Królestwo Boże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chrystus przekazuje Piotrowi Apostołowi klucze Królestwa Bożego (por. Mt 16,19), alegoria, obraz na pergaminie z XI w., mistrz ksiąg przypowieści Henryka II. Ze zbiorów Bawarskiej biblioteki państwowej w Monachium.

Królestwo Boże (królestwo niebieskie) - pojęcie w teologii judaizmu i większości wyznań chrześcijańskich, m.in. katolickiej, luterańskiej, zielonoświątkowej. Głosił je Jezus Chrystus zwłaszcza w przypowieściach jako już obecne pośród ludzi lub mające dopiero nadejść w przyszłości. Następnie głoszenie to przejęli Apostołowie i inni uczniowie Jezusa jako Dobrą Nowinę (Ewangelię).

W Izraelu i judaizmie[edytuj | edytuj kod]

Starożytny Izrael[edytuj | edytuj kod]

W starożytnym Izraelu, królestwo Boże było rozumiane jako absolutne panowanie Boga nad swym ludem. Okres, kiedy dwanaście pokoleń (plemion) Izraela pod wodzą Mojżesza i Jozuego wędrowało po pustyni i zdobywało ziemię Kanaan, był rozumiany jako okres wyższego porządku społecznego i panowania Pana - wiek idealny, złoty. Okres sędziów, którzy przewodzili Izraelowi był kontynuacją tego złotego wieku. Ta organizacja przetrwała znacznie dłużej niż wśród otaczających ludów. Moabici i Ammonici ustanowili u siebie monarchię zaraz po osadzeniu się. Dane biblijne znalazły potwierdzenie w wykopaliskach archeologicznych. Dla zapewnienia większej stabilności i obronności Izraela, instytucja królewska została jednak wprowadzona - najpierw w formie dziedzicznej władzy sędziów, miał ją np. Gedeon i jego syn Abimelek (por. Sdz 8,22). Tak rozumiana była władza Saula. Dążenie do ustanowienia króla było postrzegane w tym czasie jako przeciwstawienie bezpośredniej władzy Pana nad swym ludem (Sdz 8,22-23; 1 Sm 8,7). Przeważyły jednak względy praktyczne. Ostatecznie monarchia w Izraelu połączyła ustrój plemienny z rozwiązaniami zapożyczonymi od sąsiadujących społeczeństw. Ustrój królewski Izraela kształtował się pod wpływem wzorców kananejskich, mezopotamskich i egipskich. Ostatecznie dokonało się to za panowania Dawida i jego syna Salomona[1].

Król Salomon (ur. około 1000 p.n.e., zm. około 931 p.n.e.), za jego panowania w Izraelu Królestwo Pana otrzymało zewnętrzną formę zbliżoną do królestw innych narodów. Tempera na papierze (ok. 1873 r.) brytyjskiego malarza Simona Solomona, National Gallery of Art w Waszyngtonie.

Król był pomazańcem, namaszczonym Pana /(hebr.) Meshi'ah YHWH) - wybranym przez Boga. Tradycyjnie w czasie intronizacji nowego króla były śpiewane Psalmy 20, 101 oraz 110. Namaszczenie oznaczało zmianę statusu, uświęcenie i osadzenie na urzędzie. Istnienia podobnych zwyczajów namaszczania w sąsiednich narodach można domyślać się jedynie dzięki pośrednim świadectwom, mimo to jest prawdopodobne, że Izrael naśladował ówczesne zwyczaje bliskowschodnie. Jednak wydaje się, że w żadnym sąsiednim społeczeństwie poza Izraelem termin Mashi'ah, namaszczony, Mesjasz nie był używany w odniesieniu do króla z całym tym znaczeniem, które miał u Żydów (por. 1 Sm 24,7; 2 Sm 7,14; 2 Sm 19,20-25). Księga Lamentacji 4, 20 mówi:

Quote-alpha.png
Pomazaniec Pański - nasze tchnienie - schwytany został w ich doły, a myśmy o nim mówili: W jego cieniu będziemy żyć wśród narodów.

Jednym z głównych cech króla w wizji biblijnej było sądzenie w sposób prawy. Relacja między Bogiem i królem była opisywana jako relacja Ojciec-syn (por. 2 Sm 7,14; Ps 89[88], 27-28; Ps 110[109],1; Ps 45[46],7)[2].

Judaizm[edytuj | edytuj kod]

W judaizmie Królestwo Boże to świat jaki ma nastać jako Królestwo samego Boga zwane również jako "Królestwo Wszechmogącego". Żydzi wierzą, że ich powinnością, posłannictwem jest już teraz "doskonalenie świata poprzez Królestwo Wszechmogącego" ("L’takken olam b’malkut Szaddaj"). Królestwo to obrazuje, że wszelkie działania żydów polegające na naprawianiu, doskonaleniu świata (np. etyczne postępowanie względem siebie nawzajem) muszą opierać się na Bogu. Każdy wierzący, przyjmujący Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba przyjmuje już teraz to Królestwo Boga, które ma dopiero w pełni nadejść. Żydzi nie tyle czekają na świat jaki ma nadejść co skupiają się na działaniu tu i teraz w celu naprawiania tego świata poprzez korzystanie z wolnej woli w celu zbliżania się do Boga. Takie życie zgodnie z zasadami prawa Mojżesza zapewnia żydom udział "w świecie jaki ma nadejść" (olam haba), a nie-żydom życia zgodnego z zasadami potomków Noego. Rozpoczęcie się w pełni Królestwa Bożego charakteryzują słowa Księgi Izajasza Iz 2:2-3, lecz do tego czasu zadaniem żydów jest nie tyle skupianie się na przyszłym czasie lecz bycie tu i teraz "światłem dla narodów" (Iz 42:6).

W pojęciu żydowskim czasów, gdy formowały się Ewangelie, Królestwo Boże istniało w dwóch znaczeniach: Bóg jako Król swego ludu, oraz w znaczeniu czegoś co ma się objawić (por. Dn 7,18)[3].

Chrześcijaństwo[edytuj | edytuj kod]

W Nowym Testamencie[edytuj | edytuj kod]

Nauka o Królestwie Bożym zajmuje centralne miejsce w nauczaniu Jezusa Chrystusa. Różni się od jakiegokolwiek innego, ziemskiego królestwa, które można określić jako te nie będące "z tego świata" (J 18:36). Uprzywilejowaną grupą, której "dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego" (Mt 13:11), byli początkowo uczniowie Jezusa i to w różnym stopniu. Ludowi Jezus przedstawiał tajemnicę mesjańską pod osłoną symboli, w przypowieściach, których mu bliżej nie wyjaśnia, czekając na głębsze zainteresowanie sprawą. Święty Paweł opisuje występki, które uniemożliwią odziedziczenie Królestwa Bożego: "Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą" (Ga 5,19-21). W innym miejscu dodaje "We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże małżeńskie nieskalane, gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg" (Hbr 13, 4,5).

Katolicyzm[edytuj | edytuj kod]

Według określenia, jakie podaje Katechizm Kościoła Katolickiego, Kościół jest zalążkiem i początkiem tego Królestwa. Jego klucze zostały powierzone Piotrowi (KKK 567; por. Mt 16,19). Wszyscy ludzie są powołani przez Boga by być uczestnikami królestwa. Wcześniej zaproszony był do niego Izrael, wraz z przyjściem Chrystusa zaproszenie zostało rozszerzone na wszystkie narody. Warunkiem uczestnictwa w nim jest przyjęcie słowa Jezusa (KKK 543; por. Lumen gentium, 5; Mk 4,14.26-29 i par. ewangelie synoptyczne)[4].

Współczesna myśl posoborowa czerpie z wizji ojców Kościoła, którzy bardzo wyraźnie utożsamiali Chrystusa i Kościół jako jego ciało z Królestwem Bożym. Henri de Lubac przestrzega przed odchodzeniem od wizji wyrażonej przez Augustyna z Hippony:

Quote-alpha.png
„Żyjmy już teraz w tym Kościele, żyjmy w górnym Jeruzalem — powie Augustyn — ażebyśmy nie zginęli na wieki" (In psalm. 124, n. 4). I jeszcze raz: „Obecny Kościół jest królestwem Chrystusa i królestwem Boga" (Sermo 125). W tej syntetycznej wizji Tajemnicy Kościół jest utożsamiany z Chrystusem, jego Oblubieńcem, który sam w sobie stanowi Królestwo — autobasileia, jak powie Orygenes. I ta właśnie wizja odpowiada najgłębszej logice chrześcijańskiej eschatologii. Zrezygnowanie z niej prowadzi prostą drogą do niezliczonych niekonsekwencji w myśleniu i praktyce[5][6].

Jak zauważył Christoph Schönborn dla Augustyna i Tomasza z Akwinu istnieją dwa kolejne stany Kościoła: (łac.) nunc et tunc, teraz i później, obydwa są już Królestwem Bożym, z tym że teraz jest stanem tymczasowym, później zaś stanem ostatecznym Królestwa[6].

Prawosławie[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Protestantyzm[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Świadkowie Jehowy[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy wierzą, że Królestwo Chrystusa jest jedyną nadzieją dla ludzkości, z tego też powodu unikają wszelkiego zaangażowania się w doczesne sprawy polityczno-samorządowe narodów i społeczności lokalnych - chociaż biorą udział w pracach społecznych[7]. Będzie nim rząd jaki zapanuje nad Ziemią po Armagedonie znajdujący się już w Niebie, złożony z Jezusa oraz 144 000 wybranych pomazańców (tzw. pierwsze owce, których liczba nie jest do dziś wypełniona), namaszczonych duchem chrześcijan. Wierzą, że już niedługo zostaną zniszczone wszystkie rządy i religie, a Bóg zaprowadzi nowy system, w którym zapanuje sprawiedliwość i pokój, położy kres wojnom, chorobom, klęskom głodu, a nawet śmierci. Pozostali zbawieni ludzie będą żyć w raju na przemienionej ziemi, na podobieństwo Adama i Ewy. Jezus Chrystus będzie królował nad ziemią przez 1000 lat - przez ten okres ludzkość będzie doprowadzona do doskonałości, oraz nastąpi zmartwychwstanie osób, które na to zasługują - po czym odda władzę swemu Ojcu, Jehowie, który będzie królował wiecznie, a jego poddani będą w doskonałości żyli wiecznie na ziemi[8][9][10].

Islam[edytuj | edytuj kod]

Religia islamu nie zawiera nauki na temat Królestwa Bożego[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. King, Kingship. W: Encyclopaedia Judaica. T. 10. s. 1012-13.
  2. King, Kingship. W: Encyclopaedia Judaica. T. 10. s. 1016-17.
  3. Por. Charles H. Dodd: Przypowieści o Królestwie. s. 26-27.
  4. M. Kaszowski: Królestwo Boże. W: Słownik zagadnień omawianych w "Katechizmie Kościoła Katolickiego" [on-line]. [dostęp 2011-11-24].
  5. Zob. H. de Lubac: Geheimnis aus dem wir leben. Einsiedeln: 1967, s. 111. (niem.)
  6. 6,0 6,1 Ch. Schönborn: Królestwo Boże a Kościół niebiesko-ziemski. Kościół pielgrzymujący według "Lumen gentium". W: Tenże: Przebóstwienie. Życie i śmierć. s. 60-62 i 65.
  7. Podziękowania za działalność społeczność w Rosji
  8. Czym jest Królestwo Boże?. W: Czego naprawdę uczy Biblia [on-line]. Biblioteka internetowa Strażnicy. s. 76-85.
  9. Czym jest Królestwo Boże?. W: Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy [on-line]. Biblioteka Internetowa Strażnicy, 1 lipca 2011. s. 16-17.
  10. Królestwo. W: Prowadzenie rozmów na podstawie Pism, wyd. 2 [on-line]. Biblioteka Internetowa Strażnicy, 2001. s. 145–152.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • L. Bouyer: Ku pełni dojrzałego wieku człowieka: Kościół zdążający ku Królestwu Bożemu. W: Tenże: Kościół Boży : mistyczne ciało Chrystusa i świątynia Ducha. Warszawa: IW Pax, 1977, s. 272-278.
  • Dodd CH. H.: Przypowieści o Królestwie. J. Marzęcki (przekład). Warszawa: IW Pax, 1981, s. 155. ISBN 83-211-0264-6.
  • Królestwo Boże i jego dopełnienie. W: Gnilka J.: Teologia Nowego Testamentu. W. Szymona OP (przekład). Kraków: Wydawnictwo "M", 2002, s. 205-211. ISBN 83-7221-278-3.
  • King, Kingship. W: Encyclopaedia Judaica. T. 10. Jerozolima-Nowy Jork: Encyclopaedia Judaica Jerusalem – The MacMillan Company, 1971, s. 1011-1021.
  • Ch. Schönborn: Królestwo Boże a Kościół niebiesko-ziemski. Kościół pielgrzymujący według "Lumen gentium". W: Tenże: Przebóstwienie. Życie i śmierć. Poznań: W drodze, 2001, s. 55-81. ISBN 83-7033-327-3.