Jerzy Dudek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Dudek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1973
Rybnik, Polska
Wzrost 188 cm
Pozycja bramkarz
Kariera juniorska
Lata Klub
1985–1991 Górnik Knurów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1991–1995 Concordia Knurów 115 0
1995–1996 Sokół Tychy 15 0
1996–2001 Feyenoord 139 0
2001–2007 Liverpool 127 0
2007–2011 Real Madryt 2 0
W sumie: 398 0
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
Polska U-21 2 0
1998–2013 Polska 60 0
W sumie: 62 0

Jerzy Dudek (ur. 23 marca 1973 w Rybniku) – polski piłkarz, grający na pozycji bramkarza, reprezentant kraju (najstarszy w historii).

Obecnie mieszka w Krakowie[1].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Concordia Knurów[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek karierę rozpoczął jesienią 1985 roku w trampkarzach Górnika Knurów. Podczas jednego z sezonów rozegrał w nich dwanaście spotkań jako lewy obrońca. W 1988 roku trafił do drużyny juniorów, a w 1991 roku do pierwszego zespołu, występującego w III lidze. W drużynie grającej pod nową nazwą - Concordia Knurów, zadebiutował dnia 10 kwietnia 1992 roku w meczu z Carbo Gliwice. W barwach Concordii rozegrał łącznie 115 spotkań, a ostatni pojedynek zanotował przeciwko Olimpii Piekary Śląskie.

Sokół Tychy[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1996 roku Jerzy Dudek za sprawą trenera Bogusława Kaczmarka przeszedł do występującego w ekstraklasie Sokoła Tychy. Debiut w ekstraklasie zaliczył dnia 16 marca 1996 roku w przegranym 2:0 meczu wyjazdowym z Legią Warszawa. Po rozegraniu 15 meczów ligowych odszedł z klubu.

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Dnia 19 sierpnia 1996 roku Jerzy Dudek podpisał profesjonalny kontrakt z holenderskim klubem występującym w lidze Eredivisie - Feyenoordem. Podczas sezonu 1996/1997 był bramkarzem rezerwowym, gdyż podstawowym bramkarzem był reprezentant Holandii - Ed de Goey. Jednak po jego odejściu do występującego w angielskiej Premier League - Chelsea Londyn Dudek został podstawowym zawodnikiem kluby, w barwach którego zadebiutował dnia 13 sierpnia 1997 roku w wygranym 6:2 pierwszym meczu II rundy kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów 1997/1998 z fińskim Jazz Pori. W maju 1998 roku popisał nowy kontrakt, obowiązujący do 2003 roku. W sezonie 1998/1999 na cztery kolejki przed końcem rozgrywek Feyenoord zapewnił sobie mistrzostwo Holandii, a Dudek został uznany najlepszym bramkarzem ligi.

W sezonie 1999/2000 Feyenoord zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejscu oraz zdobyła Superpuchar Holandii pokonując w finale Ajax Amsterdam 3:2, a Jerzy Dudek został ponownie wybrany najlepszym bramkarzem ligi, a w plebiscycie gazety „De Telegraaf” uznany najlepszym zawodnikiem. Dobra postawa zaowocowała ofertami z wielu znanych europejskich drużyn. Według spekulacji prasowych proponowano mu grę m.in. w FC Barcelonie, Realu Madryt, Arsenalu Londyn i Manchesterze United. Ostatecznie pod koniec sierpnia 2001 roku po rozegraniu 139 meczów ligowych przeniósł się do Liverpoolu – jednego z czołowych klubów angielskiej Premier League.

Liverpool[edytuj | edytuj kod]

Kontrakt Jerzego Dudka z Liverpool został podpisany w Warszawie i obowiązywał przez pięć lat. W Premier League zadebiutował dnia 8 września 2001 roku przeciwko Aston Villi. W pierwszym sezonie w klubie rozegrał łącznie 35 ligowych spotkań i pomógł zdobyć wicemistrzostwo Anglii. W 2002 roku otrzymał nominację UEFA do nagrody dla najlepszego bramkarza Europy w sezonie 2001/2002, jednak zwycięzcą okazał się Niemiec Oliver Kahn. W sezonie 2002/2003 Dudek wystąpił w spotkaniu o Tarczę Wspólnoty, jednak jego drużyna przegrała z Arsenalem Londyn 1:0. W grudniu 2002 roku podczas meczu z Manchesterem United popełnił fatalny błąd, który kosztował go utratę miejsca w bramce klubu. Dudek przepuścił piłkę między nogami a do pustej siatki trafił Diego Forlán. W marcu 2003 roku zawodnik zwyciężył w Pucharze Ligi Angielskiej pokonując w finale Manchester United 2:0, a Jerzy Dudek został wybrany zawodnikiem meczu. Na początku sezonu 2004/2005 Dudek zdobył zaufanie nowego trenera drużyny, Rafaela Beníteza, który wystawiał Polaka w najważniejszych spotkaniach. W 2005 roku ponownie zagrał w finale Pucharu Ligi Angielskiej, jednak tym razem jego zespół uległ po dogrywce Chelsea Londyn 3:2. Jerzy Dudek zagrał również dnia 25 maja 2005 roku na Atatürk Olimpiyat Stadyumu w Stambule w finałowym meczu Ligi Mistrzów przeciwko włoskiemu AC Milan, w którym dzięki trzykrotnej obronie w serii rzutów karnych, przyczynił się do zdobycia przez swój klub trofeum. Stał się jednocześnie trzecim Polakiem, po Zbigniewie Bońku i Józefie Młynarczyku, który zdobył to trofeum. Interwencję Dudka podczas dogrywki, uznano za trzecią najefektowniejszą paradę bramkarską w historii piłki nożnej. Ponadto drugi raz został nominowany przez UEFA do nagrody dla najlepszego bramkarza, jednak tym razem tryumfatorem okazał się Czech Petr Čech. Zdobył także Superpuchar Europy, jednak z powodu urazu nie zagrał przeciwko rosyjskiemu CSKA Moskwa (3:1).

W lipcu 2005 roku podczas treningu Jerzy Dudek doznał kontuzji łokcia i od sezonu 2005/2006 był rezerwowym bramkarzem zespołu po tym, jak trener Rafael Benítez sprowadził swojego rodaka, José Reinę. Z klubu odszedł po sezonie 2006/2007 po rozegraniu 127 meczów ligowych.

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek przeszedł do występującego w hiszpańskim Primera División Realu Madryt na zasadzie wolnego transferu, z którym kontrakt podpisał dnia 12 lipca 2007 roku i miał być zmiennikiem dla Ikera Casillasa. W sezonie 2007/2008 zdobył mistrzostwo Hiszpanii i zaliczył jedno ligowe spotkanie przeciwko Realowi Saragossa. Dudek wygrał w 2008 roku Superpuchar Hiszpanii, lecz w meczu przeciwko CF Valencii nie wystąpił. W 2011 roku po zwycięstwie z FC Barceloną (1:0) Królewskich Jerzy Dudek sięgnął po Puchar Króla. Ostatnie spotkanie w Królewskich rozegrał dnia 21 maja 2011 roku przeciwko UD Almeríi. Żegnany oklaskami przez kibiców i przechodzący w szpalerze utworzonym przez kolegów z drużyny zszedł z boiska w 78. minucie meczu. Przed rozpoczęciem meczu pożegnalnego dostał od dyrektora sportowego klubu Jorgego Valdano i prezesa Florentina Péreza statuetkę z wygrawerowanym napisem: „Jerzy Dudek: Real Madrid 2007–2011”, a także koszulkę z podpisami zawodników i trenerów. Po sezonie 2010/2011 po rozegraniu 2 meczów ligowych Jerzy Dudek w wieku 38 lat zakończył piłkarską karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek rozegrał dwa spotkania w młodzieżowej reprezentacji Polski. Jego debiut w barwach narodowych miał miejsce 20 czerwca 1996 roku w meczu przeciwko młodzieżowej reprezentacji Argentyny.

Pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji Polski otrzymał od selekcjonera Antoniego Piechniczka w 1996 roku jako zawodnik Sokoła Tychy na mecz towarzyski przeciwko reprezentacji Rosji, który obejrzał w ławki rezerwowych. Debiut zaliczył za kadencji selekcjonera Janusza Wójcika dnia 25 lutego 1998 roku w Ramat Gan w wygranym 2:1 meczu towarzyskim przeciwko reprezentacji Izraela, zmieniając w 46. minucie Adama Matyska[2]. Za kadencji selekcjonera Janusza Wójcika rozegrał jeszcze jeden mecz – dnia 18 sierpnia 1999 roku w Warszawie mecz towarzyski przeciwko reprezentacji Hiszpanii, gdzie w 53. minucie ponownie zastąpił Adama Matyska, który zakończył się porażką Biało-Czerwonych 1:2.

Po przejęciu w 1999 roku przez Jerzego Engela stanowiska selekcjonera reprezentacji Polski Jerzy Dudek został podstawowym bramkarzem drużyny. Zagrał on we wszystkich 10 meczach eliminacyjnych mistrzostw świata 2002, z czego 9 meczów rozegrał w pełnym wymiarze czasowym (wyjazdowy mecz z Norwegią zaczynał z ławki rezerwowych, w 66. minucie meczu zastąpił Adama Matyska). reprezentacji Polski wygrała swoją grupę eliminacyjną i pierwszy raz od 1986 roku awansowała na mistrzostwa świata 2002 w Korei Południowej i Japonii, podczas którego Biało-Czerwoni po dwóch porażkach z reprezentacją Korei Południowej (0:2) i reprezentacją Portugalii i zwycięstwie z reprezentacją Stanów Zjednoczonych (3:1) zajęli ostatnie 4. miejsce w Grupie D i zakończyli swój udział w turnieju po fazie grupowej, a Dudek wystąpił w dwóch pierwszych meczach, w których puścił 6 bramek, a podczas meczu z reprezentacją Stanów Zjednoczonych w bramce Biało-Czerwonych stanął Radosław Majdan.

Jerzy Dudek wystąpił w 7 meczach eliminacyjnych mistrzostw świata 2006, jednak pod koniec eliminacji z powodu kontuzji w ostatnich meczach bronił już Artur Boruc. Jednak z powodu niestabilnej sytuacji w klubie Liverpool selekcjoner Paweł Janas nie powołał Dudka na turniej, co wywołało niezadowolenie wśród kibiców, które okazali podczas dnia 30 maja 2006 roku podczas przegranego 1:2 meczu towarzyskiego z reprezentacją Kolumbii na Stadionie Śląskim w Chorzowie, gdy po puszczonej bramce przez Tomasza Kuszczaka kibice skandowali jego Jerzego Dudka.

Jerzy Dudek dnia 16 listopada 2005 roku podczas wygranego 3:1 meczu towarzyskiego z reprezentacją Estonii w Ostrowcu Świętokrzyskim po raz pierwszy został kapitanem Biało-Czerwonych. Po mistrzostwach świata 2006 wystąpił w dwóch spotkaniach reprezentacji Polski prowadzonej przez selekcjonera Leo Beenhakkera: w przegranym 0:2 meczu towarzyskim z reprezentacją Danii dnia 16 sierpnia 2006 roku w Odense i w pierwszym przegranym 1:3 meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 2008 z reprezentacją Finlandii dnia 2 września 2006 roku w Bydgoszczy. Następny mecz w reprezentacji Polski Jerzy Dudek rozegrał dnia 14 października 2009 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie za kadencji tymczasowego selekcjonera Stefana Majewskiego, kiedy to Biało-Czerwoni przegrali 0:1 w meczu eliminacyjnym mistrzostw świata 2010 z reprezentacją Słowacji.

Dnia 20 lutego 2013 roku prezes PZPN Zbigniew Boniek i selekcjoner Waldemar Fornalik podjęli decyzję o zorganizowaniu dla Jerzego Dudka pożegnalnego meczu w reprezentacji Polski. Dnia 4 czerwca 2013 roku na stadionie MKS Cracovii w Krakowie reprezentacja Polski rozegrała mecz towarzyski z reprezentacją Liechtensteinu, który zakończył się zwycięstwem Biało-Czerwonych 2:0, a Jerzy Dudek wystąpił w nim z numerem „60” na koszulce i był kapitanem drużyny, grał do 34. minuty i został zmieniony przez Artura Boruca[3], dzięki czemu rozegrał swój 60. mecz w reprezentacji Polski oraz dołączył do Klubu Wybitnego Reprezentanta. Jednocześnie stał się najstarszym reprezentantem Polski w historii (w dniu meczu miał 40 lat i 73 dni), bijąc rekord Władysława Szczepaniaka, który swój ostatni mecz w reprezentacji Polski rozegrał w 1947 roku, mając 37 lat i 118 dni.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon Liga Liga[4] Puchar[5] Europa[6] Łącznie
Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki
Concordia Knurów 1991/1992 IV liga 3 0 3 0
1992/1993 IV liga 28 0 28 0
1993/1994 IV liga 34 0 34 0
1994/1995 IV liga 33 0 33 0
1995/1996 IV liga 17 0 17 0
Łącznie 115 0 115 0
Sokół Tychy 1995/1996 I liga 15 0 15 0
Łącznie 15 0 15 0
Feyenoord 1996/1997 Eredivisie 0 0 0 0 0 0
1997/1998 Eredivisie 34 0 8 0 42 0
1998/1999 Eredivisie 34 0 2 0 36 0
1999/2000 Eredivisie 34 0 12 0 46 0
2000/2001 Eredivisie 34 0 8 0 42 0
2001/2002 Eredivisie 3 0 0 0 3 0
Łącznie 139 0 30 0 169 0
Liverpool 2001/2002 Premier League 35 0 2 0 12 0 49 0
2002/2003 Premier League 30 0 4 0 11 0 45 0
2003/2004 Premier League 30 0 4 0 4 0 38 0
2004/2005 Premier League 24 0 7 0 10 0 41 0
2005/2006 Premier League 6 0 0 0 0 0 6 0
2006/2007 Premier League 2 0 3 0 1 0 6 0
Łącznie 127 0 20 0 38 0 185 0
Real Madryt 2007/2008 Primera División 1 0 4 0 0 0 5 0
2008/2009 Primera División 0 0 2 0 1 0 3 0
2009/2010 Primera División 0 0 2 0 0 0 2 0
2010/2011 Primera División 1 0 0 0 1 0 2 0
Łącznie 2 0 8 0 2 0 12 0
Łącznie w karierze 283 0 28 0 70 0 381 0

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Rok Mecze Bramki
 Polska U-21
1996 2 0
Ogólnie 2 0
 Polska
1998 1 0
1999 1 0
2000 7 0
2001 10 0
2002 6 0
2003 11 0
2004 11 0
2005 6 0
2006 5 0
2007 0 0
2008 0 0
2009 1 0
2010 0 0
2011 0 0
2012 0 0
2013 1 0
Ogólnie 60 0

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Liverpool[edytuj | edytuj kod]

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek urodził się w Rybniku, jednak dzieciństwo i młodość spędził w Knurowie. Wychowywał się w rodzinie górniczej, uczył się w Technikum Górniczym. Ma żonę Mirellę, z którą ślub wziął dnia 15 czerwca 1996 roku. Ma z nią syna Aleksandra (ur. 1996) oraz córki Wiktorię (ur. 2006) i Natalię (ur. 2006). Jerzy Dudek jest starszym bratem Dariusza Dudka (1975), również piłkarza, a obecnie trenera i Piotra (ur. 1984).

Dudek jest założycielem Fundacji „Dobry Start – sport przyszłością”. W 2005 roku wspólnie z Dariuszem Kurowskim wydał książkę Uwierzyć w siebie. Do przerwy 0:3, a w 2012 roku we współpracy z psychologiem sportowym – Pawłem Habratem, Pod presją.

Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[7] oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[8].

Został ambasadorem zorganizowanych w Krakowie Światowych Dni Młodzieży 2016[9].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku wygrał Plebiscyt "Piłki Nożnej" na najlepszego piłkarza. Rok później otrzymał Piłkarskiego Oskara, przyznawanego przez PZPN i Canal Plus. Dwukrotnie z rzędu był wybierany najlepszym polskim zawodnikiem w plebiscycie redakcji "Sportu": w 2000 i 2001 roku. W 2006 roku zajął ósme miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10. Najlepszych Sportowców Polski. W marcu 2012 roku wyróżniono go nagrodą Solidarni w sporcie.

Uchwałą Rady Miasta Knurowa z dnia 6 czerwca 2005 roku jako pierwszy został wyróżniony tytułem Honorowego Obywatelstwa Miasta Knurowa[11][12].

Dnia 1 czerwca 2013 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za osiągnięcia sportowe i działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]