Abel (Popławski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Abel
Andrzej Popławski
arcybiskup lubelski i chełmski
Abel
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1958
Narew
biskup lubelski i chełmski
Okres sprawowania 1989–2001
arcybiskup lubelski i chełmski
Okres sprawowania od 2001
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Inkardynacja Diecezja lubelsko-chełmska
Śluby zakonne 27 lutego 1981
Diakonat 15 lutego 1979
Prezbiterat 30 listopada 1980
Chirotonia biskupia 25 marca 1989
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 marca 1989
Miejscowość Warszawa
Miejsce Sobór metropolitalny Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny
Konsekrator Bazyli (Doroszkiewicz)
Współkonsekratorzy Sawa (Hrycuniak), Szymon (Romańczuk), Adam (Dubec), Jeremiasz (Anchimiuk)

Abel (ofic. tyt. w PAKP: Jego Ekscelencja Najprzewielebniejszy Abel, Arcybiskup Lubelski i Chełmski), imię świeckie Andrzej Popławski (ur. 8 kwietnia 1958 w Narwi) – polski duchowny prawosławny, arcybiskup, Ordynariusz Prawosławnej Diecezji Lubelsko-Chełmskiej.

Życiorys[edytuj]

Młodość[edytuj]

Urodził się w Narwi w rodzinie prawosławnej. Według jego własnych wspomnień na jego późniejszą postawę życiową znaczący wpływ miały matka, Zofia, i babka, Olga. Jeszcze przed rozpoczęciem nauki w szkole przyszły duchowny przysługiwał w cerkwi parafialnej w Narwi[1].

Po ukończeniu szkoły podstawowej wstąpił do Prawosławnego Seminarium Duchownego w Warszawie[1]. Po ukończeniu I roku nauki, razem z alumnem II roku Mirosławem Chodakowskim udał się do monasteru św. Onufrego w Jabłecznej, deklarując zamiar wstąpienia do wspólnoty jako posłusznik. Kontynuując naukę w seminarium, regularnie udawał się do Jabłecznej, by wdrażać się w życie monastyczne[1]. Działał również aktywnie w warszawskiej parafii św. Marii Magdaleny[1]. Po IV roku nauki w seminarium zdał maturę[1].

Po ukończeniu niższych klas seminarium, za namową metropolity warszawskiego i całego Polski Bazylego przyjął stanowisko psalmisty w parafii w Łosince[1]. W 1977 na własną prośbę został zwolniony z tej funkcji i rozpoczął naukę w Wyższym Prawosławnym Seminarium Duchownym w Jabłecznej[1].

Duchowny[edytuj]

W 1980 ukończył Wyższe Prawosławne Seminarium Duchowne w Jabłecznej. Jest również absolwentem Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. W 1977 złożył wieczyste śluby mnisze w monasterze św. Onufrego w Jabłecznej[2]. 15 lutego 1979 przyjął święcenia diakońskie z rąk metropolity warszawskiego i całej Polski Bazylego[3], a następnie święcenia kapłańskie, których udzielił mu biskup lubelski Szymon[3][4].

W latach 1981–1983 był proboszczem prawosławnej parafii w Komańczy, posługiwał również w Polanach i Zyndranowej[2], gdzie z jego inicjatywy wzniesiono nową cerkiew. W latach 1983–1984 współorganizował parafię w Przemyślu[2]. Od 1984 był proboszczem parafii w Monachium, obsługując również cerkwie w Stuttgarcie, Ingolstadt, Augsburgu, Ratyzbonie, Landshut i Ludwigsburgu[3].

Przełożony monasteru św. Onufrego w Jabłecznej[edytuj]

W 1987 został przełożonym monasteru w Jabłecznej[5], 7 stycznia 1989 otrzymał godność archimandryty[6]. Jako przełożony klasztoru kontynuował remont jego zabudowań, rozpoczęty przez poprzedników, archimandrytów Sawę (Hrycuniaka) i Nikona (Potapczuka)[7].

Ordynariusz diecezji lubelsko-chełmskiej[edytuj]

25 marca 1989 przyjął chirotonię biskupią i objął funkcję ordynariusza nowo utworzonej diecezji lubelsko-chełmskiej. 15 lutego 1999 w soborze św. Mikołaja w Białymstoku został odznaczony Orderem Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny I stopnia[8]. W 2001 otrzymał godność arcybiskupa.

Jako biskup ordynariusz diecezji lubelsko-chełmskiej doprowadził do podwojenia liczby czynnych na jej terytorium cerkwi prawosławnych oraz do założenia dwóch nowych monasterów: żeńskiego w Turkowicach[9] oraz męskiego w Kostomłotach[10].

Reprezentował Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny w czasie oficjalnych wizyt i konferencji zagranicznych: na VIII Międzynarodowym Rosyjskim Soborze (2004)[11], na uroczystościach kanonizacji metropolity Piotra (Mohyły) (2002)[12], na intronizacji patriarchy serbskiego Ireneusza (2010)[13].

Jest zwolennikiem dialogu ekumenicznego. W 2000 wydał, wspólnie z katolickim arcybiskupem lubelskim Józefem Życińskim przesłanie Aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie[3]. Jest współprzewodniczącym Zespołu Bilateralnego Katolicko-Prawosławnego[14].

W 2016 został członkiem delegacji Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego na Święty i Wielki Sobór Kościoła Prawosławnego[15].

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

Współpraca z SB[edytuj]

Według zachowanych akt SB znajdujących się w archiwach IPN Andrzej Popławski od 2 marca 1984 był tajnym i świadomym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie „Krzysztof”[19].

Przypisy

  1. a b c d e f g A. Radziukiewicz. Z władyką Ablem przez dziesięciolecia. „Przegląd Prawosławny”. 3 (225), marzec 2004. ISSN 1230-1078. 
  2. a b c S. Dudra: Kościół Prawosławny na ziemiach zachodnich i północnych Polski po II wojnie światowej. Zielona Góra: 2004, s. 32. ISBN 83-89712-37-7.
  3. a b c d A. Bobryk, I. Kochan: Ślady przeszłości. Historia i teraźniejszość prawosławia na południowo-zachodnim Podlasiu w świadomości społecznej. Siedlce: Siedleckie Towarzystwo Naukowe, 2010, s. 15. ISBN 978-83-62160-02-0.
  4. „Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego”. 1-4/1980, s. 105, 1980. 
  5. АВЕЛЬ
  6. „Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego”. 2/1989, s. 84, 1989. ISSN 0239-4499. 
  7. ks. A. Kuryłowicz, Prawosławne ośrodki zakonne na ziemiach polskich w okresie powojennym [w:] ks. A. Mironowicz, U. Pawluczuk, P. Chomik: Życie monastyczne w Rzeczypospolitej. Białystok: Zakład Historii Kultur Pogranicza Instytutu Socjologii Uniwersytetu w Białymstoku, 2001, s. 254. ISBN 83-902928-8-2.
  8. Jubileusz święceń. „Przegląd Prawosławny”. 3 (165). s. 4. ISSN 0867-7476. 
  9. A. Radziukiewicz, Cuda Chołmszczyny, „Przegląd Prawosławny”, nr 8 (302), sierpień 2010, ISSN 1230-1078, s. 6.
  10. Powstał monaster w Kostomłotach.
  11. A. Radziukiewicz. O jedność prawosławia. „Przegląd Prawosławny”. 3 (225), marzec 2004. ISSN 1230-1078. 
  12. W. Skiepko. Święty Piotr Mohyła znów w Jassach. „Przegląd Prawosławny”. 12 (210), grudzień 2002. ISSN 1230-1078. 
  13. M. Czykwin. Intronizacja patriarchy serbskiego. „Przegląd Prawosławny”. 12 (306), grudzień 2002. ISSN 1230-1078. 
  14. A. Bobryk, I. Kochan: Ślady przeszłości. Historia i teraźniejszość prawosławia na południowo-zachodnim Podlasiu w świadomości społecznej. Siedlce: Siedleckie Towarzystwo Naukowe, 2010, s. 16. ISBN 978-83-62160-02-0.
  15. Metropolita Sawa przybył na Kretę (pol.). wiadomosci.cerkiew.pl. [dostęp 2016-06-23].
  16. M.P. z 2004 r. Nr 8, poz. 118
  17. Monika Połowska: Dla dbających i zadbanych. dziennikwschodni.pl, 17 kwietnia 2007. [dostęp 2012-12-12].
  18. Biuletyn Informacyjny Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli „Razem” NR 2 (13) kwiecień-grudzień 2011.
  19. M. Krzysztofiński, K. Sychowicz, W kręgu „Bizancjum”, „Aparat represji w Polsce Ludowej (1944–1989)”, nr 1, 2008, s. 127
Poprzednik
Nikon (Potapczuk)
Namiestnik monasteru św. Onufrego w Jabłecznej
1987 – 1989
Następca
Warsonofiusz (Doroszkiewicz)
Poprzednik
Powstanie diecezji
Biskup lubelski i chełmski
od 1989
Następca
Nadal sprawuje urząd