Abdülhamid I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Abdulhamid I)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Abdülhamid I
Abdulhamid I.jpg
Tughra of Abdülhamid I.JPG
Sułtan
Okres panowania od 1774
do 1789
Poprzednik Mustafa III
Następca Selim III
Dane biograficzne
Dynastia Osmanów
Urodziny 20 marca 1725
Śmierć 7 kwietnia 1789
Ojciec Ahmed III
Żona Ayse Sine-perver
Nakshidil Haseki Sultan
Hatice Ruh-shah
Huma Shah
Ayse
Binnaz
Dilpezir
Mehtabe
Misl-i Na-yab
Mu'teber
Fatma Sheb-SafaNevres
Mihriban
Rodzeństwo Mustafa III
Dzieci Mustafa IV
Mahmud II
Murad
Nusret
Mehmed
Ahmed
Suleyman
Esma
Emine
Rabia
Saliha
Alimsah
Durusehvar
Fatma
Meliksah
Hibetullah
Zekiye Sultans koko.

Abdülhamid I (20 marca 1725 - 7 kwietnia 1789) – sułtan z dynastii Osmanów od 1774 do 1789 roku. Syn Ahmeda III i następca brata, Mustafy III.

Pierwsze lata[edytuj | edytuj kod]

Abdülhamid I był 27. sułtanem Imperium Osmańskiego. Większość swojego życia (do roku 1767) spędził w komfortowym uwięzieniu, co nakazywała tradycja dynastyczna dla uniknięcia wojen domowych. W tym okresie otrzymał wykształcenie, pobierając nauki u swojej matki - Rabii. Od niej uczył się historii i kaligrafii.

Długie uwięzienie sprawiło, że przyszły sułtan stał się obojętny na sprawy państwa i podatny na wpływy nadwornych doradców. Był z natury pacyfistą, był też bardzo religijny. Gdy objął tron, stan skarbu był tak kiepski, że sułtan nie był w stanie wypłacić corocznej premii janczarom.

Panowanie[edytuj | edytuj kod]

Po wstąpieniu na tron w 1774 "oddziedziczył" po bracie Mustafie III wojnę z Rosją, której losów nie zdołał już odwrócić i po klęsce w bitwie pod Kozłudżą oraz niepowodzeniu pod Kerczem został zmuszony do podpisania bardzo niekorzystnego traktatu pokojowego w Küczük Kajnardży.

Pomimo tego początkowego niepowodzenia sułtan jest traktowany jako jeden z najlepszych władców osmańskich. Podczas pożaru Stambułu w 1782 roku zorganizował brygadę przeciwpożarową, a z powodu jego religijności ludność stolicy nadała mu przydomek Veli (tur. Święty).

Starał się przeprowadzić reformy polityczne i ściśle współpracować z rządową administracją oraz działaczami państwowymi.

Pomimo swojego pacyfizmu rozumiał potrzebę modernizacji przestarzałej armii. Starał się zreformować oddziały janczarów oraz flotę wojenną. Udało mu się przeprowadzić spis żołnierzy w pułkach janczarskich oraz rozpocząć wymianę artylerii na bardziej nowoczesną.

Jak na ironię jednak sułtan-pacyfista w następnych latach musiał toczyć kolejne walki. Najpierw Abdülhamid I zdołał się rozprawić z drobnymi buntami w Syrii i Morei. Nie mógł się jednak pogodzić z utratą zwierzchności nad Krymem (jedno z postanowień pokojowych z 1774 roku). Skutkiem tego w 1787 roku wybuchła nowa wojna z Rosją, a następnie Austrią jako rosyjską sojuszniczką. Pomimo że Prusy i Szwecja formalnie wystąpiły w tych konfliktach po stronie Turków, to jednak żadnego wsparcia militarnego sułtanowi nie udzieliły. W trakcie wojny Turcy stracili na rzecz Rosji ważne miasto - Oczaków, którego cała ludność została przez Rosjan zmasakrowana.

Szturm Oczakowa Januarego Suchodolskiego

Gdy Abdülhamid dowiedział się o rzezi Oczakowa, zapadł na poważną chorobę i zmarł 4 miesiące później, w wieku 64 lat. Został pochowany w Bahçekapı, w grobowcu, który sam zaprojektował.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Sułtan Abdülhamid I zasłynął w Europie wielkim zwycięstwem nad cesarzem Józefem II w bitwie pod Karánsebes, w której nie stracił nawet jednego żołnierza.