Witold Hensel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Witold Hensel
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1917
Gniezno
Data i miejsce śmierci 22 listopada 2008
Warszawa
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Okres urzędowania od 13 października 1985
do 3 czerwca 1989
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Medal Komisji Edukacji Narodowej Order Zasługi Republiki Włoskiej III Klasy (1951-2001) Order Świętych Cyryla i Metodego (Bułgaria)

Witold Hensel (ur. 29 marca 1917 w Gnieźnie, zm. 22 listopada 2008 w Warszawie) – polski archeolog, mediewista, profesor zwyczajny, doktor habilitowany, czł. rzecz. PAN (emerytowany), poseł na Sejm PRL IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1951–1956 profesor na Uniwersytecie Poznańskim, od 1954 na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1954 dyrektor Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN w Warszawie (obecnie Instytut Archeologii i Etnografii PAN). Współpracownik poznańskiej szkoły archeologicznej kierowanej przez profesora Józefa Kostrzewskiego.

Współorganizator i pierwszy Prezes Unii Archeologii Słowiańskiej w latach 1965–1967. Od 1965 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Na Uniwersytecie Poznańskim współdziałał m.in. z profesorami Kazimierzem Tymienieckim, Gerardem Labudą, Henrykiem Łowmiańskim, Karolem Zygmunciakiem oraz Janem Czekanowskim.

Kierownik badań archeologicznych w Polsce (Poznań od 1954 do 1989, Kruszwica), Bułgarii, Francji oraz Algierii.

Był posłem IX kadencji na Sejm PRL od 13 października 1985 do 3 czerwca 1989 z ramienia Stronnictwa Demokratycznego.

Był także redaktorem naczelnym periodyku PAN pt. Archaeologia Polona. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[1]. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.

Doktor honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (17 listopada 1986). Był mężem dr Marii Hensel, a ich dziećmi są: były Szef Kancelarii PAN i specjalista od archeometalurgii oraz były podsekretarz stanu w MENiS dr inż. Zdzisław Hensel, dr Leszek Hensel – były ambasador w Bośni i Hercegowinie, a obecnie w MSZ, starszy kustosz Muzeum Historycznego m.st. Warszawy dr Barbara Hensel-Moszczyńska oraz dr Wojciech Hensel (zm. 1997) – znany tłumacz i turkolog, w latach 1992–1997 ambasador RP w Ankarze. Na dorobek naukowy profesora Hensla składa się m.in. ponad 800 prac i publikacji.

W październiku 2007 w wieku 90 lat Witold Hensel otrzymał medal "Lux et Laus", przyznawany przez Stały Komitet Mediewistów Polskich za wyjątkowe zasługi w badaniach historycznych[2].

Pochowany 27 listopada 2008, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie obok swojej żony (kw. 143-III-3).

Należał do Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego "Surma".

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Kierownik badań archeologicznych[edytuj | edytuj kod]

  • 1936–1937: Gniezno, Polska
  • 1937: Kłecko, Polska
  • 1938: Poznań, Polska
  • 1946–1953: Poznań, Polska
  • 1950–1951: Szczecin, Polska
  • 1951–????: Kruszwica, Polska
  • 1961–1962: Wenecja, Włochy
  • 1962: Swisztow, Bułgaria
  • 1963–1968: Styrmen, Bułgaria
  • 1964–1965: St. Jean-le-Froid, Francja
  • 1964: Montaigut, Francja
  • 1965: Condorcet, Francja
  • 1969: Algier, Algieria
  • 1969–1977: Odercy, Bułgaria
  • 1974: Tlemcen, Algieria
  • 1975–1982: Debreste, Jugosławia
  • 1975–1980: Czersk, Polska
  • 1981, 1984: Murano, Włochy
  • 1982–????: Capaccio Vechia, Włochy

Publikacje (wybrane)[edytuj | edytuj kod]

Witold Hensel opublikował ponad 500 prac różnej wielkości.

  • Czy mieszkańcy Biskupina trudnili się rybołówstwem t.11, s. 148–153, 1936
  • Przedmioty drewniane z grodu kultury łużyckiej w pow. żnińskim, [w:] J. Kostrzewski (red.), s. 54–61, 1938
  • 35 lat działalności naukowej Józefa Kostrzewskiego, Slavia Antiqua, t.1, s. 3–37, 1948
  • Potrzeba przygotowania wielkiej rocznicy, 1946
  • Kłamstwa nauki niemieckiej o Słowianach, Warszawa 1947
  • Studia nad osadnictwem Wielkopolski wczesnohistorycznej (t.1–7), 1948–1987
  • Słowiańszczyzna wczesnośredniowieczna, Zarys kultury materialnej, Warszawa 1952
  • Sztuka społeczeństw paleolitycznych, 1957
  • Poznań w zaraniu dziejów. Od paleolitu do połowy XIII w., Wrocław 1958
  • Poznań we wczesnym sredniowieczu (red.), 1959
  • Najdawniejsze stolice Polski, 1960
  • Polska przed tysiącem lat, Ossolineum, Wrocław 1960 (3 wydania)
  • Archeologia o początkach miast słowiańskich, Wrocław 1963
  • Die Slaven in frühen Mittelalter, 1965
  • La Naissance de la Pologne, 1966
  • Anfänge der Städte bei den Ost- un Westslaven, 1967
  • Ziemie polskie w pradziejach, Warszawa 1969
  • Archeologia i prahistoria, 1971
  • Początki państwa polskiego i jego kultury, Warszawa 1971
  • Polska starożytna 1973 (3 wydania)
  • Archeologia żywa 1973 (2 wydania)
  • Ur- und Frühgeschichte Polens, 1974
  • U źródeł Polski średniowiecznej, Ossolineum Wrocław 1974
  • Skąd przyszli Słowianie, 1984

Przypisy

  1. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011 radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06]
  2. Medal "LUX ET LAUS" dla prof. Witolda Hensla. pap.pl, 27 października 2007.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]