Wacław Depo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wacław Depo
Wacław Depo
Herb Wacław Depo Ad Christum Redemptorem hominis
Ku Chrystusowi Odkupicielowi człowieka
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 27 września 1953
Szydłowiec
Arcybiskup metropolita częstochowski
Okres sprawowania od 2012
Biskup diecezjalny zamojsko-lubaczowski
Okres sprawowania 2006–2011
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 3 czerwca 1978
Nominacja biskupia 5 sierpnia 2006
Sakra biskupia 9 września 2006
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Wacław Depo w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 9 września 2006
Miejscowość Zamość
Miejsce katedra Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła
Konsekrator Józef Michalik
Współkonsekratorzy Zygmunt Zimowski
Jan Śrutwa

Wacław Tomasz Depo[1] (ur. 27 września 1953 w Szydłowcu) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii dogmatycznej, biskup diecezjalny zamojsko-lubaczowski w latach 2006–2011, arcybiskup metropolita częstochowski od 2012.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 września 1953 w Szydłowcu[1]. W 1972 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Henryka Sienkiewicza w Szydłowcu[1][2].

Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu[1]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 3 czerwca 1978 w katedrze sandomierskiej biskup Piotr Gołębiowski, administrator apostolski w Sandomierzu[3][4].

Magisterium z teologii dogmatycznej uzyskał w 1980 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Tamże w latach 1980–1984 kontynuował studia w tym zakresie. W 1982 uzyskał stopień licencjata, a w 1984 stopień doktora na podstawie dysertacji Chrystus kerygmatyczny w nauce M. Koehlera[5][1].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1984 prowadził wykłady z teologii dogmatycznej, teologii ekumenicznej i wstępu do teologii w Wyższym Seminarium Duchownym i Instytucie Teologicznym w Radomiu, a od 1992 z teologii dogmatycznej w Kolegium Teologicznym Diecezji Radomskiej[1]. W 1989 został wicerektorem[6], a w 1990 rektorem radomskiego seminarium duchownego[1]. W latach 2000–2006 pracował jako adiunkt w Katedrze Personalizmu Chrześcijańskiego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie – Instytut Teologiczny w Radomiu, a w 2007 został wykładowcą w Katedrze Personalizmu Chrześcijańskiego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie[1][7].

W latach 1995–1999 pełnił funkcję przewodniczącego Metropolitalnego Zespołu ds. II Synodu Plenarnego oraz członka Komisji Rektorów ds. Ratio studiorum. W 1999, 2002 i 2005 był wybierany na przewodniczącego Konferencji Księży Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

Po otrzymaniu święceń kapłańskich w latach 1978–1980 pracował jako wikariusz w parafii św. Jana Chrzciciela w Stromcu[8].

W latach 1984–1989 był ojcem duchownym księży diakonów w Radomiu[9], a w latach 1984–1990 duszpasterzem akademickim w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu[1]. W diecezji radomskiej pełnił funkcję dyrektora ds. życia konsekrowanego zakonów żeńskich[1]. Wszedł w skład rady kapłańskiej i kolegium konsultorów diecezji radomskiej[5].

W Konferencji Episkopatu Polski w latach 2001–2006 był członkiem konsultorem Komisji ds. Duchowieństwa i Rady Naukowej[1]. Od maja do sierpnia 2006 pełnił funkcję współprzewodniczącego Rady Programowej Radia Maryja ze strony Konferencji Episkopatu Polski[1][10].

Został mianowany kanonikiem honorowym kapituły katedralnej sandomierskiej oraz prałatem kustoszem kapituły Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej. W 2004 Jan Paweł II nadał mu godność prałata honorowego Jego Świątobliwości[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

5 sierpnia 2006 po przyjęciu przez papieża Benedykta XVI rezygnacji Jana Śrutwy został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji zamojsko-lubaczowskiej[11][12]. Ingres do katedry Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu, w trakcie którego otrymał święcenia biskupie, odbył 9 września 2006[7]. Głównym konsekratorem był Józef Michalik, arcybiskup metropolita przemyski, zaś współkonsekratorami Jan Śrutwa, biskup senior diecezji zamojsko-lubaczowskiej, i Zygmunt Zimowski, biskup diecezjalny radomski[3]. Następnego dnia odbył ingres do konkatedry bł. Jakuba Strzemię w Lubaczowie[4]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Ad Christum Redemptorem hominis” (Ku Chrystusowi Odkupicielowi człowieka)[13].

29 grudnia 2011 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą częstochowskim na miejsce Stanisława Nowaka[14][15]. Ingres do bazyliki archikatedralnej Świętej Rodziny w Częstochowie odbył 2 lutego 2012[6]. 29 czerwca 2012 otrzymał z rąk papieża paliusz metropolitalny[16].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w czerwcu 2012 został przewodniczącym Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[17]. W 2006 objął funkcję asystenta (delegata) przy Krajowej Radzie Katolików Świeckich[18], a w październiku 2012 delegata ds. Stowarzyszenia Żywego Różańca[19]. Wszedł w skład Komisji Duchowieństwa, Sekcji Nauk Teologicznych Komisji Nauki Wiary, Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych, Zespołu ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce 2016 r. oraz Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016 r.[20] Ponadto w październiku 2006 został przewodniczącym Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni[17].

Tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2010 Rada Powiatu w Szydłowcu nadała mu tytuł „Zasłużony dla Powiatu Szydłowieckiego”[21].

W 2012 został konfratrem zakonu paulinów[22].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 Nota biograficzna Wacława Depy na stronie archidiecezji częstochowskiej. kuriaczestochowa.pl. [dostęp 2013-03-23].
  2. Absolwenci w latach 1971–1972. liceum.webd.pl. [dostęp 2013-03-24].
  3. 3,0 3,1 Wacław Depo w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-03-23].
  4. 4,0 4,1 Ks. dr bp Wacław Depo – Drugi Pasterz Diecezji zamojsko-lubaczowskiej. konkatedra.zamojskolubaczowska.pl. [dostęp 2013-12-22].
  5. 5,0 5,1 G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 62. ISBN 83-911554-0-4.
  6. 6,0 6,1 Przychodzę z pokorą. ekai.pl, 2012-02-02. [dostęp 2012-02-02].
  7. 7,0 7,1 Zamość: ingres nowego biskupa zamojsko-lubaczowskiego W. Depo (opis). ekai.pl, 2006-09-09. [dostęp 2013-03-24].
  8. Duszpasterze parafii Stromiec do 2011 roku. parafiastromiec.pl, 2011-03-31. [dostęp 2013-03-24].
  9. P. Chmieliński. Powołanie wymodlił na Jasnej Górze. „Niedziela”. nr 36/2006. s. 9. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-03-24]. 
  10. Bp Depo o pracach Rady Programowej Radia Maryja (wywiad). ekai.pl, 2006-09-29. [dostęp 2013-03-14].
  11. Rinuncia del vescovo di Zamość-Lubaczów (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2006-08-05. [dostęp 2013-12-22].
  12. Ks. Depo biskupem zamojsko-lubaczowski [sic!]. ekai.pl, 2006-08-05. [dostęp 2013-03-24].
  13. Ks. Depo biskupem zamojsko-lubaczowskim. ekai.pl, 2006-08-05. [dostęp 2013-03-24].
  14. Rinuncia dell'arcivescovo di Częstochowa (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2011-12-29. [dostęp 2013-12-22].
  15. Komunikat: Nowy metropolita częstochowski. episkopat.pl (arch.), 2011-12-29. [dostęp 2013-03-23].
  16. Abp Budzik: wszyscy i wciąż potrzebujemy nawrócenia. ekai.pl, 2012-06-29. [dostęp 2013-07-13].
  17. 17,0 17,1 Nowy przewodniczący Rady Episkopatu ds. Środków Społecznego Przekazu. ekai.pl, 2012-06-21. [dostęp 2012-06-23].
  18. Delegat KEP przy Krajowej Radzie Katolików Świeckich. episkopat.pl. [dostęp 2013-03-24].
  19. Wybory 359. Zebrania Plenarnego. episkopat.pl, 2012-10-05. [dostęp 2013-03-24].
  20. Wacław Depo na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-12-22].
  21. Ks biskup Wacław Depo. Zasłużony dla powiatu szydłowieckiego. szydlowiecpowiat.pl, 2010-07-22. [dostęp 2013-03-24].
  22. Abp Depo dołączył do grona Konfratrów Zakonu Paulinów. wczestochowie.pl, 2012-12-10. [dostęp 2013-03-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]