Jodłów (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jodłów
Krzyż pokutny w Jodłowie
Krzyż pokutny w Jodłowie
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Międzylesie
Wysokość 630-810 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 70[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-530
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0853754
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Jodłów
Jodłów
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Jodłów
Jodłów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jodłów
Jodłów
Ziemia50°09′45″N 16°45′08″E/50,162500 16,752222

Jodłów (niem. Thanndorf[2]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie.

Podział administracyjny[edytuj]

Przed 1945 rokiem Jodłów należał do powiatu bystrzyckego niem. Landkreis Habelschwerdt. Do 1975 roku wieś należała do powiatu bystrzyckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Lokalizacja[edytuj]

Jodłów wieś-położona w południowo-zachodniej Polsce, w zachodniej części Masywu Śnieżnika, na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego w Kotlinie Kłodzkiej, około 9 km, na północny wschód, od centrum miejscowości Międzylesie.

Charakterystyka[edytuj]

Niewielka, letniskowa, górska wieś łańcuchowa, rozciągnięta na długości 3,6 km, o luźnym układzie zabudowań, ulokowana nad potokiem Jodłówka u zachodniego podnóża Masywu Śnieżnika, w śródgórskiej kotlinie, głęboko wciętej od strony południowej w Masyw Śnieżnika. Zabudowa wsi składa się z pojedynczych budynków gospodarczych i mieszkalnych rozlokowanych na wysokości od 630 do 810 m n.p.m., wzdłuż lokalnej drogi po obu jej stronach. Droga do wsi dochodzi z Międzylesia przez obniżenie między Urwistą, a Opaczem. Jest to wieś, o charakterze rolniczo-letniskowym. Wokół wsi rozciągają się rozległe użytki rolne i górskie łąki, leżące głównie na zboczach doliny. W bliskim otoczeniu wsi występują, niewielkie pasy zieleni z drzew liściastych w formie przydomowych nasadzeń, oraz wzdłuż potoku i miedz. W większej odległości wieś otaczają z czterech stron górskie lasy mieszane regla dolnego z przewagą świerka oraz buka. Od wschodu nad wsią dominuje południowo-zachodni grzbiet odchodzący od Śnieżnika ze wzniesieniami: Puchacz, Trójmorski Wierch, Jasień, a od zachodu odgałęzienie grzbietu południowo-zachodniego z Urwistą. We wsi zachowało się kilka domów mieszkalnych i mieszkalno-gospodarczych o cechach charakterystycznych dla budownictwa ludowego Ziemi kłodzkiej z połowy XIX wieku, barokowy kościół pw. św. Jana Chrzciciela z drugiej połowy XVIII wieku, oraz kilka przydrożnych kapliczek z XIX wieku.

Historia[edytuj]

Wieś do 1945 roku nosiła nazwę Thanndorf. Początki wsi nie są dokładnie poznane. W 1246 utworzono dobra międzyleskie, w skład których włączono tereny obecnej wsi. W 1294 roku król czeski Wacław II przekazał dobra międzyleskie wraz z obszarem obecnej wsi cystersom z Kamieńca Ząbkowickiego, którzy rozpoczęli planową akcję kolonizacji i wycinania potężnych lasów w celu rozwinięcia rolnictwa u podnóża Śnieżnika, w tym okresie na terenie obecnej wsi powstała mała osada drwali. W 1315 roku za panowania Jana Luksemburskiego dobra międzyleskie wraz z osadą na terenie obecnej wsi odkupił od cystersów łużycki rycerz Otto von Glaubitz (Gloubos) z Miśni. Prawdopodobnie wieś powstała 1414 roku po wykarczowaniu lasu na stokach Puchacza i Trójmorskiego Wierchu. W czasie wojen husyckich wieś została zniszczona przez husytów i przez ponad wiek stała opuszczona. W 1572 roku wieś ponownie zostaje zasiedlona za sprawą braci Michała i Dawida von Tschimhausów. W czasie wojny trzydziestoletniej wieś ograbili Szwedzi. Od 1653 roku wieś należy do Althannów. W połowie XVIII wieku we wsi powstaje szkoła, a w 1756 roku kościół św. Jana Chrzciciela w stylu barokowym. W XVIII wieku po okresie wojen śląskich, wieś przeżywa renesans gospodarczy, oparty na przemyśle tkackim. Wieś była dobrze rozwinięta, posiadała chałupnicze warsztaty tkaczy, olejarnię, młyn wodny i szkołę a we wsi na początku XIX wieku mieszkało 150 tkaczy. Po wojnach napoleońskich, w połowie XIX wieku wieś przeżywa kryzys spowodowany rewolucją przemysłową i upadkiem tkactwa. W XIX wieku wieś stała się znanym letniskiem. W okresie międzywojennym ruch turystyczny zdecydowanie zmalał a wieś zaczęła się wyludniać. Po 1945 roku wieś znacznie się wyludniła, najliczniej w górnej części. W tym okresie w Jodłowie osiedlono repatriantów, ale proces wyludniania trwał nadal. W latach 60. XX wieku powstały we wsi zakładowe ośrodki wypoczynkowe, które do obecnych czasów nadają wsi charakter letniskowy. Obecnie (III 2011 r.) wieś liczy 70 mieszkańców[1].

Demografia[edytuj]

  • 1939 - 498 mieszkańców
  • 1950 - 208
  • 1970 - 115[3]
  • 2011 - 70[1]


    Liczba ludności Jodłowa
   

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • kościół filialny pw. św. Jana Chrzciciela, z 1756 r.[4].

Inne[edytuj]

  • Na wschód od wsi, na południowym zboczu Trójmorskiego Wierchu w Masywie Śnieżnika położone są źródła Nysy Kłodzkiej.

Ciekawostki[edytuj]

  • Nazwa "Jodłów" pochodzi od puszczy jodłowej,która wcześniej porastała tereny obecnej wsi
  • W 1827 roku wieś i okolice nawiedziło trzęsienie ziemi.
  • Jodłów jest jedną z najwyżej położonych miejscowości na ziemi kłodzkiej.
  • W 1827 roku wieś i okolice nawiedziła wielka ulewa, która spowodowała powódź.

Turystyka[edytuj]

Przez wieś prowadzą szlaki turystyczne

  • szlak turystyczny niebieski niebieski - z Międzylesia na Halę pod Śnieżnikiem.
  • szlak turystyczny żółty żółty - szlak bardzo widokowy prowadzący przez łąki skrajem lasu z dolnej części Jodłowa do źródła Nysy Kłodzkiej i byłego przejścia granicznego.
  • szlak turystyczny czerwony czerwony- prowadzący z górnej części z Jodłowa zachodnim zboczem Trójmorskiego Wierchu do źródła Nysy Kłodzkiej i byłego przejścia granicznego.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

strona internetowa gminy

Przypisy

  1. a b c GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 51.
  3. Regiony wyludniające się w Polsce str. 63
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 5 sierpnia 2012]. s. 77.