Śląsk Wrocław (koszykówka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Śląsk Wrocław
Ilustracja
logo klubu
Pełna nazwa

Śląsk Wrocław Basketball Spółka Akcyjna

Przydomek

Wojskowi, Kosynierzy, Trójkolorowi

Maskotka

Feniks Czempion

Barwy

           
zielono-biało-czerwone

Data założenia

1948

Debiut w najwyższej lidze

1956

Liga

PLK

Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Siedziba

Wrocław

Adres

ul. Mieszczańska 4
50-201 Wrocław

Hala sportowa

Hala Stulecia
(pojemność: 10 000)
Hala Orbita
(pojemność: 3 000)
Hala Kosynierka
(pojemność: 665)

Sponsor techniczny

4F

Prezes

Michał Lizak

Trener

Miodrag Rajković

Asystent trenera

Wojciech Walich, Maksym Papacz, Adrian Mroczek-Truskowski

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Śląsk Wrocławpolski klub koszykówki z siedzibą we Wrocławiu. Jest to osiemnastokrotny mistrz Polski w koszykówce mężczyzn, co czyni go najbardziej utytułowanym klubem w kraju. Klub na przestrzeni lat reprezentowało wielu reprezentantów Polski, takich jak Mieczysław Łopatka, Dariusz Zelig, Maciej Zieliński, Adam Wójcik i Dominik Tomczyk.

Dzieje sekcji koszykówki[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1948 roku, przy nieco wcześniej powstałym Wojskowym Klubie Sportowym Śląsk Wrocław, powstała sekcja koszykówki, którą nazwano Podchorążakiem. Przez pierwszych osiem lat zespół występował w niższych ligach, zmieniając z roku na rok i nazwę. W 1956 roku sekcja koszykarska odniosła pierwszy sukces – udało się jej bowiem awansować do pierwszej ligi, w której grała nieprzerwanie do początku sezonu 2008/09.

Lata 60.[edytuj | edytuj kod]

Budowa drużyny Śląska Wrocław pokryła się w owym okresie z największymi sukcesami polskiej koszykówki. Zalążkiem sukcesów polskich koszykarzy na arenie międzynarodowej i europejskiej były Igrzyska Olimpijskie w Rzymie w roku 1960, kiedy prowadzeni przez Zygmunta Olesiewicza Polacy zajęli 7 miejsce. Trzy lata później reprezentacja Polski na mistrzostwach Europy we Wrocławiu zdobyła wicemistrzostwo, dwa lata później na EuroBaskecie w Moskwie zajęła 3 miejsce, by powtórzyć ten sukces w 1967 roku na ME w Finlandii, a na następnych odbywających się we Włoszech – czwarte. W międzyczasie owych mistrzostw „Starego Kontynentu” reprezentacja kraju zdołała dwukrotnie zająć 6 miejsce na IO w 1964 roku w Tokio i na IO w 1968 roku w Meksyku.

W 1967 roku, niedługo po zakończeniu ME w Finlandii, Polacy pojechali do stolicy UrugwajuMontevideo, gdzie odbyły się mistrzostwa świata w koszykówce mężczyzn. Prowadzeni przez Witolda Zagórskiego polscy koszykarze zajęli 5 lokatę, a królem strzelców turnieju został Mieczysław Łopatka – zawodnik Śląska Wrocław, do którego trafił z Lecha Poznań przed 6 kolejką sezonu 1961/62.

Oprócz niego w reprezentacji grało jeszcze w tamtym okresie dwóch zawodników wrocławskiego klubu – Kazimierz Frelkiewicz i Grzegorz Korcz.

A Śląsk, choć jeszcze bez Korcza, w 1965 roku sięgnął po pierwsze w historii klubu mistrzostwo Polski. Trenerem zespołu był wtedy Ryszard Stasik, a skład, oprócz Łopatki i Frelkiewicza, wyglądał tak: Wojciech Szczeciński, A. Kałas, Zenon Matysik, Jerzy Świątek, E. Grzywna, J. Murzynowski, B. Repko, L. Lipski, W. Kasiński, A. Weber, A. Naruszewicz, J. Wilczewski. Z.M.Wyspiański

W następnym sezonie w pierwszej drużynie Śląska pojawił się 19-letni wówczas Ryszard Białowąs – późniejszy polski olimpijczyk, ale, mimo że trzon kadry nie stracił na jakości, na drugi tytuł kibicom z Wrocławia przyszło czekać do sezonu 1969/70, kiedy Śląsk, mając już w składzie Grzegorza Korcza, a także Tomasza Garlińskiego i Tadeusza Grygla, znów okazał się najlepszy na polskich parkietach.

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Mistrzowska passa z sezonu 1969/70 podobnie, jak ta z 1964/65 nie miała jednak swojej dalszej ciągłości. Śląsk, choć wciąż wzmacniany nowymi koszykarzami typu braci Kalinowskich i Chudeuszów oraz Jerzego Hnidę (jego syn – Artur Hnida, na początku lat 90. był koszykarzem, a następnie klubowym masażystą), zdołał w ciągu kolejnych czterech sezonów zdobyć jedynie raz srebrny i trzykrotnie brązowy medal. Na początku lat 70. w Ekstraklasie pierwsze skrzypce grało Wybrzeże Gdańsk z Edwardem Jurkiewiczem w składzie – trzykrotny mistrz Polski w latach 1971-73, Wisła Kraków z Bohdanem Likszą – dwukrotny mistrz w sezonie 1973/74 i 1975/76 oraz mistrz z 1974/75 – Resovia.

Oprócz owych medali wrocławianie zdołali jeszcze wywalczyć dwukrotnie Puchar Polski – w sezonie 1971/72 pokonali w finale Legię Warszawa, a sezon później Resovię.

Druga połowa lat 70. przyniosła znacznie większe sukcesy drużynie z Wrocławia. W barwach Śląska pojawiła się dwójka obrońców – Ryszard Prostak i Dariusz Zelig, przybyły z AZS Koszalin. W sezonie 1976/77 m.in. ich gra doprowadziła Śląsk do dubletu, czyli zarazem trzeciego mistrzostwa kraju (w finale pokonali Wisłę Kraków) i piątego Pucharu Polski (tutaj wygrali z Lechem Poznań).

Rok później Śląsk znów zagrał w finale mistrzostw Polski, ale tym razem przeciwnikiem wrocławian było Wybrzeże Gdańsk, które okazało się lepsze.

Końcówka lat 70. to kolejne dwa mistrzostwa Polski – w tym te z sezonu 1979/80 jako dublet z szóstym tryumfem w Pucharze Polski.

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Po zdobyciu w sezonie 1980/81 przez Śląsk drugiego z rzędu, a szóstego w historii mistrzostwa krajowych rozgrywek, drużynę opuścił Dariusz Zelig, który zdecydował się kontynuować swoją karierę na koszykarskich parkietach w Belgii i Niemczech. Twórca sukcesów wrocławskiej drużyny na przełomie lat 70. i 80. do kraju wrócił dopiero przed sezonem 1986/87, a Śląsk bez niego w składzie w ciągu pięciu sezonów zdołał trzykrotnie wywalczyć jedynie brązowe medale.

W sezonie 1986/87 trenerem zespołu został Arkadiusz Koniecki, któremu pomagał Jerzy Chudeusz – były koszykarz Śląska. Koniecki wraz z Chudeuszem doprowadzili wrocławian do 7 mistrzostwa w kraju. Skład mistrzowskiego zespołu stanowili: Ryszard Prostak, Paweł Bargiel, Tomasz Miłek, Stanisław Kiełbik, Dariusz Zelig, Dariusz Kobylański, Jerzy Kołodziejczak, Jarosław Krysiewicz, Andrzej Wierzgacz, Mirosław Kabała i Dariusz Parzeński.

Sukces jednak, jak historia pokazała, nie miał i wtedy swojej ciągłości. W następnym sezonie wrocławianie zajęli bowiem dopiero ósmą pozycję w rozgrywkach.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1991/92[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem do drużyny dołączył czarnoskóry Amerykanin Keith Williams, który stał się gwiazdą ligi na kolejne kilka lat. Śląsk w tym sezonie zdobył po raz dziewiąty mistrzostwo i dziewiąty raz sięgnął także po Puchar Polski (po raz trzeci z rzędu). W obu finałach pokonał ASPRO Wrocław. Na lidera drużyny wyrósł Maciej Zieliński, który został uznany MVP ligi.

Po zdobyciu mistrzostwa kraju w sezonie 1990/91 przed Śląskiem otworzyła się szansa zagrania w europejskich rozgrywkach pucharowych – Euroligi. Śląsk rozpoczął walkę od II rundy, spotykając się z mistrzem GrecjiAris Saloniki. Śląsk dwukrotnie przegrał i po tej porażce trafił do Pucharu Saporty. Tam spotkał się z izraelskim Maccabi Riszon le-Cijjon i odpadł w dwumeczu.

Sezon 1992/93[edytuj | edytuj kod]

Klub pozyskał sponsora firmę „PCS”, której właścicielem był Zenon Michalak. Od tej pory zespół nazywał się PCS Śląsk Wrocław. Zespół opuścił Zieliński, który rozpoczął studia na amerykańskiej uczelni Providence.

Śląsk obronił tytuł mistrza Polski, pokonując w ćwierćfinale poznańskiego Lecha, w półfinale Zastal Fortum Zielona Góra oraz w serii finałowej Nobiles Włocławek. Był to pierwszy z pięciu w historii włocławsko-wrocławskich finałowych potyczek o największy laur w polskiej koszykówce. Za pierwszym razem Śląsk wygrał w trzech meczach, sięgając po raz dziesiąty w historii po tytuł mistrzowski.

Mecz, który zdecydował o mistrzostwie Polski dla Śląska, był zarazem ostatnim meczem w profesjonalnej karierze Dariusza Zeliga – ze Śląskiem zdobył 7 mistrzowskich tytułów.

Sezon 1993/94[edytuj | edytuj kod]

Śląsk po pierwszej rundzie rozgrywek zajmował pierwsze miejsce, wygrywając 18-krotnie w 22 meczach. W drugiej fazie sezonu Śląsk, wygrywając wszystkie dziesięć meczów, podtrzymał swoją pozycję.

W play-offach wrocławianie trafili w ćwierćfinale na AZS Agro Far Lublin i po trzech wygranych meczach awansowali do półfinału. Tam na Śląsk czekała Stal Bobrek Bytom, ale i tym razem wrocławski zespół okazał się lepszy, eliminując przeciwników po czterech spotkaniach.

W finale doszło ponownie do pojedynku na linii Śląsk – Anwil. Po pierwszym spotkaniu bliżej złotego medalu byli włocławianie, którzy we Wrocławiu wygrali 83:74. W kolejnych trzech meczach lepszy okazał się jednak Śląsk, który tym samym po raz jedenasty sięgnął po mistrzostwo Polski. W trzecim spotkaniu finałowym 40 punktów zdobył Keith Williams, który grał z kontuzją nogi.

Sezon 1994/95[edytuj | edytuj kod]

Z klubem pożegnał się dotychczasowy sponsor – Zenon Michalak. Zastąpił go Grzegorz Schetyna, który w późniejszym czasie najpierw przekształcił klub w spółkę z o.o, a potem w sportową spółkę akcyjną. Śląsk zmienił nazwę na Śląsk Eska Wrocław. Klub opuścił także dotychczasowy trener Mieczysław Łopatka. Zastąpił go Arkadiusz Koniecki. Do Mazowszanki Pruszków odszedł Keith Williams. Do klubu przywędrował za to były zawodnik ASPRO WrocławDominik Tomczyk.

Śląsk po rundzie zasadniczej zajął 6 miejsce i w rywalizacji o mistrzostwo Polski odpadł już w pierwszej rundzie, przegrywając ćwierćfinale z zespołem Anwil Włocławek.

W lutym 1995 roku tuż przed meczem z Polonią Przemyśl pięciu podstawowych graczy Śląska, tj. Andrzej Wierzgacz, Robert Kościuk, Dariusz Parzeński, Radosław Czerniak i Wojciech Błoński, zasłaniając się zwolnieniami lekarskimi odmówiło gry, domagając się zwolnienia trenera Konieckiego. Jednak prezes Schetyna nie uległ naciskom graczy i zamiast trenera to wspomniani wcześniej zawodnicy musieli odejść.

Sezon 1995/96[edytuj | edytuj kod]

Do zespołu ze studiów w Stanach Zjednoczonych powrócił Maciej Zieliński. Do Wrocławia przybył także Jerzy Binkowski.

W pierwszej rundzie play-off zespół z Wrocławia w rywalizacji do trzech zwycięstw pokonał po pięciu meczach 10,5 Basket Club Poznań, co dało szansę gry o finał. W półfinale na Śląsk czekał już Anwil Włocławek, z którym wrocławianie uporali się w czterech meczach. W meczu numer 4 w rywalizacji zespołów z Kujaw i Dolnego Śląska nie mógł zagrać lider Anwilu Igor Griszczuk, co było karą za zachowanie po meczu numer 3, kiedy Białorusin miał grozić sędziom białoruską mafią.

Śląsk po zwycięstwie w półfinale nad Anwilem, awansował do finału, gdzie spotkał się z zespołem Browary Tyskie Bobry Bytom. Rywalizacja trwała do czterech zwycięstw, ale skończyła się po sześciu meczach i wygranej Śląska 4:2, co zapewniło klubowi dwunasty tytuł mistrzowski.

Sezon 1996/97[edytuj | edytuj kod]

Nowym trenerem zespołu został były koszykarz klubu – Jerzy Chudeusz,

Po sezonie zasadniczym składającym się z dwóch rund Śląsk zapewnił sobie pierwsze miejsce w rozstawieniu przed fazą play-off.

W ćwierćfinale Śląsk pokonał AZS Elanę Toruń a następnie w walce o finał spotkał się z Komfortem Forbo Stargard Szczeciński. W drużynie rywali grał m.in. były zawodnik Śląska, Keith Williams, a także Joe McNaull – w późniejszym czasie zawodnik wrocławian. W półfinale lepsi okazali się koszykarze z Pomorza, wygrywając w pięciu meczach 3:2. W walce o brązowe medale, Śląsk uległ drużynie Bobrów Bytom.

Śląsk na arenie międzynarodowej zaprezentował się poprzez rozgrywki Pucharu Saporty, gdzie doszedł do ćwierćfinału. Tam na Śląsk czekał już hiszpański Real Madryt. Królewscy w pierwszym meczu rozgromili u siebie wrocławian 112:66, a 25 pkt. rzucił Dejan Bodiroga. W rewanżu Real ponownie był lepszy, ale tym razem tylko dwoma punktami – 93:91. Jak się potem okazało, Real wygrał Puchar Saporty.

Sezon 1997/98[edytuj | edytuj kod]

Nowym trenerem zespołu został Słoweniec, Andrej Urlep, który zastąpił odchodzącego Jerzego Chudeusza. Do Pruszkowa odszedł Dominik Tomczyk, ale drużynę wzmocnili Adam Wójcik, Raimonds Miglinieks oraz Joe McNaull. Wraz z Maciejem Zielińskim stworzyli oni trzon zespołu, który zdominował rozgrywki PLK w kolejnych latach. Zespół zmienił nazwę na Zepter Śląsk Wrocław.

Po zajęciu trzeciego miejsca w rundzie zasadniczej, rywalem wrocławian w ćwierćfinale była Pogoń Ruda Śląska, z którą Śląsk poradził sobie w trzech meczach. Podobnie zakończyła się rywalizacja w półfinale z inną drużyną ze ŚląskaBobrami Bytom.

W finale rywalem Śląska był PEKAES Pruszków. Ta finałowa potyczka do czterech zwycięstw przeszła do historii polskiej ligi koszykówki jako jedna z najbardziej emocjonujących. Po raz pierwszy bowiem w historii rozgrywek w finale rozegrano aż siedem meczów. Po pierwszym spotkaniu bliżej złotych medali byli wrocławianie, którzy w Pruszkowie pokonali gospodarzy, by kilka dni później przegrać u siebie. Kolejne dwa spotkania rozegrano w hali PEKAESU, ale tylko za pierwszym razem wygrali gospodarze i po czterech meczach był remis 2:2. Po wygraniu piątego meczu we Wrocławiu, Śląsk objął prowadzenie 3:2, jednak górą w kolejnym meczu był PEKAES, co nie spodobało się wrocławskim kibicom, którzy obrzucili pruszkowian butelkami i krzesełkami[1]. O mistrzostwie decydował mecz numer 7 w Pruszkowie, w którym lepsi okazali się koszykarze Śląska i dzięki wygranej zdobyli trzynasty tytuł mistrzowski.

W rozgrywkach pucharowych Śląsk wystąpił, podobnie jak rok wcześniej, w ramach Pucharu Saporty. Dotarł w nich ponownie do ćwierćfinału, gdzie rywalem Śląska okazał mistrz GrecjiPanathinaikos Ateny, w którym grał m.in. Dino Rađa. W pierwszym meczu Śląsk przegrał w Atenach 58:82. W rewanżu był remis po 61:61 i do dalszej rundy awansowali rywale. Joe McNaull ze średnią 11,8 zbiórkami na mecz został najlepszym zbierającym zawodnikiem rozgrywek, a Raimonds Miglinieks został drugim najlepiej podającym zawodnikiem – notował średnio 6,3 asyst na mecz.

Sezon 1998/99[edytuj | edytuj kod]

Śląsk po rundzie zasadniczej zajął pierwsze miejsce w tabeli, co pozwoliło mu zagrać w ćwierćfinale play-off z ósmym w rozgrywkach Komfortem Forbo Stargard Szczeciński. Śląsk pokonał rywali 3:2 i awansował do półfinału, gdzie rywalem był zespół HOOP-u PEKAES Pruszków. Śląsk wygrał w pięciu meczach, choć po pierwszych dwóch było 2:0 dla pruszkowian.

W finale naprzeciw Śląskowi stanął po raz trzeci w historii zespół z WłocławkaAnwil. W rywalizacji do czterech zwycięstw po pierwszych dwóch spotkaniach było 2:0 dla Śląska, by po następnych dwóch był remis. W spotkaniach numer pięć i sześć, rozegranych najpierw we Wrocławiu, a następnie we Włocławku, wygrywali gospodarze i o mistrzostwie Polski drugi raz z rzędu musiał decydować siódmy mecz. Ostatecznie wygrał go Śląsk i po raz czternasty sięgnął po tytuł mistrzowski.

Trzeci raz z rzędu Śląskowi przyszło grać w rozgrywkach Pucharu Saporty. W 1/16 trafił na słoweńską Pivovarnę Laško, którą sezon wcześniej Śląsk dwukrotnie ograł w rozgrywkach grupowych. Tym razem jednak Śląsk dwa razy przegrał i odpadł z dalszej rywalizacji. Po raz drugi z rzędu Raimonds Miglinieks został drugim najlepiej podającym zawodnikiem rozgrywek – tym razem ze średnią 5,2 asysty na mecz.

Sezon 1999/00[edytuj | edytuj kod]

Nowym trenerem zespołu został Muli Katzurin. Do Anwilu odszedł Miglinieks, którego zmienił Alan Gregov, przychodząc z drużyny z Włocławka. Oprócz Gregova kontrakt ze Śląskiem podpisali m.in. Charles O’Bannon, Roberts Štelmahers i Piotr Szybilski.

Śląsk po rundzie zasadniczej zajął pierwsze miejsce w tabeli. W ćwierćfinale i półfinale ograł w trzech meczach kolejno Komfort Forbo Stargard Szczeciński i Stal Ostrów Wielkopolski. W finale Śląsk ponownie pokonał Anwil Włocławek tym razem 4:1, co przyniosło piętnasty tryumf w mistrzostwach Polski. MVP finałów został Adam Wójcik

Śląsk po raz trzeci w historii awansował do ćwierćfinału Pucharu Saporty, gdzie po dwumeczu odpadł z chorwackim KK Zadar.

Lata 2000 – 2010[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 2000/01 Klub zmienił nazwę na Zepter Idea Śląsk Wrocław. Trenerem ponownie został Andrej Urlep. Do zespołu powrócił też po rocznej przerwie Raimonds Miglinieks a także Dominik Tomczyk. Śląsk w rundzie zasadniczej wygrał wszystkie 28 meczów, ustanawiając tym samym rekord w historii rozgrywek. Następnie w drodze do finału Śląsk pokonał bez porażki kolejno w ćwierćfinale Pogoń Ruda Śląska a następnie Prokom Trefl Sopot w półfinale rozgrywek. Zespół z Wrocławia jedyny mecz w sezonie przegrał w trzecim meczu finałowym z Anwilem Włocławek. Śląsk pokonał rywali 4:1, zdobywając po raz szesnasty mistrzostwo Polski.

Przed sezonem 2001/02 w składzie drużyny zaszły znaczące zmiany. Za granicę wyjechali Wójcik i Miglinieks natomiast Joe McNaull odszedł do drużyny z Sopotu. W ich miejsce klub postanowił sprowadzić euroligowe gwiazdy w osobach Amerykanina Michael Hawkinsa, Rosjanina Andrieja Fietisowa oraz Litwina Gintarasa Einikisa. Wzmocnienia te miały zapewnić sukcesy w rozgrywkach europejskich, jednak zespół rozczarowywał, w konsekwencji czego kontrakty z Fietisowem oraz Eininkisem zostały rozwiązane w trakcie sezonu.

Trenerem klubu miał zostać Jasmin Repeša, ale mimo podpisanego kontraktu, zrezygnował z pracy. W jego miejsce klub zdecydował się zatrudnić Włocha Pierro Bucchiego, który został jednak zwolniony po porażce w ligowym meczu z HOOP-em Blachy Pruszyński Pruszków. Klub ponownie zakontraktował Repesę, ale ten po zaledwie kilku kolejkach wyjechał z Wrocławia. Zespół objął Jacek Winnicki, który w grudniu został asystentem nowego trenera – Andreja Urlepa. Pomimo problemów kadrowych i zmian w składzie, Śląsk po raz 17-ty zdobył tytuł mistrza Polski, pokonując w finale po raz piąty Anwil Włocławek. MVP finałów został wybrany, sprowadzony w trakcie sezonu, Amerykanin Michael Wright.

Po zajęciu trzeciego miejsca w sezonie 2002/03, na ławkę trenerską przed kolejnymi rozgrywkami powrócił Muli Katzurin. Do klubu powrócił też Adam Wójcik. Największą gwiazdą zespołu został natomiast Amerykanin Lynn Greer, który poprowadził drużynę do dobrych w występów w Eurolidze (ze średnią 25,1 został najlepszym punktującym rozgrywek) a także do zdobycia Pucharu Polski. W rozgrywkach o tytuł mistrza Polski Śląsk przegrał w finale 1:4 z zespołem Prokom Trefl Sopot.

Kolejne sezony były dla Śląska mniej udane, jednak koszykarzom z Wrocławia udało się wywalczyć dwa kolejne medale mistrzostw Polski za zajęcie trzeciego miejsca w roku 2007 i 2008.

Przed sezonem 2008/09 Waldemar Siemiński właściciel Śląska na 5 dni przed ostatecznym terminem zgłoszenia klubów do rozgrywek PLK stwierdził, że inwestowanie w klub przestało mu się opłacać. Andrej Urlep upomniał się z kolei o 200 tys. euro zaległości. Targany problemami Śląsk wycofał się z walki o Superpuchar Polski, a po tym jak zespół przeniósł swoje mecze do Brzegu Dolnego, ze sponsorowania klubu wycofała się firma Piast. Śląsk rozegrał w sezonie 2008/2009 tylko cztery mecze. 10 października 2008 roku Śląsk Wrocław, najbardziej utytułowany klub w polskiej koszykówce, wycofał się z ligi. Po drużynie, która 17-krotnie zdobywała mistrzostwo Polski, zostały II-ligowe rezerwy. Ten zespół został spadkobiercą sukcesów, tradycji oraz historii klubu.

Lata 2010 – 2020[edytuj | edytuj kod]

WKS Śląsk Wrocław

Do sponsorowania klubu włączyła się firma Dialog oraz kilka innych firm. Dzięki temu klub mógł pozwolić sobie na stworzenie projektu powrotu do Ekstraklasy. Dwuletni plan zakładał awans rok po roku do najwyższej klasy rozgrywkowej. Trenerem zespołu został Rafał Kalwasiński, a na kapitana zespołu mianowano Adriana Mroczka-Truskowskiego. Drużyna została również wsparta doświadczonymi zawodnikami Mirosławem Łopatką oraz Radosławem Hyżym.

Śląsk w sezonie 2011/2012 wygrał w lokalnych rozgrywkach Pucharu PZKosz. W drodze do finału zespół pokonał trzy drużyny pierwszoligowe. Po trofeum wrocławska drużyna sięgnęła wygrywając z gospodarzem turnieju finałowego Stalą Ostrów Wielkopolski. Śląsk wywalczył także awans do I ligi, ponownie pokonując w finale Stal Ostrów.

Równolegle z inicjatywy Przemysława Koelnera do ekstraklasy został zgłoszony zespół Śląska Wrocław, który w sezonie 2011/2012 grał na parkietach Polskiej Ligi Koszykówki Mężczyzn, korzystając licencji dla 'WKK Obiekty', a prawa do nazwy i posługiwania się znakami handlowymi WKS-u zostały mu wypożyczone. Klub ten nie otrzymał licencji na grę w kolejnym sezonie i po roku występów w PLK przestał istnieć.

W sezonie 2012/13 zespół Śląska zadebiutował w rozgrywkach I ligi koszykówki. Posadę trenerską objął Tomasz Jankowski, a jego asystentem został Jerzy Chudeusz. Do drużyny dołączyli zawodnicy z przeszłością w Ekstraklasie, tacy jak Paweł Kikowski, Marcin Flieger i Łukasz Diduszko, co sprawiło, że Trójkolorowi od samego początku byli faworytami do awansu. Cel udało się osiągnąć po pokonaniu w finale I ligi zespołu MOSiR Krosno.

Szkoleniowcem Śląska został Serb Milivoje Lazić, a na jego asystenta mianowano Jerzego Chudeusza, który zastąpił go w roli pierwszego szkoleniowca w trakcie sezonu. 12 października 2013 roku Śląsk rozegrał pierwszy od 2008 roku mecz w najwyższej klasie rozgrywek koszykarskich w Polsce. Drużyna Śląska zdobyła czternasty w swej historii Puchar Polski, pokonując w finale zespół Turów Zgorzelec, późniejszego mistrza Polski.

Przed kolejnym sezonem posadę pierwszego trenera objął Emil Rajkoviḱ. Macedoński trener w budowaniu drużyny postawił na doświadczenie, a Śląsk wzmocnili zawodnicy z wieloletnim stażem w składach najlepszych ekip koszykarskich w Polsce. Do rundy play-off Śląsk awansował z piątego miejsca. W ćwierćfinale uległ Czarnym Słupsk 0:3.

Śląsk zgłosił się na sezon 2015/2016 do nowych rozgrywek FIBA Europe, spełniając wszystkie wymogi organizatora. Z rozgrywek tych odpadł na etapie drugiej rundy.

Problemy finansowe spowodowały, że klub nie zgłosił się do rozgrywek Ekstraligi w sezonie 2016/17. W rozgrywkach seniorskich pozostał jedynie zespół dotychczasowych rezerw pierwszej drużyny, rywalizujący na poziomie II ligi. Śląskowi udało się wywalczyć awans do I ligi.

Mimo przegranej z Astorią Bydgoszcz w finale I ligi sezonu 2018/19, klub dostał "dziką kartę" uprawniającą go do gry w Polskiej Lidze Koszykówki w sezonie 2019/2020. Zespół zajmował 7. miejsce w tabeli w momencie, gdy rozgrywki zostały zawieszone a następnie zakończone ze względu na pandemię Covid-19.

Lata 2020 – 2030[edytuj | edytuj kod]

Klub zakończył sezon 2020/2021 na trzecim miejscu. W rywalizacji o brązowy medal koszykarze Śląska pokonali Legię Warszawa w serii do 2 zwycięstw. Decydujące punkty rzutem za trzy punkty w dogrywce meczu numer 3 zdobył Elijah Stewart[2]

Skład 2021/2022

Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Masa ciała
20 G Stany Zjednoczone Bibbs, Justin 1996-01-14 196 cm
6 G Stany Zjednoczone Justice, Kodi 1995-04-03 199 cm
11 C Polska Dziewa, Aleksander 1997-11-06 205 cm
15 C Polska Gabiński, Michał 1987-02-11 202 cm
5 C/F Turcja Kanter, Kerem 1995-04-29 207 cm
3 G Polska Karolak, Jakub 1993-09-26 196 cm
2 G Polska Kolenda, Łukasz 1999-07-28 195 cm
19 C Łotwa Meiers, Martin 1991-03-30 208 cm
11 C Chorwacja Ramliak, Ivan 1990-08-09 203 cm
18 C Polska Tomczak, Szymon 1998-01-17 201 cm
8 G Stany Zjednoczone Trice, D'mitrik 1996-05-02 185 cm
0 G Stany Zjednoczone Trice, Travis 1993-01-22 185 cm

Trener: Słowenia Andrej Urlep (od listopada 2021), Petar Mijovic (do listopada 2021),
Asystenci: Andrzej Adamek, Robert Skibniewski, Adrian Mroczek-Truskowski (od listopada)

WKS Śląsk Wrocław w Stargardzie
Stargard, 14.01.2023. WKS Śląsk
Stargard. Wrocławski Klub Kibica
Konferencja prasowa w Stargardzie

W trakcie kolejnego sezonu do Śląska powrócił legendarny trener Andrej Urlep. Zastąpił on Petara Mijovicia, pod wodzą którego drużyna zanotowała słaby początek sezonu[3]. Do drużyny dołączył także amerykański rozgrywający Travis Trice.

Po zajęciu 5. miejsca w sezonie zasadniczym, Śląsk niespodziewanie wyeliminował w ćwierćfinałach Zastal Zielona Góra, pomimo zanotowania porażek w 2 pierwszych meczach serii play-offs.

Następnie w półfinałach zespół Śląska ponownie potrzebował pięciu meczów do pokonania drużyny Czarnych Słupsk, która to zajęła pierwsze miejsce po fazie zasadniczej.

W finale Śląsk pokonał Legię Warszawa 4–1, zdobywając osiemnasty tytuł Mistrza Polski i pierwszy od 20 lat.

Travis Trice został nagrodzony tytułami MVP sezonu zasadniczego oraz finałów[4].

Skład 2022/2023

Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Masa ciała
20 G Stany Zjednoczone Bibbs, Justin 1996-01-14 196 cm
11 C Polska Dziewa, Aleksander 1997-11-06 205 cm
3 G Polska Karolak, Jakub 1993-09-26 196 cm
2 G Polska Kolenda, Łukasz 1999-07-28 195 cm
11 F Chorwacja Ramliak, Ivan 1990-08-09 203 cm
18 C Polska Tomczak, Szymon 1998-01-17 201 cm
6 G Polska Gołębiowski, Daniel 1998-02-06 195 cm
5 G Stany Zjednoczone Martin, Jeremiah 1996-06-19 192 cm
4 F Kanada Morgan, Conor 1994-08-03 206 cm
35 G/F Polska Nizioł, Jakub 1996-05-08 201 cm
7 C Białoruś Parakhouski, Artsiom 1987-10-06 210 cm
12 G Polska Wiśniewski, Aleksander 2003-01-13 192 cm
19 C Polska Adamczak, Mikołaj 2002-12-18 207 cm
32 G Polska Mindowicz, Michał 2002-04-17 192 cm

Trener: Turcja Ertuğrul Erdoğan
Asystenci: Andrzej Adamek, Zoran Carapic, Maksym Papacz, Adrian Mroczek-TruskowskiW sezonie po wygranym 18-tym mistrzostwie Polski Andrej Urlep kontynuował pracę aż do Pucharu Polski. Po odpadnięciu z turnieju stracił stanowisko. Zastąpił go Ertugrul Erdogan.

Sezon zasadniczym Śląsk zakończył na 1. miejscu w PLK. W ćwierćfinale wrocławianie pokonali Trefl Sopot 4-1. W półfinale ograli Legię Warszawa 4-1.

ŃW finale Śląsk uległ Kingowi Szczecin 4–2 zdobywając finalnie srebrny medal Mistrzostw Polski[5].

Skład 2023/2024

Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Masa ciała
0 G Stany Zjednoczone Evans, Jawun 1996-07-26 183 cm 86 kg
23 G Stany Zjednoczone Bryant Jr., Jamonda 2000-03-05 185 cm 88 kg
3 G Stany Zjednoczone McCullum, Kendale 1996-05-31 185 cm 80 kg
12 G Polska Wiśniewski, Aleksander 2003-01-13 192 cm
15 G Polska Hlebowicki, Oskar 2000-10-02 199 cm
30 G Polska Piśla, Kuba 2004-09-11 199 cm
3 G Stany Zjednoczone Gravett, Hassani 1996-07-16 188 cm
10 G Polska Kolenda, Łukasz 1999-07-28 195 cm
6 G Polska Gołębiowski, Daniel 1998-02-06 195 cm
22 G Polska Sitnik, Michał 2000-09-15 195 cm
8 G Polska Nowicki, Szymon 2005-06-02 201 cm
35 G/F Polska Nizioł, Jakub 1996-05-08 201 cm
5 G Polska Zębski, Mateusz 1992-05-13 190 cm
7 C Białoruś Parachouski, Arciom 1987-10-06 210 cm
11 C /F Serbia Miletić, Dušan 1998-01-30 215 cm 103 kg
12 C /F Litwa Kulvietis, Saulius 1991-02-14 206 cm 103 kg
16 PF Ukraina Voinalovych, Andrii 1999-12-11 206 cm
19 C Polska Adamczak, Mikołaj 2002-12-18 207 cm
1 F Stany Zjednoczone Nunez, Angel 1992-12-29 203 cm

Trener: Polska Miodrag Rajković (od marca) Jacek Winnicki (od listopada, do marca), Olivier Vidin (do listopada)
Asystenci: Wojciech Walich, Maksym Papacz, Adrian Mroczek-Truskowski

Sekcja koszykówki w poszczególnych sezonach[edytuj | edytuj kod]

Sezon Rozgrywki ligowe . Uwagi . Puchar Polski
(rozgrywki krajowe)
. Rozgrywki europejskie
K Liga Miejsce M W P P+ P-
1955/1956 II II liga 1/8 14 13 1 789 591 Finał
1956/1957 I I liga 7/12 15 9 6 906 840 Zwycięstwo
1957/1958 I I liga 8/12 22 10 12 1343 1316 Zmieniono nazwę klubu na
WKS Śląsk Wrocław.
1958/1959 I I liga 8/12 22 10 12 1422 1416 Zwycięstwo
1959/1960 I I liga 3/12 22 15 7 1448 1275
1960/1961 I I liga 4/12 22 15 7 1530 1330
1961/1962 I I liga 4/12 22 17 5 1621 1425
1962/1963 I I liga 2/12 22 19 3 1709 1364
1963/1964 I I liga 2/12 22 18 4 1669 1439
1964/1965 I I liga 1/12 22 17 5 1663 1401
1965/1966 I I liga 3/12 22 16 6 1809 1513
1966/1967 I I liga 3/12 22 17 5 1618 1393
1967/1968 I I liga 4/12 22 16 6 1583 1371
1968/1969 I I liga 3/12 22 18 4 1632 1328
1969/1970 I I liga 1/12 22 18 4 1867 1476
1970/1971 I I liga 3/10 36 25 11 2951 2677 Zwycięstwo Puchar Europy: II runda
1971/1972 I I liga 2/10 18 13 15 1510 1274 Zwycięstwo Puchar Zdobywców Pucharów: 1/6 finału
1972/1973 I I liga 3/10 36 23 13 2713 2470 Zwycięstwo Puchar Zdobywców Pucharów: I runda
1973/1974 I I liga 3/10 36 21 15 3055 2903
1974/1975 I I liga 5/12 33 18 15 2623 2499
1975/1976 I I liga 4/12 33 24 9 2679 2405
1976/1977 I I liga 1/12 Zwycięstwo
1977/1978 I I liga 2/10 30 20 10 2649 2452 Puchar Europy: Ćwierćfinał
1978/1979 I I liga 1/10 30 22 8 2783 2557 Puchar Zdobywców Pucharów: Ćwierćfinał
1979/1980 I I liga 1/10 36 28 8 3420 3112 Zwycięstwo
1980/1981 I I liga 1/10 36 29 7 3414 3038 Puchar Europy: Faza grupowa
1981/1982 I I liga 3/10 26 17 9 2394 2229
1982/1983 I I liga 6/10 28 9 19 2418 2590
1983/1984 I I liga 6/10 28 10 18 2353 2414
1984/1985 I I liga 3/12 22 16 6 2044 1852
III miejsce w play-off.
1985/1986 I I liga 1/12 22 19 3 2131 1815
III miejsce w play-off.
1986/1987 I I liga 3/12 22 14 8 2048 1935 Puchar Europy: 1/8 finału
Mistrzostwo w play-off.
1987/1988 I I liga 8/12 22 8 14 1858 1868
Ćwierćfinał w play-off.
1988/1989 I I liga 1/12 22 16 6 2032 1963 Zwycięstwo
II miejsce w play-off.
1989/1990 I I liga 1/12 22 14 8 1966 1837 Zwycięstwo
III miejsce w play-off.
1990/1991 I I liga 2/12 32 21 11 Puchar Zdobywców Pucharów: 1/8 finału
Mistrzostwo w play-off.
1991/1992 I I liga 1/12 32 28 4 Drużyna występowała jako
PCS Śląsk Wrocław.
Zwycięstwo Liga Europy: II runda
Puchar Europy: III runda
Mistrzostwo w play-off.
1992/1993 I I liga 1/12 32 23 9 Liga Europy: II runda
Puchar Europy: III runda
Mistrzostwo w play-off.
1993/1994 I I liga 1/12 32 28 4 Liga Europy: I runda
Mistrzostwo w play-off.
1994/1995 I I liga 6/12 22 12 10 Drużyna występowała jako
Śląsk Eska Wrocław.
Liga Europy: I runda
Ćwierćfinał w play-off.
1995/1996 I I liga 4/12 22 12 10 1943 1924 Puchar Koracia: I runda
Mistrzostwo w play-off.
1996/1997 I I liga 1/14 36 28 8 Zwycięstwo EuroPuchar: Ćwierćfinał
Półfinał w play-off.
1997/1998 I PLK 3/15 42 3448 3202 Drużyna występowała jako
Zepter Śląsk Wrocław.
EuroPuchar: Ćwierćfinał
Mistrzostwo w play-off.
1998/1999 I PLK 1/16 30 2363 1946 Puchar Saporty: 1/16 finału
Mistrzostwo w play-off.
1999/2000 I PLK 1/16 30 2254 1913 Puchar Saporty: Ćwierćfinał
Mistrzostwo w play-off.
2000/2001 I PLK 1/15 28 28 0 2470 1992 Drużyna występowała jako
Zepter Idea Śląsk Wrocław.
Suproliga: 1/8 finału
Mistrzostwo w play-off.
2001/2002 I PLK 1/12 32 24 8 Drużyna występowała jako
Idea Śląsk Wrocław.
Euroliga: Faza grupowa
Mistrzostwo w play-off.
2002/2003 I PLK 3/12 32 20 12 2769 2544 Euroliga: Faza grupowa
III miejsce w play-off.
2003/2004 I PLK 1/12 22 18 4 1959 1629 Zwycięstwo Euroliga: Faza grupowa
II miejsce w play-off.
2004/2005 I PLK 7/12 22 10 12 1744 1731 Drużyna występowała jako
Deichmann Śląsk Wrocław.
Zwycięstwo Puchar ULEB: 1/8 finału
Ćwierćfinał w play-off.
2005/2006 I PLK 5/14 26 15 11 1997 1944 Drużyna występowała jako
Era Śląsk Wrocław.
EuroPuchar: 1/8 finału
Ćwierćfinał w play-off.
2006/2007 I PLK 3/14 26 17 9 1936 1749 Drużyna występowała jako
ASCO Śląsk Wrocław.
III miejsce w play-off.
2007/2008 I PLK 4/13 24 14 10 1834 1800 Finał Puchar ULEB: 1/8 finału
III miejsce w play-off.
2008/2009 III II liga 11/13 24 5 19 1528 1900 Klub wycofał się z rozgrywek PLK.
Rezerwy zostały pierwszą drużyną.
2009/2010 III II liga 12/15 26 7 19 1959 2154
2010/2011 III II liga 12/16 30 11 19 2048 2146
2011/2012 III II liga 1/14 26 23 3 2212 1595
Zwycięstwo w play-off.
2012/2013 II I liga 1/16 30 27 3 2493 1954
Zwycięstwo w play-off.
2013/2014 I PLK 9/12 32 17 15 2521 2482 Zwycięstwo
2014/2015 I PLK 5/16 30 21 9 2458 2288 Ćwierćfinał
Ćwierćfinał w play-off.
2015/2016 I PLK 14/17 32 8 24 2285 2511 - FIBA Europe Cup: II faza grupowa
2016/2017 III II liga 1/13 24 22 2 1894 1444 Klub wycofał się z rozgrywek PLK.
Rezerwy zostały pierwszą drużyną.
-
Zwycięstwo w play-off.
2017/2018 II I liga 9/17 32 15 17 2511 2521 -
2018/2019 II I liga 1/16 30 23 7 2732 2356 -
II miejsce w play-off.
2019/2020 I PLK 7/16 22 11 11 1910 1861 -
Rozgrywki nie zostały dokończone w związku z pandemią COVID-19.
2020/2021 I PLK 4/16 30 20 10 2513 2377 Ćwierćfinał
III miejsce w play-off.
2021/2022 I PLK 5/16 30 19 11 2553 2383 Półfinał Eurocup: 1/8 finału
Mistrzostwo w play-off.
2022/2023 I PLK 1/16 30 22 8 2541 2344 Ćwierćfinał Eurocup: Faza grupowa
II miejsce w play-off.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe[edytuj | edytuj kod]

  • Najbardziej medialny klub Energa Basket Ligi w sezonie 2021/22[6]

Legendy klubu[edytuj | edytuj kod]

Zastrzeżone numery[edytuj | edytuj kod]

Wybitni polscy koszykarze[edytuj | edytuj kod]

Obcokrajowcy[edytuj | edytuj kod]

(Stan na 19 czerwca 2022)

¹ – zawodnicy z wcześniejszym doświadczeniem w NBA
² – zawodnicy, którzy trafili do NBA na późniejszym etapie swojej kariery

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]