Asteriks u Brytów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Asteriks u Brytów
Astérix chez les Bretons
Autor René Goscinny, Albert Uderzo
Typ utworu powieść graficzna
Wydanie oryginalne
Język francuski
Data wydania 1966
Pierwsze wydanie polskie
Data wydania polskiego 1992
Wydawca Egmont Polska
Przekład Jarosław Kilian

Asteriks u Brytów – siódmy komiks o przygodach Asteriksa i jego przyjaciół. Po raz pierwszy ukazał się w magazynie Pilote (nr 307-334/1965).

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Po podboju Galii uwaga Cezara kieruje się w stronę Brytanii; inwazja na wyspę kończy się sukcesem sił rzymskich. Istnieje jednak pewna wioska w Cantium, która wciąż stawia opór najeźdźcy; ponieważ Rzymianie są coraz bliżej zwycięstwa, jeden z mieszkańców osady udaje się do swojego krewnego, Asteriksa, by z jego pomocą zdobyć dla Brytów magiczny napój.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • po przybyciu do Brytanii Obeliks stwierdza, że przydałby się podziemny tunel między Galią a Brytanią, pozwalający na łatwiejsze podróże; jest to aluzja do trwających od 1957 r. dyskusji nad budową Eurotunelu (ostatecznie otwartego w 1994 r.),
  • w czasie podróży do Londinium Asteriks stwierdza, że Mentafiks jedzie niewłaściwą (lewą) stroną drogi; w rzeczywistości w tamtej epoce i Galowie, i Brytowie poruszali się lewą stroną drogi. Zmiana dokonała się dopiero w czasach napoleońskich.
  • turniej pięciu plemion, o którym wspomina Mentafiks, jest aluzją do Pucharu Pięciu Narodów.
  • postać Zebigbosa, wodza buntowniczych Brytów, jest karykaturą Winstona Churchilla.
  • czwórka bardów, napotkana przez Mentafiksa, Asteriksa i Obeliksa w Londinium, to karykatura Beatlesów.

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]