AS Livorno Calcio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
AS Livorno Calcio
Ilustracja
Logo klubu
Pełna nazwa

Associazione Sportiva Livorno Calcio SrL

Przydomek

Amaranto

Barwy

    

Data założenia

1915

Liga

Eccellenza

Państwo

 Włochy

Stadion

Stadio Armando Picchi

Prezes

Aldo Spinelli

Trener

Francesco Buglio

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój

AS Livorno Calciowłoski klub piłkarski z siedzibą w mieście Livorno, założony w 1915 roku, obecnie grający w rozgrywkach Eccellenza.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Piłkarski klub Unione Sportiva Livorno został założony w Livorno 14 lutego 1915 roku w wyniku fuzji lokalnych klubów Virtus Juventusque i SPES Livorno. Po raz pierwszy we włoskiej ekstraklasie klub zagrał w 1929 roku. Do Serie B spadł dopiero 20 lat później, a na powrót do najwyższej klasy rozgrywek we Włoszech czekał ponad pół wieku, kiedy to zajmując drugie miejsce w drugiej lidze, awansował do Serie A w 2004 roku. Nic nie wskazywało wówczas na to, że klub utrzyma się w Serie A, jednak zakończył sezon, zajmując dobre 9. miejsce w końcowej tabeli. Królem strzelców sezonu został wówczas napastnik "Amaranto" – Cristiano Lucarelli. Największym osiągnięciem Livorno jest wicemistrzostwo Włoch w 1943 roku, po rywalizacji z zespołem Torino FC.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Zwolennicy Livorno są dobrze znani ze swoich lewicowy poglądów, co wiąże się z socjalistyczną oraz komunistyczną historią miasta. Ideologia prezentowana przez kibiców często stanowi powód gwałtownych starć z przeciwnymi grupami zwolenników prawicy, zwłaszcza z S.S. Lazio i Hellas Verona[1][2]. Były napastnik Lazio, Paolo Di Canio, podczas jednego z meczy z Livorno wykonał w stronę kibiców swojej drużyny salut rzymski, co spowodowało wysokie napięcie pomiędzy obiema grupami[3].

Kibice AS Livorno Calcio utrzymują dobre stosunki z Olympique Marsylia oraz AEK Athens. Mają też powiązania z Adana Demirspor (Şimşekler) i Celtic[4][5].

Jednym z fanów klubu jest urodzony w Livorno były premier i prezydent Włoch – Carlo Azeglio Ciampi[6].

Skład w sezonie 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

Stan na 21 stycznia 2014

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Włochy Francesco Bardi (wypożyczony z Interu)
2 OB Włochy Cristiano Piccini (wypożyczony z Fiorentiny)
3 OB Niemcy Giuseppe Gemiti
5 OB Szwajcaria Saulo Decarli
6 OB Włochy Riccardo Regno
7 PO Włochy Luca Belingheri
9 NA Brazylia Paulinho
10 PO Włochy Andrea Luci (kapitan)
11 OB Włochy Alessandro Lambrughi
14 PO Kolumbia Jonny Mosquera
15 OB Senegal Ibrahima Mbaye (wypożyczony z Interu)
17 OB Włochy Federico Ceccherini
19 PO Włochy Leandro Greco
20 NA Szwajcaria Innocent Emeghara (wypożyczony z Sieny)
Nr Poz. Piłkarz
22 BR Włochy Luca Anania
23 OB Brazylia Emerson
24 PO Włochy Marco Benassi (wypożyczony z Interu)
26 PO Włochy Luca Siligardi
27 PO Włochy Marco Biagianti
29 NA Kolumbia Miguel Borja
33 OB Argentyna Nahuel Valentini
37 BR Włochy Gabriele Aldegani (wypożyczony z Noceriny)
41 PO Ghana Alfred Duncan (wypożyczony z Interu)
77 OB Włochy Leandro Rinaudo
85 OB Włochy Andrea Coda (wypożyczony z Udinese Calcio)
BR Włochy Alfonso De Lucia

Zawodnicy na wypożyczeniach[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
BR Włochy Luca Mazzoni (w Padovie)
BR Włochy Iacopo Ricciarelli (w Prato)
OB Włochy Alessandro Bernardini (w Chievo)
OB Włochy Lorenzo Menicagli (w Massese)
OB Włochy Antonio Meola (w Paganese)
PO Włochy Gabriele Angiolini (w Rosignano)
Nr Poz. Piłkarz
PO Włochy Mirko Bigazzi (w Portugalia SC Olhanense)
PO Włochy Marco Moscati (w Perugii)
NA Włochy Simone Dell'Agnello (w Südtirol)
NA Bułgaria Andrey Galabinov (w Avellino)
NA Włochy Bryan Gioè (w Grosseto)
NA Włochy Filippo Moscati (w Pro Patrii)

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
2006/07 Puchar UEFA 1R Austria Austria Kärnten 2–0 1–0 3–0
Grupa A Szkocja Rangers 2–3 3. miejsce
Serbia FK Partizan 1–1
Izrael Maccabi Hajfa 1–1
Francja AJ Auxerre 1–0
1/16 Hiszpania RCD Espanyol 0–2 1–2 1–4

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Richard Hall, Luca Hodges-Ramon, Livorno: Serie A alternative club guide, the Guardian, 23 września 2015 [dostęp 2022-09-16] (ang.).
  2. Left Wing Football Clubs, Outside Write, 27 stycznia 2016 [dostęp 2022-09-16] (ang.).
  3. Paolo Di Canio, il saluto romano a Livorno nel 2005- Video Gazzetta.it, La Gazzetta dello Sport [dostęp 2022-09-16] (wł.).
  4. Simon Kean, Red Star Alliance: The Revolution Begins, Dictate The Game, 27 grudnia 2019 [dostęp 2022-09-16] (ang.).
  5. Livorno Calcio - Gruppo Sezione Novara, grupposezionenovara.com, 10 czerwca 2013 [dostęp 2022-09-16] [zarchiwizowane z adresu 2013-06-10] (wł.).
  6. Vittorio Oreggia, Addio a Carlo Azeglio Ciampi, dal tifo per il Livorno alle Olimpiadi di Torino 2006, Eurosport, 16 września 2016 [dostęp 2022-09-16] (wł.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]