Teodor Kubina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Teodor Kubina
Od lewej: bp Stanisław Adamski, bp Stanisław Okoniewski, bp Teodor Kubina, bp Wincenty Tymieniecki, bp Stanisław Rospond, bp Franciszek Lisowski, oraz w głębi z lewej ks. kard. prymas August Hlond
Od lewej: bp Stanisław Adamski, bp Stanisław Okoniewski, bp Teodor Kubina, bp Wincenty Tymieniecki, bp Stanisław Rospond, bp Franciszek Lisowski, oraz w głębi z lewej ks. kard. prymas August Hlond
Misereor super turbam
Żal mi tego ludu
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1880
Świętochłowice
Data i miejsce śmierci 13 lutego 1951
Częstochowa
Biskup diecezjalny częstochowski
Okres sprawowania 1926–1951
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 27 października 1906
Nominacja biskupia 14 grudnia 1925
Sakra biskupia 2 lutego 1926
Odznaczenia
Komandor Orderu Krzyża Południa (Brazylia)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 2 lutego 1926
Konsekrator Adam Stefan Sapieha
Współkonsekratorzy August Hlond
Augustyn Łosiński

Teodor Kubina (ur. 16 kwietnia 1880 w Świętochłowicach, zm. 13 lutego 1951 w Częstochowie) – polski biskup rzymskokatolicki, pierwszy biskup częstochowski w latach 1926–1951.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończywszy gimnazjum w Królewskiej Hucie, studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego, skąd po semestrze nauki został przeniesiony do Rzymu. Tam uzyskał podwójny doktorat: z filozofii na Angelicum i teologii na Gregorianum. Święcenia kapłańskie przyjął 27 października 1906, a w następnym roku rozpoczął pracę duszpasterską jako wikariusz najpierw w Mikołowie, a następnie w Królewskiej Hucie, na Pomorzu Zachodnim i w Berlinie. W 1917 został mianowany proboszczem parafii Najświętszej Maryi Panny w Katowicach. W 1923 został pierwszym redaktorem naczelnym tygodnika „Gość Niedzielny”.

14 grudnia 1925 został mianowany biskupem diecezjalnym nowo powstałej diecezji częstochowskiej. Sakrę biskupią przyjął na Jasnej Górze 2 lutego 1926. Utworzył seminarium duchowne oraz tygodnik „Niedziela”.

W lipcu 1946, w odpowiedzi na pogrom kielecki, jako jeden z nielicznych hierarchów kościelnych otwarcie i bezwzględnie potępił ten mord, co spotkało się z dezaprobatą prymasa Polski, kardynała Augusta Hlonda[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1934 został odznaczony brazylijskim Orderem Krzyża Południa III klasy[2].

Przypisy

  1. A. Michnik: Pogrom kielecki. Dwa rachunki sumienia (II). wyborcza.pl, 2006-06-09. [dostęp 2013-02-14].
  2. Diário Oficial da União (DOU) (port.). 1934-10-26. [dostęp 2014-06-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]