Adam Wójcik (koszykarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego koszykarza. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Adam Wójcik
Ilustracja
Adam Wójcik po przekroczeniu liczby 10 000 zdobytych punktów w Polskiej Lidze Koszykówki
silny skrzydłowy/środkowy
Pseudonim „Wójo”, „Wójcior”, „Oława”, „El Proffesore”[1], „Air Oława”, „Legenda”[2]
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1970
Oława
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 2017
Wrocław
Obywatelstwo polskie
Wzrost 208[1] cm
Masa ciała 110[1] kg
Kariera
Aktywność 1987–2012

Adam Wójcik (ur. 20 kwietnia 1970 w Oławie, zm. 26 sierpnia 2017 we Wrocławiu) – polski koszykarz występujący na pozycjach silnego skrzydłowego i środkowego. Wielokrotny reprezentant Polski, czterokrotnie uczestniczył w turniejach finałowych mistrzostw Europy. Ośmiokrotny mistrz Polski, czternastokrotny medalista mistrzostw Polski, mistrz Belgii i dwukrotny medalista mistrzostw Belgii. W całej profesjonalnej karierze koszykarskiej rozegrał 1268 meczów, w tym 651 w Polskiej Lidze Koszykówki i 238 w juniorskich oraz seniorskich reprezentacjach Polski[a]. W sumie zdobył 17 718 punktów, w tym 10 110 w Polskiej Lidze Koszykówki[b][7].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa (1983–2012)[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery (1983–1987)[edytuj | edytuj kod]

Adam Wójcik swój pierwszy oficjalny mecz koszykówki rozegrał w maju 1982 roku w ramach rozgrywek międzyszkolnych w minikoszykówce chłopców[8]. W styczniu 1983 trener Krzysztof Walonis zaprosił go na treningi w Gwardii Wrocław[9], na których po raz pierwszy pojawił się 1 lutego 1983[10]. W tym samym roku zadebiutował on także w drużynie młodzików Gwardii. W 1986 roku, wraz z zespołem Gwardii, zdobył złoty medal Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży oraz mistrzostwo Polski kadetów. Rok później ponownie zdobył mistrzostwo Polski, tym razem w kategorii juniorów młodszych[11].

Gwardia Wrocław/Aspro Wrocław/Aspro Brzeg Dolny (1987–1994)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1987/1988[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1987/1988 Wójcik zadebiutował w pierwszej drużynie wrocławskiej Gwardii. Jednocześnie w trakcie sezonu występował przede wszystkim w drużynie rezerw, rozgrywającej swoje spotkania przed meczami ligowymi pierwszych zespołów[12]. 23 października 1987, w meczu wyjazdowym 7. kolejki najwyższej klasy rozgrywkowej przeciwko Górnikowi Wałbrzych, po raz pierwszy został zgłoszony do składu pierwszej drużyny Gwardii na mecz ligowy, jednakże ostatecznie nie pojawił się na boisku z powodu złamania palca u stopy. 14 listopada 1987, w meczu wyjazdowym 8. kolejki z Wisłą Kraków, po raz drugi znalazł się w składzie pierwszej drużyny, a po raz pierwszy wystąpił w meczu ligowym najwyższej klasy rozgrywkowej – zagrał około 5 minut i nie zdobył punktów[13]. 12 grudnia 1987, w meczu 16. kolejki z AZS-em Koszalin, Wójcik po raz drugi wystąpił w meczu ligowym najwyższej klasy rozgrywkowej, zdobywając pierwsze punkty – w czasie około 4 minut zdobył ich w sumie 4[14]. 20 lutego 1988, w ramach meczu ćwierćfinałowego fazy play-off polskiej ligi przeciwko Zastalowi Zielona Góra, zadebiutował w rozgrywkach fazy play-off, zdobywając 9 punktów[15]. W sumie w sezonie 1987/1988 rozegrał 6 meczów ligowych w najwyższej klasie rozgrywkowej, zdobywając łącznie 15 punktów. Wraz z pierwszą drużyną Gwardii Wrocław zdobył srebrny medal mistrzostw Polski seniorów[13]. Ponadto, wraz z drużyną juniorską tego klubu zdobył także brązowy medal w juniorskich mistrzostwach kraju[11].

Sezon 1988/1989[edytuj | edytuj kod]

16 października 1988, w meczu przeciwko Wybrzeżu Gdańsk, po raz pierwszy w karierze osiągnął w meczu ligowym barierę 10 punktów zdobytych w jednym spotkaniu[16]. 14 stycznia 1989 Wójcik w meczu derbowym ze Śląskiem Wrocław na około 25 sekund przed końcem spotkania (przy stanie 85:86), mimo poleceń trenera Gwardii, sfaulował Macieja Zielińskiego, w wyniku czego Gwardia przegrała to spotkanie 85:88[17]. Dzień później, w meczu przeciwko Górnikowi Wałbrzych, po raz pierwszy w karierze przekroczył 20 punktów w jednym meczu, zdobywając ich 21[18]. 11 marca 1989, w meczu o 5. miejsce w polskiej lidze przeciwko Legii Warszawa, zdobył 29 punktów, co było jego rekordem punktowym sezonu i najlepszym wynikiem w dotychczasowej karierze seniorskiej[16]. Ostatecznie Gwardia zakończyła ten sezon na 6. pozycji w lidze[19]. W kwietniu 1989, wraz z drużyną juniorską Gwardii, Wójcik zdobył także mistrzostwo Polski juniorów. Ponadto został królem strzelców turnieju finałowego tych rozgrywek, a także wybrano go jego MVP[11].

Sezon 1989/1990[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1989/1990 Wójcik dwukrotnie wyrównał swój najlepszy dotychczasowy wynik punktowy w meczu ligowym zdobywając po 29 punktów w meczu wyjazdowym z Zastalem Zielona Góra (25 lutego 1990) i w spotkaniu ćwierćfinałowym fazy play-off przeciwko Victorii Sosnowiec (10 marca 1990)[20]. Na przełomie marca i kwietnia 1990 w półfinałach fazy play-off Gwardia Wrocław pokonała 3:2 wrocławski Śląsk. Wójcik w 5 meczach tej serii zdobył łącznie 77 punktów[21]. W kwietniu 1990 po raz pierwszy w karierze wystąpił w finale polskiej ligi. Gwardia przegrała rywalizację finałową z Lechem Poznań 0:3, zdobywając tym samym wicemistrzostwo Polski, a Wójcik w trzech meczach finałowych zdobywał kolejno 23, 25 i 12 punktów[22]. W sumie w całym sezonie 1989/1990 zdobył w meczach ligowych 534 punkty[21], plasując się pod tym względem na 8. pozycji w lidze[18]. Ponadto po raz pierwszy został także wybrany do „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi[21].

Sezon 1990/1991[edytuj | edytuj kod]

Od sezonu 1990/1991 Gwardia Wrocław zmieniła swoją nazwę na Aspro Wrocław[18]. 6 kwietnia 1991 Wójcik, w meczu wyjazdowym przeciwko Victorii Sosnowiec, po raz pierwszy w karierze przekroczył liczbę 30 punktów zdobytych w jednym meczu ligowym, zdobywając ich 32[18]. W sezonie 1990/1991 barierę tę udało mu się osiągnąć jeszcze raz – 11 kwietnia 1991, w kolejnym meczu o 3. miejsce w lidze przeciwko sosnowieckiej Victorii, zdobył dokładnie 30 punktów[23]. W sumie w całym sezonie zdobył 869 punktów, co uplasowało go pod tym względem na 4. pozycji w rozgrywkach. Jednocześnie został ponownie wybrany do „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi[24]. Po zakończeniu sezonu wystąpił także w meczu pokazowym reprezentacji Polski z „Gwiazdami Ligi”, w którym zdobył 13 punktów. Podczas imprezy tej zwyciężył także w prawdopodobnie pierwszym oficjalnym konkursie wsadów rozegranym w Polsce, pokonując w dogrywce Jarosława Jechorka[25].

Sezon 1991/1992[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1991/1992 dwukrotnie przekroczył barierę 30 punktów zdobytych w jednym meczu ligowym – najpierw 24 listopada 1991, w meczu wyjazdowym przeciwko Victorii Sosnowiec, zdobył 31 punktów[26], a następnie 8 lutego 1992, w meczu wyjazdowym przeciwko Stali Bobrek Bytom, w którym zdobył 33 punkty (jego rekord sezonu)[27]. Wraz z drużyną Aspro awansował do finału ligi, w której Aspro przegrało 2:3 ze Śląskiem Wrocław, zdobywając tym samym srebrny medal mistrzostw Polski. Wójcik w sumie w całym sezonie ligowym zdobył 803 punkty, co uplasowało go pod tym względem na 6. pozycji w lidze. Po raz kolejny został także wybrany do „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi. W marcu 1992 wziął udział w meczu pokazowym reprezentacji ligi polskiej ze Śląskiem Wrocław, w którym zdobył 27 punktów, jednak po raz pierwszy i jedyny w karierze przegrał rywalizację w konkursie wsadów, w którym pokonał go Maciej Zieliński[25].

Sezon 1992/1993[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1992 roku, ze względu na złą sytuację finansową Aspro, Wójcik, wspólnie z Dominikiem Tomczykiem, zwrócił się z prośbą o zwolnienie z dalszych obowiązków wobec tego klubu i przyjęcie do wrocławskiego Śląska. Ostatecznie jednak oba kluby ustaliły między sobą, że Wójcik i Tomczyk pozostaną w Aspro, po czym obaj podpisali z tym klubem nowe, 2-letnie umowy[28]. W sezonie 1992/1993 w większości meczów ligowych zdobywał ponad 20 punktów. W styczniu 1993 roku w ostatniej sekundzie meczu derbowego ze Śląskiem wykonał celny wsad, dzięki któremu Aspro odniosło zwycięstwo[29]. Swój punktowy rekord sezonu ustanowił 24 października 1992 roku w meczu przeciwko Górnikowi Wałbrzych, zdobywając 37 punktów[30]. W jednym ze spotkań rywalizacji półfinałowej z Nobilesem Włocławek zdobył 34 punkty, jednak ostatecznie Aspro ją przegrało i zdobyło brązowy medal[29], pokonując w rywalizacji o ten krążek Zastal Zielona Góra[31]. W całym sezonie ligowym Wójcik zdobył 1010 punktów, jednak, w wyniku anulowania mu punktów zdobytych w jednym ze spotkań ze Śląskiem, które zweryfikowano jako walkower dla Aspro (ze względu na występ w Śląsku nieuprawnionego zawodnika) oficjalna liczba zdobytych przez Wójcika punktów w sezonie 1992/1993 wyniosła 984, co było 4. wynikiem w całych rozgrywkach. Po raz czwarty został on także wybrany „pierwszej piątki” sezonu polskiej ligi[32].

Sezon 1993/1994[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1993 roku Wójcik wyjechał do Stanów Zjednoczonych na testy w Los Angeles Clippers. Rywalizował w nich z 19 amerykańskimi koszykarzami, jako pierwszy polski koszykarz w historii[33]. Po tym jak nie został wybrany powrócił do Polski[34]. W lipcu zawarł wstępne porozumienie z tureckim klubem CASA TED Ankara Kolejliler Spor Kulübü, jednak Aspro odrzuciło ofertę jego transferu za ok. 80 tysięcy dolarów amerykańskich[35]. Krótko po powrocie z Turcji Wójcik wyjechał do Włoch, gdzie podpisał kontrakt z klubem Società Sportiva Basket Napoli, jednak klub ten po kilku tygodniach zabronił mu dalszego udziału w treningach drużyny, nie wypłacając przy tym pensji[36]. Po tej sytuacji we wrześniu rozpoczął treningi z innym włoskim zespołem – Basket Rimini Crabs, po czym 20 września wyjechał do Szwajcarii na testy do klubu z Bellinzony, który chciał z nim podpisać umowę, jednak ówczesny prezes Aspro (Tomasz Jabłoński) odrzucił ofertę transferu za ok. 30 tysięcy dolarów amerykańskich[37].

Wójcik w połowie października 1993 roku powrócił do Polski[37], gdzie wiązał go jeszcze roczny kontrakt z Aspro[38]. Wrocławski klub w tym czasie przeniósł się do Brzegu Dolnego i występował pod nazwą Aspro Brzeg Dolny. W pierwszym meczu po powrocie, 3 listopada 1993 roku, Wójcik zdobył 17 punktów przeciwko Górnikowi Wałbrzych[39]. W całym sezonie 1993/1994 zdobywał średnio niespełna 24 punkty na mecz, zajmując 3. miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców ligi (za Dominikiem Tomczykiem i Wojciechem Królikiem)[40]. W ćwierćfinale fazy play-off Aspro przegrało z Nobilesem Włocławek[41] i ostatecznie zakończyło sezon na 5. miejscu, po pokonaniu w rywalizacji o tę pozycję AZS Lublin. 26 marca 1994 roku, w decydującym meczu z AZS-em, Wójcik zdobył 38 punktów[42], co było jego rekordem punktowym sezonu[43]. W sezonie 1993/1994 Wójcik, w jednym ze spotkań z Górnikiem Wałbrzych, otrzymał pierwsze i jedyne w karierze przewinienie dyskwalifikujące[44].

W kwietniu 1994 roku został wybrany do udziału w pierwszym w historii Meczu Gwiazd Polskiej Ligi Koszykówki. Podczas tej imprezy zdobył 31 punktów i przegrał tytuł MVP z Jarosławem Zyskowskim na podstawie głosu sędziego tego spotkania – Wiesława Zycha (podczas tradycyjnego głosowania Wójcik i Zyskowski zdobyli tyle samo głosów), wygrał jednak konkurs wsadów[42].

W sumie Wójcik rozegrał w Gwardii Wrocław 7 sezonów (od sezonu 1987/1988 do końca sezonu 1993/1994), w czasie których wystąpił w 234 meczach ligowych, w których zdobył łącznie 4196 punktów[45].

Mazowszanka Pruszków (1994–1995)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1994/1995[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 1994/1995 podpisał wstępny kontrakt ze Śląskiem Wrocław, jednak po odejściu sponsora, od którego uzależniona była ważność umowy (firma PCS), nie wszedł on w życie[46]. Wójcik otrzymał wówczas oferty z Mazowszanki Pruszków oraz austriackiego klubu z Wiednia. W związku z tym, iż nie chciał przechodzić podobnych problemów co przed poprzednim sezonem, zdecydował się na pozostanie w Polsce i podpisanie kontraktu z klubem z Pruszkowa[47].

W nowym klubie 7 września 1994 zadebiutował w europejskich pucharach. W rozegranym, z racji na trwającą wojnę, w chorwackim Splicie meczu rundy kwalifikacyjnej Pucharu Koracia przeciwko klubowi Česko 93 Sarajevo, wygranemu przez zespół z Pruszkowa, Wójcik zdobył 25 punktów[48]. Ze względu na skręcenie kostki na początku sezonu opuścił kilka spotkań ligowych, w dalszej części rozgrywek występował już jednak regularnie w „pierwszej piątce” Mazowszanki[49]. 29 stycznia 1995 Wójcik w meczu przeciwko Lechowi Poznań zdobył 40 punktów, co jest jego najlepszym wynikiem punktowym w karierze[50]. W jednym ze spotkań półfinałowych fazy play-off przeciwko Anwilowi Włocławek Wójcik zdobył 31 punktów, miał 15 zbiórek i kilka bloków[51]. W rywalizacji finałowej przeciwko Polonii Przemyśl Mazowszanka zwyciężyła 3:1. Dzięki temu Wójcik, który w rozegranym 25 marca 1995 ostatnim meczu finałowym był najskuteczniejszym koszykarzem (20 punktów), zdobył swój pierwszy w karierze tytuł mistrza Polski[52].

W kwietniu 1995 roku ponownie wziął udział w Meczu Gwiazd PLK, po raz drugi zwyciężając w konkursie wsadów. Podczas rozgrzewki przed tym konkursem w trakcie wykonywania wsadu rozbił tablicę[53]. Na zakończenie sezonu po raz kolejny został także wybrany do „pierwszej piątki” rozgrywek, a w klasyfikacji najlepszych strzelców uplasował się na 3. pozycji z dorobkiem 672 punktów[54].

Bobry Bytom (1995)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1995/1996[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 1995/1996 został zawodnikiem klubu Bobry Bytom[55]. Początkowo był podstawowym graczem Bobrów, jednak z czasem ówczesny trener klubu Józef Potępa zaczął go coraz rzadziej desygnować do gry[56]. W sumie w klubie z Bytomia rozegrał 13 spotkań ligowych, w których zdobywał średnio po 14,5 punktu na mecz. Jego rekordowym osiągnięciem punktowym w barwach Bobrów było 35 punktów, jakie zdobył w pojedynku ze Stalą Stalowa Wola, a najgorszym wynikiem 0 punktów z meczu przeciwko Lechowi Poznań, rozegranego 16 grudnia 1995, gdy Wójcik wiedział już, iż w kolejnych dniach opuści bytomski klub[57].

Sunair Ostenda (1995–1996)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1995/1996[edytuj | edytuj kod]

W drugiej części grudnia Wójcik odszedł z Bobrów Bytom i został koszykarzem belgijskiego klubu Sunair Ostenda[58]. W nowym klubie zadebiutował w towarzyskim Turnieju Świątecznym organizowanym z okazji Bożego Narodzenia[59]. Klub z Ostendy występował wówczas nadal w europejskich pucharach, jednak Wójcik nie mógł zostać do nich zgłoszony, bowiem wcześniej w ciągu tego samego sezonu zagrał w tych rozgrywkach w barwach Bobrów[58]. Mimo to przez pozostałą część sezonu był podstawowym zawodnikiem Sunairu[60].

W przegranym 63:65 ze Spirou Charleroi finale Pucharu Belgii zagrał słabo, zdobywając 4 punkty i kilka zbiórek, a jego występ został skrytykowany przez właściciela klubu Rudolfa Vanmoerkerke'a, który chciał go wówczas zwolnić, jednak podjęciu tej decyzji sprzeciwił się ówczesny trener zespołu Ton Boot oraz kibice klubu[61]. W rozegranym w maju 1996 finale ligi belgijskiej Sunair, który w wyniku kontuzji występował w okrojonym składzie, przegrał ze Spirou Charleroi 0:3, zdobywając tym samym srebrny medal. W jednym z meczów finałowych Wójcik wziął udział w akcji, w której w ciągu kilkunastu sekund zablokował 4 rywali – nagranie tego zdarzenia było w kolejnych latach wielokrotnie wykorzystywane w telewizji[62]. Na koniec sezonu został wybrany do udziału w Meczu Gwiazd Ethias League, jednak, z racji na udział w zgrupowaniu reprezentacji Polski, nie mógł wziąć w nim udziału[63].

Spirou Charleroi (1996–1997)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1996/1997[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1996 Wójcik podpisał dwuletni kontrakt z belgijskim Spirou Charleroi[63]. 19 września 1996 w jego barwach, jako pierwszy Polak w historii, zadebiutował w rozgrywkach Euroligi. W rozegranym wówczas spotkaniu Spirou przeciwko klubowi TeamSystem Bolonia, przegranym przez Belgów 78:87, Wójcik zagrał 11 minut, w czasie których zdobył 8 punktów i 5 zbiórek, zanotował także 5 fauli[58]. W całym sezonie Euroligi wystąpił we wszystkich 16 meczach swojego klubu, w których zdobył łącznie 197 punktów (średnio po 12,8 na mecz), co było drugim wynikiem w zespole, po Amerykaninie Ronaldzie Ellisie. Wójcik dwukrotnie został wybrany najlepszym graczem spotkania – miało to miejsce w meczach przeciwko Adecco Estudiantes Madryt (zdobył 25 punktów) i Cibonie Zagrzeb (20 punktów)[64].

W grudniu 1996 został zaproszony do udziału w Meczu Gwiazd Euroligi, jednak nie otrzymał na to zgody ze strony klubu, bowiem w tym czasie Spirou rozgrywało ważny mecz ligowy[65]. W sezonie 1996/1997 wystąpił za to w reprezentacji Europy w meczu przeciwko Cibonie Zagrzeb, rozgrywanym z okazji 50-lecia tego klubu[66]. Wraz ze Spirou 12 maja 1997 zdobył mistrzostwo Belgii, po pokonaniu w finale zespołu z Ostendy 3:0. W całym sezonie ligowym Wójcik rozegrał 38 meczów, w których zdobył łącznie 517 punktów[65].

Śląsk Wrocław (1997–2001)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1997/1998[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu 1996/1997, bez wiedzy Spirou Charleroi, z którym wiązał go mający obowiązywać jeszcze jeden sezon kontrakt, podpisał trzyletnią umowę z francuskim CSP Limoges, będącym wówczas czołowym klubem w Europie. CSP zapłaciło później Spirou sumę odstępnego za rozwiązanie kontraktu Wójcika, a umowa z francuskim klubem miała wejść w życie pod warunkiem uzyskania przez Polaka statusu gracza z „kraju stowarzyszonego z Unią Europejską”. W sierpniu 1997 właściciele klubu z Limoges oraz agent koszykarski Didier Rose, który negocjował warunki umowy z Wójcikiem, zostali zatrzymani pod zarzutami malwersacji finansowych, a sam klub został zdegradowany do drugiej ligi. W związku z tymi zdarzeniami Wójcik pozostał bez klubu i powrócił do Polski[67]. Jego zatrudnieniem były zainteresowane między innymi Unia Tarnów, Anwil Włocławek i Śląsk Wrocław[68].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacje juniorskie[edytuj | edytuj kod]

W 1986 po raz pierwszy otrzymał powołanie do reprezentacji Polski kadetów na odbywający się pod koniec roku obóz treningowy i turniej towarzyski, jednakże, wspólnie z Krzysztofem Milą, z powodu problemów z dotarciem na czas ich paszportów do Polskiego Związku Koszykówki, nie wziął w nim udziału[69]. W tym samym roku zadebiutował jednak później w kadrze kadetów[70].

Reprezentacja seniorska[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1988 roku odchodzący wówczas z funkcji trenera seniorskiej reprezentacji Polski Andrzej Kuchar zarekomendował swojemu następcy – Arkadiuszowi Konieckiemu powołanie do kadry Wójcika. Koniecki początkowo powołał jednak Andrzeja Kamulę, będącego wówczas graczem Wisły Kraków, a dopiero po interwencji Kuchara zastąpił Kamulę Wójcikiem[71]. Wójcik, powołany do reprezentacji w styczniu 1989 roku na Turniej Wyzwolenia w Warszawie, ostatecznie wystąpił wówczas jednak w barwach Polski B, czyli ówczesnej kadry młodzieżowej[72].

Wójcik zadebiutował w reprezentacji seniorów prawdopodobnie 11 czerwca 1989 roku w hiszpańskim Algeciras, gdzie Polska przegrała towarzyski pojedynek z Francją 79:108[73] – brak jednak oficjalnego potwierdzenia tego faktu, gdyż ze spotkania tego nie zachowały się żadne statystyki, ani szczegółowe relacje[74]. Pierwszym oficjalnie potwierdzonym meczem Wójcika w kadrze jest rozegrane 15 czerwca 1989 roku w Saragossie[75] spotkanie z tym samym rywalem (zakończone porażką 92:107), w którym zdobył on 17 punktów[70]. W listopadzie 1989 roku Wójcik, wraz z reprezentacją Polski, wziął udział w tournée po Stanach Zjednoczonych, gdzie Polska rozegrała 8 meczów z drużynami uniwersyteckimi z tego kraju, wygrywając tylko 2 mecze[76].

Po powrocie do kraju reprezentacja Polski rozegrała 3 mecze w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy w Koszykówce 1991. 22 listopada Wójcik zadebiutował w oficjalnym meczu „o stawkę”, grając kilkanaście minut i zdobywając 8 punktów w przegranym 71:101 spotkaniu przeciwko Holandii. Wystąpił również w 2 pozostałych rozegranych w listopadzie 1989 roku meczach eliminacyjnych – przegranym 76:105 z Włochami, w którym zdobył 11 punktów[77] i przegranym 80:96 z Belgią, w którym zdobył 7 punktów[78].

W związku z faktem, iż rewanże w eliminacjach do mistrzostw Europy miały być rozegrane rok po pierwszych meczach, w ramach przygotowań do nich reprezentacja Polski w czerwcu 1990 roku wzięła udział w rozgrywanym co roku na Tajwanie turnieju William Jones Cup, w którym zajęła 2. miejsc, przegrywając wyłącznie z Meksykiem. Wójcik podczas tego turnieju otrzymał pierwsze w karierze wyróżnienie w kadrze seniorów – został wybrany do grona 10 najlepszych koszykarzy turnieju (wspólnie między innymi z Jarosławem Jechorkiem i Tomaszem Torgowskim), zdobywając średnio po 20,5 punktu w meczu, w tym 21 w przegranym 55:57 z Meksykiem meczu finałowym[79]. W listopadzie 1990 roku reprezentacja Polski, z Wójcikiem w składzie, rozegrała mecze rewanżowe w eliminacjach do mistrzostw Europy 1991. Po pokonaniu Holandii, Włoch i Belgii kadra ta wywalczyła awans do turnieju finałowego[80].

Podczas Mistrzostw Europy w Koszykówce 1991 był podstawowym zawodnikiem reprezentacji Polski, która wygrała 2 z 5 rozegranych meczów (oba z Bułgarią) i zajęła w turnieju tym 7. pozycję. Sam Wójcik zdobył wówczas 45 punktów i miał 6 bloków, zajmując ex aequo z Toni Kukočem 5. miejsce w klasyfikacji najlepiej blokujących tej imprezy. Po mistrzostwach Europy został wyróżniony przez niemieckie czasopismo „Deutscher Sportverlag”, które uznało go za 3. najlepszego koszykarza sezonu w Europie – pozwoliło to uplasować mu się na 14. pozycji w plebiscycie na najlepszego koszykarza Europy[81].

Reprezentacja Polski w kolejnych miesiącach nie zakwalifikowała się zarówno na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1992, jak i Mistrzostwa Europy w Koszykówce Mężczyzn 1993 – Wójcik, zdaniem dziennikarzy, stał się w tym okresie najlepszym koszykarzem kadry[82]. Po tych turniejach trenerem reprezentacji został Tadeusz Aleksandrowicz. Gracze Aspro (Wójcik, Tomczyk i Adam Gołąb) za namową ówczesnego trenera tego klubu nie wzięli udziału w pierwszej konsultacji kadry przeprowadzonej przez Aleksandrowicza, za co zostali ukarani przez Aspro naganami[83].

Mimo tego zdarzenia Wójcik pozostał w reprezentacji, która w zorganizowanym we Wrocławiu dodatkowym turnieju kwalifikacyjnym do mistrzostw Europy 1993 ponownie nie wywalczyła awansu do turnieju finałowego (Wójcik podczas wrocławskiego turnieju zdobył najwięcej punktów spośród Polaków)[84]. 2 tygodnie później w 1. rundzie eliminacji do Mistrzostw Europy w Koszykówce Mężczyzn 1995, po porażkach z Czechami i Słowacją, reprezentacja Polski z Wójcikiem w składzie nie tylko odpadła z dalszych eliminacji, ale spadła do niższej dywizji rozgrywek o mistrzostwo Europy[85].

W listopadzie 1994 Wójcik wraz z reprezentacją Polski wyjechał na tournée po Stanach Zjednoczonych, gdzie kadra rozegrała 10 meczów z drużynami NCAA[86], przegrywając wszystkie z nich[87]. Pół roku później reprezentacja wygrała wszystkie swoje 5 meczów w ramach dywizji C, tym samym awansując do właściwej fazy eliminacji do Mistrzostw Europy w Koszykówce Mężczyzn 1997. Wójcik w tych spotkaniach zdobył łącznie 110 punktów[87]. Jesienią 1995 roku, w decydującej części eliminacji, kadra Polski przegrała 4 z 5 meczów[88]. W rozegranych rok później rewanżach zwyciężyła jednak we wszystkich spotkaniach, w związku z czym, aby awansować do mistrzostw, w decydującym spotkaniu musiała pokonać Belgię różnicą co najmniej 2 punktów. Wójcik w meczu tym zdobył kilka ostatnich punktów dla polskiej reprezentacji, gromadząc ich w sumie 26, a reprezentacja wygrała różnicą 4 punktów, tym samym awansując do turnieju finałowego mistrzostw Europy[88].

Podczas Mistrzostw Europy w Koszykówce Mężczyzn 1997 w pierwszej rundzie reprezentacja Polski, ponownie z Wójcikiem w składzie, przegrała z późniejszymi finalistami turnieju – Jugosławią i Włochami, jednak pokonała Łotwę i awansował do drugiej rundy. W tej części rywalizacji polska kadra pokonała Chorwację i Niemcy, dzięki czemu awansowała do ćwierćfinału[89]. W meczu ćwierćfinałowym z Grecją Polacy przegrali 62:72, mimo prowadzenia różnicą 10 punktów po 3. kwartach[86]. W rywalizacji o miejsca 5–8 polska reprezentacja przegrała z Litwą i Hiszpanią, a wygrała z Turcją, zajmując ostatecznie w mistrzostwach 7. pozycję, nie uzyskując awansu do mistrzostw świata[89]. Sam Wójcik podczas turnieju finałowego mistrzostw Europy zagrał we wszystkich 9 meczach polskiej kadry, zdobywając w sumie 101 punktów, 37 zbiórek i 19 przechwytów, będąc najlepiej zbierającym i drugim najlepiej punktującym w polskiej reprezentacji[90].

W latach 1989-2009 występował w reprezentacji Polski, w barwach której rozegrał 149 spotkań, zdobywając 1821 punktów[6].

Ambasador Mistrzostw Europy U-18 w Koszykówce Mężczyzn 2011[91].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Wystąpił w filmie 6 dni strusia w reż. Jarosława Żamojdy z 2000, gdzie zagrał koszykarza zespołu „Azbesty Pomorze” o nazwisku Adam Wójcik[96].

W 2012 roku wystąpił w 10. odcinku serialu Do dzwonka Cafe, w którym zagrał w roli samego siebie[96].

W 2013 roku, wspólnie z dwoma swoimi synami, wystąpił w 4. serii serialu Rodzinka.pl, rozgrywając mecz przeciwko rodzinie Boskich[97].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Adam Wójcik urodził się 20 kwietnia 1970 roku w szpitalu powiatowym w Oławie. Był synem Heleny (z domu Baranieckiej) i Józefa Wójcików. Oboje jego rodziców pochodziło z Wołynia, z którego ich rodziny przeprowadziły się na tereny Ziem Odzyskanych po II wojnie światowej. Miał starszego brata, Mariana (urodzonego 1 lipca 1967 roku)[98], który uprawiał siatkówkę, przez wiele lat grając w zespole Moto Jelcza Oława[99].

25 kwietnia 1998 roku rano, przed meczem ligowym z Bobrami Bytom, wziął ślub z Krystyną (z domu Paluch), która również uprawiała koszykówkę, a świadkami na tej ceremonii byli belgijski koszykarz Marc Deheneffe i jego żona, Martine[100].

11 listopada 1999 roku urodzili się synowie Adama i Krystyny Wójcików – bliźniacy Jan i Szymon, którzy także uprawiają koszykówkę – w maju 2012 roku, wraz z wrocławską Szkołą Podstawową nr 67 zdobyli mistrzostwo Polski szkół podstawowych[101], a w grudniu 2014 roku zostali powołani do reprezentacji Polski do lat 15[102].

Wójcik przestał rosnąć w wieku 23 lat. Według różnych źródeł mierzył od 204 do 210 cm, jednak najczęściej podawaną wartością jest 208 cm. W czasie seniorskiej kariery koszykarskiej ważył najczęściej od 105 do 110 kg[103], chociaż na początku kariery jego waga nie przekraczała 100 kg[104]. Jego rozmiar obuwia to 50 (rozmiar europejski)[103].

Został absolwentem Zespołu Szkół Mechanicznych nr 1 we Wrocławiu[105]. Posługiwał się językiem polskim, angielskim, rosyjskim i włoskim[1].

Zmarł 26 sierpnia 2017 we Wrocławiu na białaczkę[106][107]. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Andrzeja Dudę[108]. Został 2 września 2017 pochowany na cmentarzu Grabiszyńskim[109].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki ligowe[edytuj | edytuj kod]

Uwaga: Część statystyk dotyczących sezonów rozegranych w ligach zagranicznych (między innymi w klubach belgijskich) obejmuje jedynie spotkania rozegrane w sezonie zasadniczym, nie uwzględniając meczów fazy play-off[c].

Legenda
   M Mecze   S5  Pierwsza piątka  MPG  Minuty na mecz
 FG%  Celność rzutów z pola  3P%  Celność rzutów „za 3”  FT%  Celność rzutów wolnych
 RPG  Zbiórki na mecz  APG  Asysty na mecz  SPG  Przechwyty na mecz
 BPG  Bloki na mecz  PPG  Punkty na mecz
Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1987/88 Gwardia Wrocław 6 2,5
1988/89 Gwardia Wrocław 30 8,5
1989/90 Gwardia Wrocław 33 16,2
1990/91 Aspro Wrocław 46 18,9
1991/92 Aspro Wrocław 44 18,3
1992/93 Aspro Wrocław 44 22,4
1993/94 Aspro Brzeg Dolny 31 23,8
1994/95 Mazowszanka Pruszków 34 19,8
1995/96 Bobry Bytom 13 14,5
1995/96 Sunair Ostenda 14 61,7% 14,3% 68,1% 8,3 1,1 1,9 2,2 15,6
1996/97 Spirou Charleroi 26 48,6% 38,8% 56,1% 4,7 0,6 1,5 0,8 14
1997/98 Śląsk Wrocław 50 17,3
1998/99 Śląsk Wrocław 39 28,8 57,3% 38,7% 71,4% 4,5 1,3 2,2 0,8 16,6
1999/00 Śląsk Wrocław 35 27,2 58,3% 30,5% 72,3% 3,1 1,5 1,3 1,0 14,1
2000/01 Śląsk Wrocław 34 25,6 57,4% 31,5% 73,9% 4,6 1,1 1,3 0,9 14,5
2001/02 Peristeri BC 25 56% 38,6% 83% 7,5 1,2 1,2 1,3 20,5
2002/03 Unicaja Málaga 19 5 17,8 48,6% 40% 62,5% 3,9 0,7 0,7 0,4 6,3
2003/04 Śląsk Wrocław 32 25 26,3 62,5% 14,3% 73,9% 4,8 1,9 0,5 0,6 15,3
2004/05 Prokom Trefl Sopot 35 33 22,6 58,5% 40,7% 73,5% 3,6 1,6 0,7 0,9 13,9
2005/06 Prokom Trefl Sopot 33 25 21 62,6% 54,3% 75% 3,5 1,5 0,7 0,9 13,8
2006/07 Prokom Trefl Sopot 40 29 17,7 59,6% 40% 67% 2,7 1,1 0,3 0,7 9,1
2007/08 Orlandina Basket 37 37 15,6 60,7% 39,1% 58,5% 2,1 0,2 0,6 0,5 7,5
2008/09 PBG Basket Poznań 22 22 27,9 60,5% 38,1% 67,5% 4,5 1,1 0,6 0,6 16
2009/10 Turów Zgorzelec 28 1 12,7 57,3% 28,6% 77,8% 1,9 0,6 0,3 0,4 7
2010/11 WKK Wrocław 15 29,2 63,1% 32,4% 74,3% 6,9 1,9 0,7 0,7 17,9
2011/12 Śląsk Wrocław 22 17 15,6 61,7% 41,9% 75% 2,3 0,7 0,5 0,4 8,9

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Uwzględniając także spotkania nieoficjalne.
  2. Uwzględniając również punkty, jakie zdobył w sezonie 1992/1993 w zweryfikowanym później jako walkower meczu Gwardii Wrocław ze Śląskiem Wrocław.
  3. Wynika to z faktu, iż w źródle statystyk, jakim jest oficjalna strona Euroligi przedstawiono je właśnie w ten sposób.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Adam Wójcik jakiego nie znacie (pol.). pzkosz.pl, 2009-07-13. [dostęp 2014-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-29)].
  2. Antczak 2013 ↓, s. 13.
  3. a b c d e f g h i j Adam Wójcik (pol.). plkhistory.ugu.pl. [dostęp 2014-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  4. a b c d e WOJCIK, ADAM (ang.). euroleague.net. [dostęp 2014-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  5. a b ADAM WOJCIK basketball profile (ang.). eurobasket.com. [dostęp 2014-07-03].
  6. a b PLK: Wójcik skończył karierę! (pol.). polskikosz.pl, 2012-05-03. [dostęp 2014-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  7. Antczak 2013 ↓, s. 373-380.
  8. Antczak 2013 ↓, s. 28.
  9. Antczak 2013 ↓, s. 30.
  10. Antczak 2013 ↓, s. 31.
  11. a b c Antczak 2013 ↓, s. 378.
  12. Antczak 2013 ↓, s. 43.
  13. a b Antczak 2013 ↓, s. 50.
  14. Antczak 2013 ↓, s. 42.
  15. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 1.
  16. a b WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 2.
  17. Antczak 2013 ↓, s. 54.
  18. a b c d Antczak 2013 ↓, s. 63.
  19. Sezon 1988/1989 (Ekstraklasa) (pol.). plkhistory.ugu.pl. [dostęp 2014-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  20. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 4.
  21. a b c Antczak 2013 ↓, s. 60.
  22. Antczak 2013 ↓, s. 61.
  23. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 7.
  24. Antczak 2013 ↓, s. 66.
  25. a b Antczak 2013 ↓, s. 67.
  26. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 9.
  27. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 10.
  28. Antczak 2013 ↓, s. 68-69.
  29. a b Antczak 2013 ↓, s. 69.
  30. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 12.
  31. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 13.
  32. Antczak 2013 ↓, s. 70.
  33. Antczak 2013 ↓, s. 98-99.
  34. Antczak 2013 ↓, s. 100.
  35. Antczak 2013 ↓, s. 104-105.
  36. Antczak 2013 ↓, s. 106-107.
  37. a b Antczak 2013 ↓, s. 107.
  38. Antczak 2013 ↓, s. 98.
  39. Antczak 2013 ↓, s. 107-108.
  40. Antczak 2013 ↓, s. 108.
  41. Antczak 2013 ↓, s. 109.
  42. a b Antczak 2013 ↓, s. 110.
  43. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 16.
  44. Antczak 2013 ↓, s. 109-110.
  45. Antczak 2013 ↓, s. 57-58.
  46. Antczak 2013 ↓, s. 112-113.
  47. Antczak 2013 ↓, s. 113.
  48. Antczak 2013 ↓, s. 118.
  49. Antczak 2013 ↓, s. 119.
  50. Antczak 2013 ↓, s. 120.
  51. Antczak 2013 ↓, s. 121.
  52. Antczak 2013 ↓, s. 122-123.
  53. Antczak 2013 ↓, s. 124.
  54. Antczak 2013 ↓, s. 122.
  55. Antczak 2013 ↓, s. 125.
  56. Antczak 2013 ↓, s. 126.
  57. Antczak 2013 ↓, s. 127.
  58. a b c Antczak 2013 ↓, s. 129.
  59. Antczak 2013 ↓, s. 130.
  60. Antczak 2013 ↓, s. 132.
  61. Antczak 2013 ↓, s. 133.
  62. Antczak 2013 ↓, s. 134.
  63. a b Antczak 2013 ↓, s. 135.
  64. Antczak 2013 ↓, s. 137.
  65. a b Antczak 2013 ↓, s. 138.
  66. Antczak 2013 ↓, s. 138-139.
  67. Antczak 2013 ↓, s. 139.
  68. Antczak 2013 ↓, s. 140.
  69. Antczak 2013 ↓, s. 47.
  70. a b Antczak 2013 ↓, s. 75.
  71. Antczak 2013 ↓, s. 76.
  72. Antczak 2013 ↓, s. 77.
  73. FRANCE – POLOGNE 108-79 (52-44) (fr.). ffbb.com. [dostęp 2017-08-29].
  74. Antczak 2013 ↓, s. 74-75.
  75. FRANCE – POLOGNE 107-92 (55-48) (fr.). ffbb.com. [dostęp 2017-08-29].
  76. Antczak 2013 ↓, s. 78-79.
  77. Antczak 2013 ↓, s. 80-81.
  78. WÓJCIK WYPUNKTOWANY 2014 ↓, s. 3.
  79. Antczak 2013 ↓, s. 81.
  80. Antczak 2013 ↓, s. 83.
  81. Antczak 2013 ↓, s. 85.
  82. Antczak 2013 ↓, s. 87.
  83. Antczak 2013 ↓, s. 88.
  84. Antczak 2013 ↓, s. 88-89.
  85. Antczak 2013 ↓, s. 90.
  86. a b Antczak 2013 ↓, s. 141.
  87. a b Antczak 2013 ↓, s. 144.
  88. a b Antczak 2013 ↓, s. 145.
  89. a b Antczak 2013 ↓, s. 147.
  90. 10 – Adam Wojcik (ang.). archive.fiba.com. [dostęp 2014-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-26)].
  91. Artur Długosz: Adam Wójcik ambasadorem reprezentacji Polski na Mistrzostwa Europy Mężczyzn U18 (pol.). sportowefakty.pl, 2011-06-22. [dostęp 2011-07-24].
  92. Puchar EBL dla Idei Śląska Wrocław (pol.). sport.wp.pl. [dostęp 24 stycznia 2018].
  93. Adam Wójcik zagra w meczu gwiazd ligi greckiej (ang.). wp.pl. [dostęp 2 lipca 2014].
  94. Koszykówka: Wójcik w Meczu Gwiazd Europy (ang.). pmedia.pl. [dostęp 2 lipca 2014].
  95. Wójcik wypunktowany (pol.). wsqn.pl. [dostęp 17 lutego 2016].
  96. a b Adam Wójcik (pol.). filmpolski.pl. [dostęp 2013-09-07].
  97. Jacek Antczak: Adam Wójcik zagrał z synami w serialu Rodzinka.pl (ZDJĘCIA, FILM) (pol.). gazetawroclawska.pl, 2013-03-31. [dostęp 2013-09-07].
  98. Antczak 2013 ↓, s. 14-16.
  99. Antczak 2013 ↓, s. 20.
  100. Antczak 2013 ↓, s. 91-92.
  101. Antczak 2013 ↓, s. 95.
  102. Turniej Nadziei Olimpijskich U15M (pol.). pzkosz.pl, 2014-12-25. [dostęp 2014-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-26)].
  103. a b Antczak 2013 ↓, s. 17.
  104. Antczak 2013 ↓, s. 65.
  105. Antczak 2013 ↓, s. 36.
  106. Zmarł Adam Wójcik. Były koszykarz chorował na białaczkę (pol.). TVN24.pl. [dostęp 2017-08-26].
  107. Nie żyje Adam Wójcik. Dziś zmarł wybitny polski koszykarz (pol.). Gazeta Wrocławska, 2017-08-26. [dostęp 2017-08-26].
  108. Adam Wójcik pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Andrzeja Dudę. interia.pl. [dostęp 2017-09-01].
  109. Pogrzeb Adama Wójcika. Trumnę z kaplicy wynieśli koledzy z parkietu. Gazeta Wrocławska. [dostęp 2017-09-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]