Jerzy Dudek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Dudek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1973
Rybnik, Polska
Wzrost 188 cm
Pozycja bramkarz
Kariera juniorska
Lata Klub
1985–1991 Górnik Knurów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1991–1995 Concordia Knurów 115 (0)
1995–1996 Sokół Tychy 15 (0)
1996–2001 Feyenoord 139 (0)
2001–2007 Liverpool 127 (0)
2007–2011 Real Madryt 2 (0)
W sumie: 398 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
 Polska U-21 2 (0)
1998–2013  Polska 60 (0)
W sumie: 62 (0)

Jerzy Dudek (ur. 23 marca 1973 w Rybniku) – polski piłkarz, grający na pozycji bramkarza, reprezentant kraju (najstarszy w historii).

Obecnie mieszka w Krakowie[1].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Concordia Knurów[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek karierę rozpoczął jesienią 1985 roku w trampkarzach Górnika Knurów. Podczas jednego z sezonów rozegrał w nich dwanaście spotkań jako lewy obrońca. W 1988 roku trafił do drużyny juniorów, a w 1991 roku do pierwszego zespołu, występującego w III lidze. W drużynie grającej pod nową nazwą - Concordia Knurów, zadebiutował dnia 10 kwietnia 1992 roku w meczu z Carbo Gliwice. W barwach Concordii rozegrał łącznie 115 spotkań, a ostatni pojedynek zanotował przeciwko Olimpii Piekary Śląskie.

Sokół Tychy[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1996 roku Jerzy Dudek za sprawą trenera Bogusława Kaczmarka przeszedł do występującego w ekstraklasie Sokoła Tychy. Debiut w ekstraklasie zaliczył dnia 16 marca 1996 roku w przegranym 2:0 meczu wyjazdowym z Legią Warszawa. Po rozegraniu 15 meczów ligowych odszedł z klubu.

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Dnia 19 sierpnia 1996 roku Jerzy Dudek podpisał profesjonalny kontrakt z holenderskim klubem występującym w lidze Eredivisie - Feyenoordem. Podczas sezonu 1996/1997 był bramkarzem rezerwowym, gdyż podstawowym bramkarzem był reprezentant Holandii - Ed de Goey. Jednak po jego odejściu do występującego w angielskiej Premier League - Chelsea Londyn Dudek został podstawowym zawodnikiem kluby, w barwach którego zadebiutował dnia 13 sierpnia 1997 roku w wygranym 6:2 pierwszym meczu II rundy kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów 1997/1998 z fińskim Jazz Pori. W maju 1998 roku popisał nowy kontrakt, obowiązujący do 2003 roku. W sezonie 1998/1999 na cztery kolejki przed końcem rozgrywek Feyenoord zapewnił sobie mistrzostwo Holandii, a Dudek został uznany najlepszym bramkarzem ligi.

W sezonie 1999/2000 Feyenoord zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejscu oraz zdobyła Superpuchar Holandii pokonując w finale Ajax Amsterdam 3:2, a Jerzy Dudek został ponownie wybrany najlepszym bramkarzem ligi, a w plebiscycie gazety „De Telegraaf” uznany najlepszym zawodnikiem. Dobra postawa zaowocowała ofertami z wielu znanych europejskich drużyn. Według spekulacji prasowych proponowano mu grę m.in. w FC Barcelonie, Realu Madryt, Arsenalu Londyn i Manchesterze United. Ostatecznie pod koniec sierpnia 2001 roku po rozegraniu 139 meczów ligowych przeniósł się do Liverpoolu – jednego z czołowych klubów angielskiej Premier League.

Liverpool[edytuj | edytuj kod]

Kontrakt Jerzego Dudka z Liverpool został podpisany w Warszawie i obowiązywał przez pięć lat. W Premier League zadebiutował dnia 8 września 2001 roku przeciwko Aston Villi. W pierwszym sezonie w klubie rozegrał łącznie 35 ligowych spotkań i pomógł zdobyć wicemistrzostwo Anglii. W 2002 roku otrzymał nominację UEFA do nagrody dla najlepszego bramkarza Europy w sezonie 2001/2002, jednak zwycięzcą okazał się Niemiec Oliver Kahn. W sezonie 2002/2003 Dudek wystąpił w spotkaniu o Tarczę Wspólnoty, jednak jego drużyna przegrała z Arsenalem Londyn 1:0. W grudniu 2002 roku podczas meczu z Manchesterem United popełnił fatalny błąd, który kosztował go utratę miejsca w bramce klubu. Dudek przepuścił piłkę między nogami a do pustej siatki trafił Diego Forlán. W marcu 2003 roku zawodnik zwyciężył w Pucharze Ligi Angielskiej pokonując w finale Manchester United 2:0, a Jerzy Dudek został wybrany zawodnikiem meczu. Na początku sezonu 2004/2005 Dudek zdobył zaufanie nowego trenera drużyny, Rafaela Beníteza, który wystawiał Polaka w najważniejszych spotkaniach. W 2005 roku ponownie zagrał w finale Pucharu Ligi Angielskiej, jednak tym razem jego zespół uległ po dogrywce Chelsea Londyn 3:2. Jerzy Dudek zagrał również dnia 25 maja 2005 roku na Atatürk Olimpiyat Stadyumu w Stambule w finałowym meczu Ligi Mistrzów przeciwko włoskiemu AC Milan, w którym dzięki trzykrotnej obronie w serii rzutów karnych, przyczynił się do zdobycia przez swój klub trofeum. Stał się jednocześnie trzecim Polakiem, po Zbigniewie Bońku i Józefie Młynarczyku, który zdobył to trofeum. Interwencję Dudka podczas dogrywki, uznano za trzecią najefektowniejszą paradę bramkarską w historii piłki nożnej. Ponadto drugi raz został nominowany przez UEFA do nagrody dla najlepszego bramkarza, jednak tym razem tryumfatorem okazał się Czech Petr Čech. Zdobył także Superpuchar Europy, jednak z powodu urazu nie zagrał przeciwko rosyjskiemu CSKA Moskwa (3:1).

W lipcu 2005 roku podczas treningu Jerzy Dudek doznał kontuzji łokcia i od sezonu 2005/2006 był rezerwowym bramkarzem zespołu po tym, jak trener Rafael Benítez sprowadził swojego rodaka, José Reinę. Z klubu odszedł po sezonie 2006/2007 po rozegraniu 127 meczów ligowych.

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek przeszedł do występującego w hiszpańskim Primera División Realu Madryt na zasadzie wolnego transferu, z którym kontrakt podpisał dnia 12 lipca 2007 roku i miał być zmiennikiem dla Ikera Casillasa. W sezonie 2007/2008 zdobył mistrzostwo Hiszpanii i zaliczył jedno ligowe spotkanie przeciwko Realowi Saragossa. Dudek wygrał w 2008 roku Superpuchar Hiszpanii, lecz w meczu przeciwko CF Valencii nie wystąpił. W 2011 roku po zwycięstwie z FC Barceloną (1:0) Królewskich Jerzy Dudek sięgnął po Puchar Króla. Ostatnie spotkanie w Królewskich rozegrał dnia 21 maja 2011 roku przeciwko UD Almeríi. Żegnany oklaskami przez kibiców i przechodzący w szpalerze utworzonym przez kolegów z drużyny zszedł z boiska w 78. minucie meczu. Przed rozpoczęciem meczu pożegnalnego dostał od dyrektora sportowego klubu Jorgego Valdano i prezesa Florentina Péreza statuetkę z wygrawerowanym napisem: „Jerzy Dudek: Real Madrid 2007–2011”, a także koszulkę z podpisami zawodników i trenerów. Po sezonie 2010/2011 po rozegraniu 2 meczów ligowych Jerzy Dudek w wieku 38 lat zakończył piłkarską karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek rozegrał dwa spotkania w młodzieżowej reprezentacji Polski. Jego debiut w barwach narodowych miał miejsce 20 czerwca 1996 roku w meczu przeciwko młodzieżowej reprezentacji Argentyny.

Pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji Polski otrzymał od selekcjonera Antoniego Piechniczka w 1996 roku jako zawodnik Sokoła Tychy na mecz towarzyski przeciwko reprezentacji Rosji, który obejrzał w ławki rezerwowych. Debiut zaliczył za kadencji selekcjonera Janusza Wójcika dnia 25 lutego 1998 roku w Ramat Gan w wygranym 2:1 meczu towarzyskim przeciwko reprezentacji Izraela, zmieniając w 46. minucie Adama Matyska[2]. Za kadencji selekcjonera Janusza Wójcika rozegrał jeszcze jeden mecz – dnia 18 sierpnia 1999 roku w Warszawie mecz towarzyski przeciwko reprezentacji Hiszpanii, gdzie w 53. minucie ponownie zastąpił Adama Matyska, który zakończył się porażką Biało-Czerwonych 1:2.

Po przejęciu w 1999 roku przez Jerzego Engela stanowiska selekcjonera reprezentacji Polski Jerzy Dudek został podstawowym bramkarzem drużyny. Zagrał on we wszystkich 10 meczach eliminacyjnych mistrzostw świata 2002, z czego 9 meczów rozegrał w pełnym wymiarze czasowym (wyjazdowy mecz z Norwegią zaczynał z ławki rezerwowych, w 66. minucie meczu zastąpił Adama Matyska). reprezentacji Polski wygrała swoją grupę eliminacyjną i pierwszy raz od 1986 roku awansowała na mistrzostwa świata 2002 w Korei Południowej i Japonii, podczas którego Biało-Czerwoni po dwóch porażkach z reprezentacją Korei Południowej (0:2) i reprezentacją Portugalii i zwycięstwie z reprezentacją Stanów Zjednoczonych (3:1) zajęli ostatnie 4. miejsce w Grupie D i zakończyli swój udział w turnieju po fazie grupowej, a Dudek wystąpił w dwóch pierwszych meczach, w których puścił 6 bramek, a podczas meczu z reprezentacją Stanów Zjednoczonych w bramce Biało-Czerwonych stanął Radosław Majdan.

Jerzy Dudek wystąpił w 7 meczach eliminacyjnych mistrzostw świata 2006, jednak pod koniec eliminacji z powodu kontuzji w ostatnich meczach bronił już Artur Boruc. Jednak z powodu niestabilnej sytuacji w klubie Liverpool selekcjoner Paweł Janas nie powołał Dudka na turniej, co wywołało niezadowolenie wśród kibiców, które okazali podczas dnia 30 maja 2006 roku podczas przegranego 1:2 meczu towarzyskiego z reprezentacją Kolumbii na Stadionie Śląskim w Chorzowie, gdy po puszczonej bramce przez Tomasza Kuszczaka kibice skandowali jego Jerzego Dudka.

Jerzy Dudek dnia 16 listopada 2005 roku podczas wygranego 3:1 meczu towarzyskiego z reprezentacją Estonii w Ostrowcu Świętokrzyskim po raz pierwszy został kapitanem Biało-Czerwonych. Po mistrzostwach świata 2006 wystąpił w dwóch spotkaniach reprezentacji Polski prowadzonej przez selekcjonera Leo Beenhakkera: w przegranym 0:2 meczu towarzyskim z reprezentacją Danii dnia 16 sierpnia 2006 roku w Odense i w pierwszym przegranym 1:3 meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 2008 z reprezentacją Finlandii dnia 2 września 2006 roku w Bydgoszczy. Następny mecz w reprezentacji Polski Jerzy Dudek rozegrał dnia 14 października 2009 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie za kadencji tymczasowego selekcjonera Stefana Majewskiego, kiedy to Biało-Czerwoni przegrali 0:1 w meczu eliminacyjnym mistrzostw świata 2010 z reprezentacją Słowacji.

Dnia 20 lutego 2013 roku prezes PZPN Zbigniew Boniek i selekcjoner Waldemar Fornalik podjęli decyzję o zorganizowaniu dla Jerzego Dudka pożegnalnego meczu w reprezentacji Polski. Dnia 4 czerwca 2013 roku na stadionie MKS Cracovii w Krakowie reprezentacja Polski rozegrała mecz towarzyski z reprezentacją Liechtensteinu, który zakończył się zwycięstwem Biało-Czerwonych 2:0, a Jerzy Dudek wystąpił w nim z numerem „60” na koszulce i był kapitanem drużyny, grał do 34. minuty i został zmieniony przez Artura Boruca[3], dzięki czemu rozegrał swój 60. mecz w reprezentacji Polski oraz dołączył do Klubu Wybitnego Reprezentanta. Jednocześnie stał się najstarszym reprezentantem Polski w historii (w dniu meczu miał 40 lat i 73 dni), bijąc rekord Władysława Szczepaniaka, który swój ostatni mecz w reprezentacji Polski rozegrał w 1947 roku, mając 37 lat i 118 dni.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon Liga Liga[4] Puchar[5] Europa[6] Łącznie
Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki
Concordia Knurów 1991/1992 IV liga 3 0 3 0
1992/1993 IV liga 28 0 28 0
1993/1994 IV liga 34 0 34 0
1994/1995 IV liga 33 0 33 0
1995/1996 IV liga 17 0 17 0
Łącznie 115 0 115 0
Sokół Tychy 1995/1996 I liga 15 0 15 0
Łącznie 15 0 15 0
Feyenoord 1996/1997 Eredivisie 0 0 0 0 0 0
1997/1998 Eredivisie 34 0 8 0 42 0
1998/1999 Eredivisie 34 0 2 0 36 0
1999/2000 Eredivisie 34 0 12 0 46 0
2000/2001 Eredivisie 34 0 8 0 42 0
2001/2002 Eredivisie 3 0 0 0 3 0
Łącznie 139 0 30 0 169 0
Liverpool 2001/2002 Premier League 35 0 2 0 12 0 49 0
2002/2003 Premier League 30 0 4 0 11 0 45 0
2003/2004 Premier League 30 0 4 0 4 0 38 0
2004/2005 Premier League 24 0 7 0 10 0 41 0
2005/2006 Premier League 6 0 0 0 0 0 6 0
2006/2007 Premier League 2 0 3 0 1 0 6 0
Łącznie 127 0 20 0 38 0 185 0
Real Madryt 2007/2008 Primera División 1 0 4 0 0 0 5 0
2008/2009 Primera División 0 0 2 0 1 0 3 0
2009/2010 Primera División 0 0 2 0 0 0 2 0
2010/2011 Primera División 1 0 0 0 1 0 2 0
Łącznie 2 0 8 0 2 0 12 0
Łącznie w karierze 283 0 28 0 70 0 381 0

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Rok Mecze Bramki
 Polska U-21
1996 2 0
Ogólnie 2 0
 Polska
1998 1 0
1999 1 0
2000 7 0
2001 10 0
2002 6 0
2003 11 0
2004 11 0
2005 6 0
2006 5 0
2007 0 0
2008 0 0
2009 1 0
2010 0 0
2011 0 0
2012 0 0
2013 1 0
Ogólnie 60 0

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Liverpool[edytuj | edytuj kod]

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek urodził się w Rybniku, jednak dzieciństwo i młodość spędził w Knurowie. Wychowywał się w rodzinie górniczej, uczył się w Technikum Górniczym. Ma żonę Mirellę, z którą ślub wziął dnia 15 czerwca 1996 roku. Ma z nią syna Aleksandra (ur. 1996) oraz córki Wiktorię (ur. 2006) i Natalię (ur. 2006). Jerzy Dudek jest starszym bratem Dariusza Dudka (1975), również piłkarza, a obecnie trenera i Piotra (ur. 1984).

Dudek jest założycielem Fundacji „Dobry Start – sport przyszłością”. W 2005 roku wspólnie z Dariuszem Kurowskim wydał książkę Uwierzyć w siebie. Do przerwy 0:3, a w 2012 roku we współpracy z psychologiem sportowym – Pawłem Habratem, Pod presją.

Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[7] oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[8].

Został ambasadorem zorganizowanych w Krakowie Światowych Dni Młodzieży 2016[9].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku wygrał Plebiscyt "Piłki Nożnej" na najlepszego piłkarza. Rok później otrzymał Piłkarskiego Oskara, przyznawanego przez PZPN i Canal Plus. Dwukrotnie z rzędu był wybierany najlepszym polskim zawodnikiem w plebiscycie redakcji "Sportu": w 2000 i 2001 roku. W 2006 roku zajął ósme miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10. Najlepszych Sportowców Polski. W marcu 2012 roku wyróżniono go nagrodą Solidarni w sporcie.

Uchwałą Rady Miasta Knurowa z dnia 6 czerwca 2005 roku jako pierwszy został wyróżniony tytułem Honorowego Obywatelstwa Miasta Knurowa[11][12].

Dnia 1 czerwca 2013 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za osiągnięcia sportowe i działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]