Bolesław Woytowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Woytowicz
Bolesław Woytowicz
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1899
Dunajowce
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1980
Katowice
Zawód kompozytor, pianista, pedagog muzyczny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej

Bolesław Woytowicz (ur. 5 grudnia 1899 w Dunajowcach na Podolu, zm. 11 lipca 1980 w Katowicach) – polski kompozytor, pianista i pedagog związany m.in. z Państwową Wyższą Szkołą Muzyczną w Katowicach. Przyrodni brat śpiewaczki Stefanii Woytowicz. Uczeń Witolda Maliszewskiego i Nadii Boulanger. Współtwórca śląskiej szkoły kompozytorów. Nauczyciel Tadeusza Bairda, Witolda Szalonka, Józefa Świdra i Wojciecha Kilara.

Studia[edytuj | edytuj kod]

Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 14 lat. Zanim rozpoczął karierę muzyczną obronił doktorat z filologii słowiańskiej na uniwersytecie w Kijowie. Studiował także prawo i matematykę w Warszawie. W latach 1920–1924 studiował grę na fortepianie w warszawskiej Wyższej Szkole Muzycznej w klasie Aleksandra Michałowskiego. Na tej samej uczelni studiował kompozycję pod kierunkiem Witolda Maliszewskiego i Felicjana Szopskiego. W latach 1929–1932 studiował kompozycję u Nadii Boulanger.

Działalność artystyczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1924 koncertował jako pianista, zarówno w kraju jak i zagranicą. W 1927 zdobył wyróżnienie na pierwszym konkursie chopinowskim. W roku 1932 otrzymał II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Kronenberga za Koncert fortepianowy.

Podczas wojny prowadził w Warszawie kawiarnię Salon Sztuki, gdzie organizował koncerty muzyki poważnej, wspierając w ten sposób artystów, którzy znaleźli się bez środków do życia. Działalność koncertową kontynuował po wojnie. Występował do 1974, kiedy postanowił całkowicie oddać się pracy pedagogicznej i komponowaniu. Wielokrotnie był jurorem w renomowanych międzynarodowych konkursach pianistycznych

Działalność pedagogiczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1924–1939, a także po wojnie był wykładowcą gry na fortepianie i teorii w Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Po wojnie wykładał grę na fortepianie i kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach oraz Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie (1963–1979, do 1969 roku jako kierownik tamtejszej I katedry Fortepianu)[1]. Wraz z kompozytorem Bolesławem Szabelskim był współtwórcą śląskiej szkoły kompozytorów. Pracę pedagogiczną prowadził praktycznie do śmierci.

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

w klasie fortepianu:

  • Urszula Mitręga
  • Zofia Owińska
  • Irena Protasewicz
  • Monika Sikorska-Wojtacha
  • Maria Szraiber
  • Zbigniew Śliwiński
  • Aleksander Woronicki

w klasie kompozycji:

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Lista kompozycji[edytuj | edytuj kod]

  • Dwa Mazurki na fortepian (1928)
  • Wariacje na fortepian (1928)
  • Dwanaście Pieśni na głos z fortepianem (1928–1930)
  • Fantazja na skrzypce i fortepian (1929)
  • Sonata na fortepian (1929)
  • Trzy Tańce na fortepian (1930)
  • Trio na flet, klarnet i fagot (1930)
  • L'enfant va dormir, kołysanka na sopran, flet, fagot i harfę (1930)
  • Oberek na fortepian (1930)
  • Mała Kantata Dziecięca na Pochwałę Bozi i Słońca na 3-głosowy chór dziecięcy a cappella (1931)
  • Kwartet Smyczkowy nr 1 (1932)
  • Koncert Fortepianowy (1932)
  • Suita Koncertowa na orkiestrę (1933)
  • Dwa Tańce Polskie na głos, skrzypce, wiolonczelę i fortepian (1933)
  • Żałobny Poemat "Pamięci Marszałka Piłsudskiego" na wielką orkiestrę symfoniczną (1935)
  • Concertino na małą orkiestrę symfoniczną (1936)
  • Powrót, balet (1937)
  • Symfonia nr 1, 20 wariacji w formie symfonii (1938)
  • Symfonia nr 2 "Warszawska" (1945)
  • Recitativo na skrzypce lub wiolonczelę i organy (1946)
  • Recitativo e arietta na fortepian (1947)
  • Dwanaście Etiud na fortepian (1948)
  • Kantata na Pochwałę Pracy na głosy solowe, chór mieszany i orkiestrę (1948)
  • Sześć Szkiców Symfonicznych na wielką orkiestrę symfoniczną (1949)
  • Nasza Pieśń wersja I na chór mieszany i małą orkiestrę symfoniczną (1950)
  • Nasza Pieśń wersja II na chór mieszany (1950)
  • Nasza Pieśń wersja III na głos i fortepian (1950)
  • Prorok, Kantata na bas, chór żeński, chór męski i orkiestrę symfoniczną (1950)
  • Pokój, wersja I, Pieśń na głos i fortepian (1951)
  • Pokój, wersja II, Pieśń na chór mieszany a cappella (1951)
  • Pokój, wersja III, Pieśń na chór mieszany i fortepian (1951)
  • Sonata na flet i fortepian (1952)
  • Kwartet smyczkowy nr 2 (1953)
  • Trzy Ludowe Pieśni Śląskie na chór mieszany (1955)
  • Lamento wersja I, wokaliza na sopran, klarnet i fortepian (1957)
  • The Great Fugue na kwartet smyczkowy i dwa zespoły smyczkowe (1958)
  • Lamento wersja II, wokaliza na sopran i orkiestrę symfoniczną (1959)
  • Dziesięć Etiud na fortepian (1960)
  • Symfonia nr 3 "Piano Concertante" na fortepian i orkiestrę (1963)
  • Miniatura wersja I na skrzypce i fortepian (1966)
  • Miniatura wersja II na skrzypce, altówkę i wiolonczelę (1966)
  • Mała Sonata na fortepian (1977)
  • De Profundis na głos i organy (1977)

Przypisy

  1. *Tadeusz Przybylski, Z dziejów nauczania muzyki w Krakowie od średniowiecza do czasów współczesnych. Kraków 1994. ISBN 83-7099-006-1, s. 247.
  2. M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]