Bronisław Noël

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Noël
Ilustracja
Bronisław Noël
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1897
Łańcut
Data i miejsce śmierci 21 sierpnia [1979
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1918–1947
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki Armia „Karpaty”
1 Dywizja Pancerna
Stanowiska attaché wojskowy
szef oddziału sztabu armii
szef sztabu dywizji
dowódca artylerii dywizyjnej
zastępca dowódcy dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania francuska 1940)
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Bronisław Antoni Marian Noël (ur. 23 marca 1897 w Łańcucie, zm. 21 sierpnia 1979 w Londynie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, mianowany generałem brygady przez Władysława Andersa w 1964.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bronisław Antoni Marian Noël urodził się 23 marca 1897 roku w Łańcucie. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii, jako porucznik rezerwy artylerii.

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Wydziału Wojskowego Polskiej Komisji Likwidacyjnej Galicji i Śląska Cieszyńskiego w Krakowie.

24 lipca 1928 roku został przeniesiony ze Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Jana Romera na stanowisko oficera ordynansowego[1][2]. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie[3]. W 1929 roku odbył trzymiesięczny staż w innych rodzajach broni, a od 15 października do 15 grudnia 1929 roku ukończył Kurs Próbny przy Wyższej Szkoły Wojennej. 29 grudnia 1929 roku został powołany na dwuletni kurs do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[4]. W 1930 roku, po ukończeniu pierwszego roku studiów, został skierowany do Wyższej Szkoły Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre) w Paryżu[5]. 1 listopada 1932 roku otrzymał tytuł oficera dyplomowanego i został przeniesiony do Oddziału III Sztabu Głównego[6]. 28 września 1933 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 18 Dywizji Piechoty w Łomży[7]. Od maja 1936 roku dowodził dywizjonem w 30 pułku artylerii lekkiej w Brześciu. Od maja do października 1937 roku przebywał na stażu w armii rumuńskiej. Następnie wykonywał obowiązki attaché wojskowego w Poselstwie RP w Pradze[8].

W lipcu 1939 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału II Sztabu Armii „Karpaty”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej[9]. 9 czerwca 1942 roku objął obowiązki szefa sztabu 1 Dywizji Pancernej[10]. Od października 1943 roku do 1 lutego 1946 roku dowodził artylerią dywizyjną 1 Dywizji Pancernej. Od lutego 1946 roku do 10 czerwca 1947 roku był zastępcą dowódcy 1 Dywizji Pancernej[11][12].

Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 roku w korpusie generałów[13].

Zmarł 21 sierpnia 1979 roku w Londynie. Prochy pochowane na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 230.
  2. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 435, 463.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 197.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 376.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 184.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 84, 99.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 199.
  8. Rocznik Służby Zagranicznej 1938 ↓, s. 53, 252.
  9. Dalecki 1989 ↓, s. 13, 140, 141, 347, 377.
  10. Tym 2009 ↓, s. 130.
  11. Wysocki 1994 ↓, s. 266.
  12. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 137 wg autorów od lutego 1946 roku do 1947 roku pełnił służbę w Sztabie Naczelnego Wodza.
  13. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 137.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 107.
  15. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 26, Nr 5 z 31 grudnia 1978. 
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 71.
  17. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 2, 19 marca 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]