Jodłów (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jodłów
Krzyż pokutny w Jodłowie
Krzyż pokutny w Jodłowie
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Międzylesie
Wysokość od 680 do 810 m n.p.m.
Liczba ludności 62
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-530
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0853754
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Jodłów
Jodłów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jodłów
Jodłów
Ziemia 50°09′45″N 16°45′08″E/50,162500 16,752222

Jodłów (niem. Thanndorf[1]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Jodłów wieś-położona w południowo-zachodniej Polsce, w zachodniej części Masywu Śnieżnika, na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego w Kotlinie Kłodzkiej, około 9,0 km., na północny wschód, od centrum miejscowości Międzylesie.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Niewielka, letniskowa, górska wieś łańcuchowa, rozciągnięta na długości 3,6 km, o luźnym układzie zabudowań, ulokowana nad potokiem Jodłówka u zachodniego podnóża Masywu Śnieżnika, w śródgórskiej kotlinie, głęboko wciętej od strony południowej w Masyw Śnieżnika. Zabudowa wsi składa się z pojedynczych budynków gospodarczych i mieszkalnych rozlokowanych na wysokości od 630 do 810 m n.p.m. wzdłuż lokalnej drogi po obu jej stronach. Droga do wsi dochodzi z Międzylesia przez obniżenie między Urwistą, a Opaczem. Jest to wieś, o charakterze rolniczo-letniskowym. Wokół wsi rozciągają się rozległe użytki rolne i górskie łąki, leżące głównie na zboczach doliny. W bliskim otoczeniu wsi występują, niewielkie pasy zieleni z drzew liściastych w formie przydomowych nasadzeń, oraz wzdłuż potoku i miedz. W większej odległości wieś otaczają z czterech stron górskie lasy mieszane regla dolnego z przewagą świerka oraz buka. Od wschodu nad wsią dominuje południowo-zachodni grzbiet odchodzący od Śnieżnika z wzniesieniami: Puchacz, Trójmorski Wierch, Jasień, a od zachodu odgałęzienie grzbietu południowo-zachodniego z Urwistą. We wsi zachowało się kilka domów mieszkalnych i mieszkalno-gospodarczych o cechach charakterystycznych dla budownictwa ludowego Ziemi kłodzkiej z połowy XIX wieku, barokowy kościół pw. św. Jana Chrzciciela z drugiej połowy XVIII wieku , oraz kilka przydrożnych kapliczek z XIX wieku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś do 1945 roku nosiła nazwę Thanndorf. Początki wsi nie są dokładnie poznane. W 1246 utworzono dobra międzyleskie, w skład których włączono tereny obecnej wsi. W 1294 roku król czeski Wacław II przekazał dobra międzyleskie wraz z obszarem obecnej wsi cystersom z Kamieńca Ząbkowickiego, którzy rozpoczęli planową akcję kolonizacji i wycinania potężnych lasów w celu rozwinięcia rolnictwa u podnóża Śnieżnika, w tym okresie na terenie obecnej wsi powstała mała osada drwali. W 1315 roku za panowania Jana Luksemburskiego dobra międzyleskie wraz z osadą na terenie obecnej wsi odkupił od cystersów łużycki rycerz Otto von Glaubitz (Gloubos) z Miśni. Prawdopodobnie wieś powstała 1414 roku po wykarczowaniu lasu na stokach Puchacza i Trójmorskiego Wierchu. W czasie wojen husyckich wieś została zniszczona przez husytów i przez ponad wiek stała opuszczona. W 1572 roku wieś ponownie zostaje zasiedlona za sprawą braci Michała i Dawida von Tschimhausów. W czasie wojny trzydziestoletniej wieś ograbili Szwedzi. Od 1653 roku wieś należy do Althannów. W połowie XVIII wieku we wsi powstaje szkoła, a w 1756 roku kościół św. Jana Chrzciciela w stylu barokowym. W XVIII wieku po okresie wojen śląskich, wieś przeżywa renesans gospodarczy, oparty na przemyśle tkackim. Wieś była dobrze rozwinięta, posiadała chałupnicze warsztaty tkaczy, olejarnię, młyn wodny i szkołę a we wsi na początku XIX wieku mieszkało 150 tkaczy. Po wojnach napoleońskich, w połowie XIX wieku wieś przeżywa kryzys spowodowany rewolucją przemysłową i upadkiem tkactwa. W XIX wieku wieś stała się znanym letniskiem. W okresie międzywojennym ruch turystyczny zdecydowanie zmalał a wieś zaczęła się wyludniać. Po 1945 roku wieś znacznie się wyludniła, najliczniej w górnej części. Po II wojnie światowej w Jodłowie osiedlono repatriantów, ale proces wyludniania trwał nadal. W latach 60.XX wieku powstały we wsi zakładowe ośrodki wypoczynkowe, które do obecnych czasów nadają wsi charakter letniskowy. Obecnie wieś liczy 62 mieszkańców.

Liczba ludności[edytuj | edytuj kod]

1939 - 498 1950 - 208 1970 - 115[2]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • kościół fil. pw. św. Jana Chrzciciela, z 1756 r.[3].

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Na wschód od wsi, na południowym zboczu Trójmorskiego Wierchu w Masywie Śnieżnika położone są źródła Nysy Kłodzkiej.
  • Przed 1945 rokiem Jodłów należał do powiatu bystrzyckego niem. Landkreis Habelschwerdt.
  • Do 1975 roku wieś należała do powiatu bystrzyckiego

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Nazwa "Jodłów" pochodzi od puszczy jodłowej,która wcześniej porastała tereny obecnej wsi
  • W 1827 roku wieś i okolice nawiedziło trzęsienie ziemi.
  • Jodłów jest jedną z najwyżej położonych miejscowości na ziemi kłodzkiej.
  • W 1827 roku wieś i okolice nawiedziła wielka ulewa, która spowodowała powódź.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez wieś prowadzą szlaki turystyczne

  • szlak turystyczny niebieski niebieski - z Międzylesia na Halę pod Śnieżnikiem.
  • szlak turystyczny żółty żółty - szlak bardzo widokowy prowadzący przez łąki skrajem lasu z dolnej części Jodłowa do źródła Nysy Kłodzkiej i byłego przejścia granicznego.
  • szlak turystyczny czerwony czerwony- prowadzący z górnej części z Jodłowa zachodnim zboczem Trójmorskiego Wierchu do źródła Nysy Kłodzkiej i byłego przejścia granicznego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

strona internetowa gminy

Przypisy

  1. M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 51.
  2. Regiony wyludniające się w Polsce str. 63
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 5 sierpnia 2012]. s. 77.