Bishop (działo samobieżne)
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent |
Birmingham Railway Carriage and Wagon Co. Ltd |
Typ pojazdu | |
Trakcja |
gąsienicowa |
Załoga |
4 |
Historia | |
Prototypy |
sierpień 1942 |
Produkcja |
1942 |
Egzemplarze |
100 |
Dane techniczne | |
Silnik |
1 silnik wysokoprężny, 6-cylindrowy AEC o mocy 131 KM (98 kW) |
Transmisja |
mechaniczna |
Pancerz |
kadłub: 8–60 mm |
Długość |
5450 mm[1] |
Szerokość |
2630 mm[1] |
Wysokość |
3050 mm |
Prześwit |
420 mm[1] |
Masa |
17 450 kg[1] |
Moc jedn. |
7,4 KM/t |
Osiągi | |
Prędkość |
max 40 km/h[1] |
Zasięg pojazdu |
225 km[1] |
Pokonywanie przeszkód | |
Brody (głęb.) |
0,91 m |
Rowy (szer.) |
2,28 m |
Ściany (wys.) |
0,83 m |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
1 haubicoarmata 25 pdr. Mk II kal. 87,6 mm (zapas amunicji – 32 sztuki) 1 karabin maszynowy Bren kal. 7,7 mm | |
Użytkownicy | |
Wielka Brytania |
Bishop (ang. biskup) – brytyjska samobieżna haubicoarmata zaprojektowana i produkowana w roku 1942[1] na podwoziu czołgu piechoty Mk III Valentine.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Działo samobieżne typu Bishop było pierwszym tego rodzaju pojazdem w armii brytyjskiej. Inżynierowie wykorzystali kadłub czołgu Valentine i zamocowali na nim haubicoarmatę 25-funtową (87,6 mm).
Pojazd miał szereg wad – do najważniejszych należały problemy ze strzelaniem na większą odległość (lufa nie mogła być ustawiona pod odpowiednim kątem), niewielka ilość miejsca na amunicję, trudności z manewrowaniem, a także – ze względu na zastosowanie specyficznego działa – wysoka sylwetka.
Z tych względów oraz z powodu słabych parametrów czołgu Valentine (niewielka prędkość i słabe opancerzenie) Bishop był nielubiany przez załogi, wkrótce został też zastąpiony przez lepsze konstrukcje M7 Priest oraz Sexton. Wyprodukowano tylko około 100 egzemplarzy Bishopa.
Bishop spisywał się jednak stosunkowo dobrze w walce z czołgami i piechotą nieprzyjaciela. Po raz pierwszy został użyty bojowo podczas II bitwy pod El Alamein i używany był aż do początków kampanii włoskiej.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo „WIS”, 1994, s. 30. ISBN 83-86028-01-7.