Andrzej Rosiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Rosiewicz
Andrzej Rosiewicz 1.jpg
Imię i nazwisko Andrzej Rosiewicz
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1944
Warszawa
Zawód wokalista, gitarzysta, satyryk, kompozytor, choreograf
Odznaczenia
Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"

Andrzej Wacław Rosiewicz (ur. 1 czerwca 1944 w Warszawie) – polski piosenkarz estradowy, kompozytor, satyryk, gitarzysta i choreograf.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W tym czasie odnosił sukcesy sportowe, zostając mistrzem warszawskich szkół średnich juniorów w skoku wzwyż i skoku w dal. Grywał także w szkolnym klubie piłkarskim.

Ukończył SGGW w Warszawie na Wydziale Melioracji Wodnych. Równocześnie uczęszczał przez 5 lat do szkoły muzycznej na śpiew solowy. Swoje umiejętności prezentował m.in. w Klubie Studenckim Politechniki Warszawskiej "Stodoła".

Kariera w czasach PRL[edytuj | edytuj kod]

Karierę estradową rozpoczął jeszcze w dzieciństwie w 1953, w Zespole pieśni i tańca Dzieci Warszawy, z którym to współpracował do 1964. W okresie studiów w latach 60. występował w warszawskich klubach jazzowych i restauracjach. Między 1963 a 1965 rokiem związany był z zespołem Pesymiści. W latach 1967–1968 związał się z formacją jazzową Old Timers, a następnie w latach 1970–1978 tworzył muzykę, teksty oraz występował z zespołem Asocjacja Hagaw. W 1971, 1974 i 1977 występował na festiwalu Jazz Jamboree. Występował także na licznych festiwalach w Opolu i Sopocie. Od 1978 poświęcił się karierze solowej.

W latach siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych jeden z najpopularniejszych polskich piosenkarzy i artystów estradowych. Najpopularniejsze jego przeboje z lat siedemdziesiątych to "Najwięcej witaminy", "Czy czuje pani cha-chę", "Zakochany bałwan", "Żaba story", "Zenek blues"; na występach wykonywał również piosenki, których nie nadawano w radiu i telewizji ("Usta Mariana", "W Lubartowie"). Po powstaniu "Solidarności" powstały piosenki "Chłopcy radarowcy", „Pytasz mnie” oraz dostępne w owych latach jedynie na kasetach nagranych amatorsko na koncertach, wykonane na Festiwalu Piosenki Prawdziwej w Gdańsku "Propaganda sukcesu", "Chcemy prawdy", "Książeczka wojskowa" i "Wincenty Kalemba" czy "Pieśń o zachodnich bankierach" ("Graj cyganie graj"). Jego twórczość była utożsamiana z etosem pierwszej Solidarności oraz stanem wojennym – okresem, kiedy jego piosenki identyfikowane były jako głos antykomunistycznej opozycji.

W 1974 zaśpiewał piosenkę "Czterdzieści lat minęło..." z czołówki serialu Czterdziestolatek, kompozytora Jerzego Matuszkiewicza, w 1988 piosenkę Andrzeja Korzyńskiego "Halo ptaki" do filmu Pan Kleks w kosmosie, a w 1993 utwór "Dwadzieścia lat minęło..." w serialu Czterdziestolatek. 20 lat później. Występował na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[1].

W 1986 zorganizował w Teatrze Muzycznym w Gdyni koncert dedykowany Lechowi Wałęsie, z którym w latach osiemdziesiątych łączyła go serdeczna przyjaźń[2].

W 1988 wykonywał piosenkę o pierestrojce i Michaile Gorbaczowie "Wieje wiosna ze wschodu".

Kariera w latach 1989–2002[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. XX wieku próbował powrócić na scenę muzyczną, tworząc utwory w gatunku disco polo. Najpopularniejsze z nich to "Poleczka Pałeczka" i "Disko Rżysko"[potrzebne źródło].

W 1993 napisał piosenkę o tym, jak doszło do zerwania przyjaźni z Lechem Wałęsą "Telefon z Belwederu" z refrenem: "Porwał go wielki świat, porwał historii wiatr, dlaczego, dlaczego? Przecież zawsze można być kolegą. Przyjaźń uczucie to święte. Tylko czasem bywa się prezydentem"[2].

W pierwszych utworach nagrywanych po 2000 śpiewał o sukcesach sportowców takich jak: Adam Małysz, Jerzy Dudek czy Otylia Jędrzejczak.

W 2001 wystąpił z propozycją programu 40 lat + VAT do ówczesnej dyrektor TVP2 Niny Terentiew, jednak propozycja została odrzucona.

Późniejsza działalność[edytuj | edytuj kod]

Obecnie można go sporadycznie usłyszeć w Radiu Maryja i Telewizji Trwam, dla których tworzy piosenki satyryczne komentujące wydarzenia polityczne oraz piosenki o miłości do ojczyzny i religijne.

W 2003 nagrał piosenkę "Mamo, ja chcę do Iraku", krytykującą wyjazd polskich żołnierzy do Iraku[3].

W 2003 został członkiem Unii Polityki Realnej, z listy której w 2004 wystartował w wyborach do Parlamentu Europejskiego[4]. UPR nie przekroczyła progu wyborczego.

Współpracował potem z Prawem i Sprawiedliwością, dla którego na zjazdy partyjne przed wyborami do Sejmu RP w 2005 i 2007 skomponował i tam wykonał kilka piosenek chwalących rządy tej partii (m.in. "Wystarczą cztery Ziobra i Polska będzie dobra")[5].

W sierpniu 2007 z okazji 28 rocznicy Sierpnia 80 nagrał dla mediów założonych przez o. Tadeusza Rydzyka piosenkę "Jak Gwiazda w noc czarną", swoiste podziękowanie Andrzejowi Gwiaździe i Annie Walentynowicz za ich zasługi w obaleniu komunizmu.

W listopadzie 2007 nagrał piosenkę wyśmiewającą rząd premiera Donalda Tuska pt. "Wystarczą cztery Tuski, no i porządek pruski", której ukazała się później druga wersja. Jej pierwsza zwrotka brzmi: "Nowe wiadomości płyną już z Pułtuska, że w Pułtusku pomnik chcą postawić Tuska. Tam na rynku w Pułtusku ktoś usłyszał, że ten pomnik ufunduje Krauze Ryszard".

W październiku 2008 ukazała się jego płyta Orła mi żal, na której znalazła się piosenka o Janie Pawle II pt. "Zostań z nami" oraz Baracku Obamie pt. "Barack naszym przyjacielem jest, bo w jego żyłach płynie polska krew".

Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 nagrał piosenkę pt. "Eurowybory", która ukazuje w krzywym zwierciadle kampanię wyborczą oraz pracę europosłów.

25 czerwca 2009 TVP1 wyemitowała specjalne wydanie programu Jaka to melodia?, w którym obok Andrzeja Rosiewicza wystąpili Edward Hulewicz i Ewa Kuklińska. Podczas programu Andrzej Rosiewicz otrzymał medal im. Fryderyka Chopina za 40 lat kariery solowej, a Edward Hulewicz ten sam medal za 45 lat indywidualnej kariery estradowej. Całość wygranej przez wszystkich uczestników przeznaczono na niepełnosprawne dzieci. Tego samego dnia TVP2 wyemitowała wydanie Szansy na sukces, w którym amatorzy śpiewali piosenki Andrzeja Rosiewicza.

W 2014 był kandydatem w wyborach do Sejmiku Województwa Mazowieckiego z listy Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej[6], która nie uzyskała mandatów.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Był czterokrotnie laureatem Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1972 otrzymał nagrodę za piosenkę "Samba wanna blues", w 1975 otrzymał nagrodę specjalną, w 1976 za piosenkę "Zenek blues", a w 1980 za piosenkę "Najwięcej witaminy". W 2010 otrzymał od redakcji programu Jaka to melodia? medal im. Fryderyka Chopina za 40 lat indywidualnej kariery estradowej. W 2015 został odznaczony przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[7].

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • "UFO" – "Żniwo"
  • Asocjacja Hagaw i A. Rosiewicz
  • Ach jak przyjemnie... i inne piosenki
  • A. Rosiewicz: Dobry interes
  • SPPT Chałturnik i A. Rosiewicz
  • Rosiewicz '97
  • Cossack's Songs by Andrzej and His Friends
  • Tyson, Golota, blondynki i ja
  • Godzina z Andrzejem Rosiewiczem

Przypisy

  1. XIII Festiwal Piosenki Radzieckiej Zielona Góra 1977: program b.n.s.
  2. 2,0 2,1 Dariusz Zaborek: Cztery Ziobra i dobra (wywiad z Andrzejem Rosiewiczem). wyborcza.pl, 18 września 2007.
  3. "Niedziela" z 2008, nr 37, s. 30–31.
  4. Serwis PKW – Wybory 2004
  5. Życiorys Andrzeja Rosiewicza na portalu znanegwiazdy.pl
  6. Michał Wojtczak, Rosiewicz do samorządu, "Gazeta Wyborcza – Stołeczna", 27–28 września 2014, s. 4.
  7. Wręczenie Medali "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". mkidn.gov.pl, 9 stycznia 2015.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]