Arkbalista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arkbalista

Arkbalista lub arkabalista (łac. arcuballistae) – rzymska machina oblężnicza, ciężka kusza umieszczona na dwukołowej lawecie.

Przystosowana była do strzelania bełtami i belkami; mogła także miotać kamienie, kule oraz garnki napełnione płonącą smołą lub padliną (podczas upalnego lata miało to wywołać w obleganej twierdzy zarazę). Stosowana jako broń lekka w pierwszej linii legionu razem z manubalistami. Cięciwę napinano przy pomocy kołowrotu. Zasięg arkbalisty wynosił ok. 900 m, a z odległości 200 m bełt o masie 0,5 kg przebijał drewnianą deskę.

W średniowiecznej Europie starożytne arkbalisty wyparły ciężkie kusze wałowe niesprawdzające się w czasie walki w polu, stając się bronią popularną zarówno w Europie Zachodniej, jak i Wschodniej. Dla zwiększenia skuteczności zwykle stosowano kilka arkbalist ustawionych obok siebie.

Większe modele, zwane espringolami, stosowane były jako maszyny oblężnicze do kruszenia murów. Rozpiętość ich łuku sięgała 12 metrów, a zasięg wynosił ok. 1100 m.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]