Augustyn Działyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Augustyn Działyński
Ilustracja
Herb
Ogończyk
Rodzina Działyńscy herbu Ogończyk
Data urodzenia 1715
Data śmierci 13 maja 1759
Ojciec Józef Działyński
Matka Marianna Potulicka
Żona

Anna z Radomickich

Odznaczenia
Order Orła Białego

Augustyn Działyński herbu Ogończyk (ur. 1715, zm. 13 maja 1759) – wojewoda kaliski od 1750, kawaler Orderu Orła Białego 1753.

Syn Józefa i Marianny Potulickiej, prawnuk Zygmunta.

Dziedzic majątku w Pakości, Kórniku, Kościelcu, Działyniu, Konarzewie, Sokołowie, właściciel folwarku w Zakrzewiu.

Starosta nakielski od 1735, podkomorzy wschowski w latach 17421743, wojewoda kaliski od 1750 do 1758. Za zasługi dla ojczyzny został odznaczony Orderem Orła Białego 3 sierpnia 1753 roku w Dreźnie. Pogrzeb odbył się 1 czerwca 1759[1].

Marszałek sejmiku, poseł województwa poznańskiego i kaliskiego na sejm 1736 roku[2]

Augustyn Działyński z małżeństwa z Anną Radomnicką miał 4 córki i 2 synów: Ignacego i Ksawerego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. B. Roszkowski, Widok żałobny dwóch znakomitych pogrzebów, Poznań 1762.
  2. Henryk Palkij, Sejmy 1736 i 1738 roku : u początków nowej sytuacji politycznej w Rzeczypospolitej, Rozprawy Wydziału Historyczno-Filozoficznego / Polska Akademia Umiejętności ; t. 93, Kraków 2000, s. 217.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Konopczyński, Działyński Augustyn, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 6, Kraków 1948, s. 78-79.