne w przyjęciu Prawdy Bożej;
  • że od 1874 r. Jezus jest obecny drugi raz na ziemi jako istota niewidzialna;
  • w wybór Kościoła, w liczbie 144 000 osób powołanych, wypróbowanych na ziemi; mają oni stanowić Mistyczne Ciało, czyli Oblubienicę Chrystusową, osiągając naturę Boskiej, nieśmiertelnej natury;
  • w ustanowienie Królestwa Bożego na ziemi i restytucyjną metodę naprawiania rodzaju ludzkiego, bez względu na rasę, język lub narodowość.

Najważniejszą doroczną uroczystością w Stowarzyszeniu jest Pamiątka Ostatniej Wieczerzy Jezusa Chrystusa oraz Jego Śmierci, obchodzona corocznie przy okazji Wielkanocy[13].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego nie posiada zwierzchniej władzy ustawodawczej, wykonawczej i hierarchii duchownych. Nie ma podziału na duchownych i świeckich. Każdy ze zborów jest odrębną, autonomiczną jednostką, niezależną od centrali. Zarząd międzysoborowy pełni raczej rolę reprezentacyjną niż kierowniczą. Zbory same prowadzą działalność religijną, misyjną i duchową. Do usługi w zborach, wybierani są przez dane zbory starsi i diakoni. Stowarzyszenie cechuje pod względem zorganizowania kongregacjonalizm.

W 1986 ruch ten posiadał 6 domów modlitwy, 27 zborów, 50 starszych i diakonów oraz 436 wyznawców[14].

Według danych opublikowanych w 2008 roku Stowarzyszenie posiadało 287 wyznawców, z tego 36 starszych i diakonów oraz 15 zborów i 5 domów modlitwy[13].

Publikacje wydane przez Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego[edytuj | edytuj kod]

  • książki
    • 'Człowiek grzechu' czyli Antychryst Objawiony 1930;
    • Co Kaznodzieja Russell Odpowiadał Na Zadawane Jemu Liczne Pytania 1947, 1989;
    • Boski plan wieków I tom "Wykładów Pisma Świętego" (wznowienie publikacji wydanej przez Badaczy Pisma Świętego w 1886) 1955.
  • czasopisma
    • Świt Królestwa Bożego i Wtórej Obecności Jezusa Chrystusa 1958–1990;
    • Biuletyn Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego w Polsce 1990–1992;
    • Nadzieja Królestwa od 1992.
  • broszury

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Liczba członków ruchu w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Dane na podstawie rocznika statystycznego GUS[b][1][15]

  • liczba członków ruchu (liczby nad słupkami na wykresie),
  • liczba usługujących w zborach (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu).

Wartości opisów na wykresie podano w jednościach:

Uwagi

  1. Związek Badaczy Biblii był odłamem Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego, który wyłonił się w 1982 roku na skutek nieporozumień wewnątrz Stowarzyszenia. Został zarejestrowany w 1986 roku lecz poza nazwą nie różnił się od Stowarzyszenia („Śląsk Opolski”, tom 5, str. 19, Instytut Śląski w Opolu, 1995).
  2. GUS nie zbiera samodzielnie danych statystycznych na temat liczby członków wyznań religijnych w Polsce. Dane te są co roku dostarczane przez związki wyznaniowe w postaci dobrowolnej ankiety wyznaniowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Paweł Ciecieląg, dr Mikołaj Haponiuk, Olga Lewandowska, Małgorzata Krzysztofik: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2009-2011. Warszawa: GUS, 2013, s. 75. ISBN 978-83-7027-519-8.
  2. Religie Świata „Trzydzieści Wyznań” Andrzej Tokarczyk, wyd. Krajowa Agencja Wydawnicza W-wa 1987 s.242-253.
  3. Nowa Encyklopedia Powszechna PWN tom 1 Warszawa 1998 s.321
  4. „Herezjarchowie i schizmatycy” Andrzej J. Sarwa, Poznań 1991, s.193
  5. Leksykon Religioznawczy pod redakcją Witolda Tylocha, Wyd. Współczesne, Warszawa 1988, s. 256, 257.
  6. Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii nr 82 z maja 1936 r. s. 41-44
  7. Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii nr 83 z lipca 1936 r. s. 61-64
  8. Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii nr 85 z listopada 1936 r. s. 86-96
  9. Adolf Dębski. Początki Ruchu Badaczy Pisma Świętego. „Na Straży”, s. 166, maj 2006. 
  10. Archiwalne numery Brzasku. wydawnictwostraz.org. [dostęp 2014-11-04].
  11. Rejestr kościołów i innych związków wyznaniowych MSW
  12. Paweł Ciecieląg, dr Mikołaj Haponiuk, Olga Lewandowska, Małgorzata Krzysztofik: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2009-2011. Warszawa: GUS, 2013, s. 181. ISBN 978-83-7027-519-8.
  13. 13,0 13,1 Wyznania religijne, stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2006-2008. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010, s. 69.
  14. Leksykon Religioznawczy pod redakcją Witolda Tylocha, Wyd. Współczesne, Warszawa, 1988, s. 312.
  15. Mariusz Chmielewski, Grzegorz Gudaszewski, Andrzej Jakubowski: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2006-2008. Warszawa: GUS, 2010, s. 69.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]