Bagratydzi (Armenia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tereny we władaniu dynastii Bagratydów około roku 1000

Bagratydzi[1] (ormiański: Բագրատունի) – dynastia w Armenii (w tym czasie określanej też jako państwo Ani) w latach 861-1045 oraz lokalnych księstwach. Przez dwieście lat zdołali utrzymać niepodległość walcząc z Arabami i Bizancjum.

Pierwszym niezależnym władcą Armenii był Aszot V (zm. 890), który w 855 został mianowany przez kalifa rządcą. Dwadzieścia lat później możnowładcy armeńscy ogłosili go królem jako Aszota I. Kalif w 885 przyznał mu tytuł księcia książąt, uznając jego niezależność. Podobnie uczynił cesarz bizantyjski w 886 roku.

W czasach Aszota III Łaskawego (zm. 977) doszło do rozpadu Królestwa Armenii. Najpierw bunt podniósł młodszy brat monarchy Muszeh, który w 962 ogłosił się królem Karsu. W czasie panowania Symbata II Zdobywcy (następcy i syna Aszota III Łaskawego) bunt podniósł młodszy brat Gurgen I, który jeszcze za życia ich ojca rządził w Lori, w 980 głosił się tamtejszym królem.

Armeńscy Bagratydzi podzieli się na trzy linie. Wszystkie utraciły swą niezależność w połowie XI w. najpierw zależność od Bizancjum dostał się w 1045 r. król Armenii Gagik II (zm. ok. 1080), następnie w 1064 r. król Karsu Gagik Abas II (zm. ok. 1080). Jako ostatni stracił suwerenność w 1089 król Lori Gurgen II (zm. po 1089), który dostał się pod panowanie Turków Seldżuckich.

Królowie Armenii[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy