Bonifacy z Tarsu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Bonifacy
męczennik
St Boniface of Tarsus.jpg
Data urodzenia III wiek
Data śmierci 14 maja 290
Starożytny Rzym
Czczony przez Kościół katolicki, prawosławny
Wspomnienie 14 maja (kat.)
19 grudnia (praw. według kal. jul.)
1 stycznia (praw. według kal. greg.)
Patron kawalerów i nawróconych

Bonifacy z Tarsu, Bonifacy Rzymski (Tarski), cs. Muczenik Bonifatij (zm. ok. 290[1], według innych źródeł ok. 305-307) – męczennik chrześcijański, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, jeden z tzw. trzech zimnych ogrodników.

Życie[edytuj]

Bonifacy żył za czasów cesarza Dioklecjana. Według legendy był sługą Rzymianki Algae wysłany po relikwie świętych. Przybywszy do miasta Tarsus, trafił na tracenie chrześcijan do których zwrócił się słowami:

Quote-alpha.png
Wielki jest Bóg chrześcijan, wielki Bóg Męczenników! Proście za mną, wy słudzy Chrystusa, aby i mnie pozwolił wziąć udział w walce przeciwko szatanowi. Walczcie mężnie, bohaterowie Chrystusa! Cierpienie to jest wprawdzie bardzo ciężkie, ale za to słodki będzie wasz spokój. Tutaj męczą was kaci, a tam aniołowie będą wam służyli!

Wykonujący wyrok cesarza Symplicjusz pojmał Bonifacego i po poddaniu go torturom kazał ściąć za niewyrzeczenie się Jezusa Chrystusa. Miało to miejsce prawdopodobnie 14 maja 290 roku. Ciało przewieziono do Rzymu i wybudowano tam kościół.

Pewnym jest, że w VII w. istniał w Rzymie kościół lub diakonia pod wezwaniem Bonifacego.

Kult[edytuj]

Męczeństwo św. Bonifacego (ikona z XIX wieku)

W Polsce kult świętego zapoczątkował Stanisław Herakliusz Lubomirski w drugiej połowie XVII wieku. Pragnął zbudować kościół-mauzoleum dla swojej rodziny, od bł. papieża Innocentego XI dostał relikwie św. Bonifacego, męczennika z Tarsu, które umieszczono w kryształowej trumnie we wnętrzu ołtarza. Do kościoła pw. św. Antoniego i św. Bonifacego co roku 14 maja wyruszała pielgrzymka z Warszawy na odpust i majówkę. Obecnie kult tego świętego prawie zupełnie zanikł.

Św. Bonifacy jest patronem kawalerów i nawróconych.

Wyznawcy prawosławia uważają Bonifacego za jednego z głównych orędowników, do którego wierni modlą się o wybawienie od alkoholizmu.

Święty przedstawiany jest jako młodzieniec w czerwonym męczeńskim płaszczu z krzyżem w ręce. Niekiedy trzyma też zwój z napisem: "Władco, Panie Wszechmocny, wybaw lud Swój od bałwochwalczego gniewu, wszelkiego cierpienia i smutku".

Dzień obchodów[edytuj]

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 14 maja.

Cerkiew prawosławna wspomina męczennika Bonifacego 19 grudnia/1 stycznia[2], tj. 1 stycznia według kalendarza gregoriańskiego. Według bollandystów śmierć Bonifacego nastąpiła do 290 roku, ale z jakich powodów pamięć o nim jest 19 grudnia (według kalendarza juliańskiego) nie wiadomo[1].

Przysłowia[edytuj]

  1. Pankracy, Serwacy, Bonifacy - źli na ogrody chłopacy.
  2. Przed Pankracym nie ma lata, po Bonifacym mróz ulata.
  3. Pankracy, Serwacy, Bonifacy, każdy swoim zimnem raczy.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Bonifacy Rzymski. - Encyklopedia prawosławna (ros.)
  2. podwójne datowanie

Bibliografia[edytuj]