Domaszków (powiat kłodzki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Domaszków
wieś
Ilustracja
Kościół św. Mikołaja w Domaszkowie
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Międzylesie
Wysokość 390–475[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 1254[2]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-522
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0853702
Położenie na mapie gminy Międzylesie
Mapa konturowa gminy Międzylesie, u góry znajduje się punkt z opisem „Domaszków”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Domaszków”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Domaszków”
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa konturowa powiatu kłodzkiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Domaszków”
Ziemia50°12′56″N 16°40′46″E/50,215556 16,679444
Zabytkowa plebania w Domaszkowie
Zabytkowy dom przy ul. Międzyleskiej 22

Domaszków (niem. Ebersdorf[3][4]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Domaszków to wieś łańcuchowa o długości około 5,5 km, leżąca wzdłuż Domaszkowskiego Potoku, na granicy Obniżenia Bystrzycy Kłodzkiej i Wysoczyzny Międzylesia, na wysokości około 390–475 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1945–1954 i 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Domaszków[1]. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Domaszkowie pochodzi z roku 1254, miejscowość była wtedy związana z Zamkiem Szczerba[5]. W roku 1337 należała do państwa śnielińskiego. W czasie wojen husyckich Domaszków znacznie ucierpiał z powodu położenia na trakcie ze Śląska do Czech[5]. W okresie od XV do XVII wieku wieś należała do królewszczyzny, w roku 1684 została kupiona przez rodzinę Althannów[5]. W roku 1840 Domaszków przeszedł na własność Marianny Orańskiej[5]. We wsi był wtedy kościół, kilka młynów wodnych, olejarnie, browar, wytwórnia starki i warsztaty tkackie[5]. W roku 1875 powstała tu stacja kolejowa, a miejscowość nabrała znaczenia turystycznego jako punkt wypadowy dla turystów udających się w Masyw Śnieżnika i Góry Bystrzyckie[5].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2011 r. wieś liczyła 1254 osób[2].

Religia[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[7]:

  • kościół parafialny pw. św. Mikołaja, z 1563 roku[5], rozbudowany w latach 1682–83. Jest to renesansowa budowla salowa z wielobocznym prezbiterium i emporami wzdłuż bocznych ścian połączonymi prospektem organowym[5]. Wyposażenie wnętrza jest głównie barokowe, między innymi są to: ołtarz główny z 1776 roku, kamienna chrzcielnica z 1464 roku i ambona autorstwa Michała Klahra[5]. Na wieży jest dzwon z 1464 roku[5].
  • kaplica grobowa, z połowy XVIII wieku, stojąca obok kościoła,
  • plebania, z 1711 roku przy ul. Kolejowej 2, nakryta dachem naczółkowym.
  • sierociniec ze szkołą, z lat 1853–1861, ul. Międzyleska 18,
  • dom przy ul. Międzyleskiej 22, z XIX wieku, dawny dwór sędziowski[5], nakryty dachem naczółkowym.

Inne zabytki[1]:

  • drewniane i murowane domy z XIX i XX wieku,
  • krzyże przydrożne i kapliczki.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo Rolne Domaszków[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1993, s. 110-114. ISBN 83-85773-06-1.
  2. a b GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  4. M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 35.
  5. a b c d e f g h i j k Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, s. 316. ISBN 978-83-89188-95-3.
  6. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2016-11-07].
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 76. [dostęp 2012-08-05].
  8. Internetowy System Aktów Prawnych

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]