Długopole Górne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°13′27″N 16°38′32″E
- błąd 39 m
WD 50°14'N, 16°39'E
- błąd 2324 m
Odległość 1225 m
Długopole Górne
wieś
Ilustracja
Dwór empirowy w Długopolu Górnym
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Międzylesie
Wysokość 360–390[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 762[2]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-520
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0853688
Położenie na mapie gminy Międzylesie
Mapa konturowa gminy Międzylesie, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Długopole Górne”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Długopole Górne”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Długopole Górne”
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa konturowa powiatu kłodzkiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Długopole Górne”
Ziemia50°13′27″N 16°38′32″E/50,224167 16,642222

Długopole Górne[3] (niem. Oberlangenau[4]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Długopole Górne to luźno zabudowana wieś łańcuchowa o długości około 3 km, leżąca nad Nysą Kłodzką, w Obniżeniu Bystrzycy Kłodzkiej, pomiędzy Długopolem-Zdrój na północy i Domaszkowem na południu, na wysokości około 360–390 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osadnictwo w rejonie Długopola Górnego sięga przełomu X i XI wieku o czym świadczy istniejące tu do dzisiaj grodzisko[5]. Jest to jedyne znane grodzisko wczesnośredniowieczne w Kotlinie Kłodzkiej[6]. We wczesnym średniowieczu istniała tu parafia, jedna z najstarszych na ziemi kłodzkiej[5]. Jako oddzielna wieś Długopole Górne było wzmiankowane po raz pierwszy w roku 1346 w związku z przekazaniem tutejszego sołectwa Glubosom z Zamku Szczerba[5]. Położenie wsi przy głównym szlaku handlowym zaowocowało jej szybkim rozwojem[5]. W 1840 roku w miejscowości było 119 budynków, w tym: kościół, szkoła katolicka, 2 młyny wodne, olejarnia, tartak, bielnik i 32 warsztaty tkackie[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[7]:

  • kościół parafialny pw. śś. Piotra i Pawła z 1595 roku, przebudowany w stylu barokowym w XVIII w.[5], wzmiankowany w 1355, nowy wzniesiony ok. XV w., obecna świątynia powstała na jego miejscu. Gotycka wieża z renesansowym hełmem, chrzcielnica z 1600, barokowy ołtarz główny i rzeźby m.in. św. Jana Nepomucena z XVIII w.
  • kaplica cmentarna przy kościele, z XVIII wieku[8],
  • dwór empirowy, dom nr 70, z XIX w.,
  • dwór barokowy, dom nr 165, z pierwszej połowy XVIII w., przebudowany na początku XIX wieku,
  • chałupa, nr 41, z początku XIX w.

Inne zabytki[1]:

  • szkoła z 1882 roku, przebudowana w drugiej połowie XIX w.,
  • liczne domy mieszkalne i gospodarcze z XIX i XX w.,
  • grodzisko z X–XII w.

Osoby związane z Długopolem Górnym[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Hoecker – niemiecki malarz, mieszkał w Długopolu Górnym od 1901 roku aż do śmierci w 1910 roku[1].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1993, s. 98-103. ISBN 83-85773-06-1.
  2. GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanychz dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  4. M. Choroś, Ł. Jarczak, Słownik nazw miejscowych Dolnego Śląska, Opole 1995, s. 33.
  5. a b c d e Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, s. 314, 315. ISBN 978-83-89188-95-3.
  6. zgrit.uni.wroc.pl: Turystyka kulturowa na Dolnym Śląsku – wybrane aspekty. Tom II. [dostęp 26 października 2014]., str. 29
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 76. [dostęp 5 sierpnia 2012].
  8. Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas: Dolny Śląsk – przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka 1977, s. 147

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]