Dominik Hrbatý

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dominik Hrbatý
Dominik Hrbatý
Dominik Hrbatý
Państwo  Słowacja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1978
Bratysława
Wzrost 183 cm
Masa ciała 79 kg
Gra praworęczna, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery 2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 12 (18 października 2004)
Australian Open QF (2001, 2005)
Roland Garros SF (1999)
Wimbledon 3R (2004)
US Open QF (2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 14 (13 listopada 2000)
Australian Open 2R (2000, 2006)
Roland Garros 3R (2000, 2002, 2006)
Wimbledon QF (2005)
US Open 3R (2000)

Dominik Hrbatý (ur. 4 stycznia 1978 w Bratysławie) – słowacki tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Kariera tenisowa[edytuj]

Karierę zawodową rozpoczął w 1996, już pod koniec tego roku awansując do czołowej setki rankingu światowego, dzięki rezultatom uzyskiwanym w turniejach rangi ATP Challenger Tour, wygrywając m.in. w Pilznie. Pierwszy start w turnieju wielkoszlemowym zaliczył w 1997 roku podczas Australian Open dochodząc do 4 rundy po zwycięstwach nad wyżej klasyfikowanymi Sandonem Stollem, Nicklasem Kultim i Albertem Berasateguiem, a późniejszego zwycięzcę turnieju Pete'a Samprasa zmuszając do pięciosetowej walki (w piątym secie Hrbatý prowadził z przełamaniem serwisu). W dalszej części sezonu 1997 osiągnął po raz pierwszy finał turnieju ATP World Tour w Palermo, a rok zakończył w czołowej pięćdziesiątce. Tegoż samego roku uzyskał również finał debla w Umagu, partnerując Karolowi Kučerze.

W 1998 wygrał swój pierwszy turniej, pokonując w finale w San Marino Mariana Puertę oraz dochodząc do finału debla w Amsterdamie w parze z Kučerą. Rok później triumfował w Pradze (w finale z Ctislavem Dosedělem), a także był w półfinale wielkoszlemowego French Open; pokonał na kortach im. Rolanda Garrosa m.in. Jewgienija Kafielnikowa oraz byłego lidera rankingu Marcela Ríosa, a przegrał w czterech setach ze zwycięzcą turnieju Andre Agassim.

Kolejne starty w roku 2000 dały mu pierwszy w karierze awans do czołowej dwudziestki rankingu. Nie wygrał w tym roku żadnego turnieju, ale zaliczył 3 finały, w tym turnieju rangi ATP Masters Series w Monte Carlo (przegrał w decydującym meczu z Piolinem). Był także w 4 rundzie US Open. Wygrał w sezonie 10 pojedynków z rywalami z najlepszej dziesiątki na świecie, w tym cztery z Kafielnikowem. W deblu z kolei Słowak wygrał swój pierwszy turniej rangi ATP Masters Series w Rzymie. Wspólnie z Martinem Dammem pokonał w finale duet Wayne Ferreira–Jewgienij Kafielnikow. W tym samym roku osiągnął ponadto 3 inne finały gry podwójnej, w tym imprezy w Miami.

Sezon 2002 zaczął od triumfu w Auckland (w finale z Francisco Clavetem) i był w ćwierćfinale Australian Open (w 4 rundzie pokonał Marata Safina, przegrał z Patrickiem Rafterem). W dalszej części sezonu zdobył deblowy tytuł w Taszkencie tworząc parę z Julienem Boutterem. W 2002 roku Hrbatý wypadł z najlepszej pięćdziesiątki rankingu. Poza pięćdziesiątką (ale nadal w czołowej setce) pozostawał również w 2003, osiągając finał turnieju w Auckland (porażka w finale z Gustavem Kuertenem).

Sezon 2004 był najlepszy w karierze Słowaka. Hrbatý wygrał 3 turnieje, był w jeszcze 1 finale. Dzięki kolejnemu dobremu początkowi sezonu (wygrane turniejowe w Adelaide – w finale z Michaëlem Llodrą i Auckland – z Rafaelem Nadalem). W lutym 2004 wygrał halowy turniej w Marsylii (w finale z Robinem Söderlingiem). W dalszej części sezonu był w finale w Casablance (przegrał z Santiagiem Venturą), i ćwierćfinale US Open. Na koniec roku Hrbatý uzyskał również finał debla w Petersburgu. W październiku sklasyfikowano go na najwyższym w karierze 12. miejscu w rankingu, a sezon zakończył dwie pozycje niżej.

Utrzymał miejsce w najlepszej dwudziestce tenisistów także w sezonie 2005, natomiast zakończył rok jako nr 20. w zestawieniu ATP World Tour, będąc jedynym graczem w dwudziestce, który w sezonie nie wygrał turnieju, ani nie był w finale. Był natomiast w ćwierćfinale Australian Open (pokonał m.in. Gastóna Gaudia i Thomasa Johanssona, przegrał z Maratem Safinem), 4 rundzie US Open. W październiku 2006 Słowak awansował do finału zawodów ATP Masters Series w Paryżu, eliminując wcześniej Tommy'ego Haasa. Uległ dopiero Nikołajowi Dawydience.

W 2005 roku doszedł wspólnie z reprezentacją Słowacji do finału Pucharu Davisa. Był liderem ekipy, która po raz pierwszy w historii startów w tych rozgrywkach awansowała do finału. Zdobywał punkty we wszystkich meczach kampanii, m.in. w 1 rundzie nad broniącymi trofeum Hiszpanami. Rok wcześniej walnie przyczynił się do odzyskania przez Słowację miejsca w grupie światowej Pucharu Davisa, zdobywając 2 punkty w meczu z Niemcami. Do końca swoich startów w rozgrywkach rozegrał 58 pojedynków (singiel i debel) z których w 33 zwyciężył. Hrbatý występował także w innych zespołach reprezentacyjnych– miał znaczący udział w zdobyciu przez Słowację drużynowego pucharu świata w roku 2000 (pokonał wówczas Haasa, Samprasa i Kafielnikowa) oraz Pucharu Hopmana w 2005 (wspólnie z Danielą Hantuchovą). W styczniu 2009 roku, partnerując Dominice Cibulkovej, wygrał Puchar Hopmana po raz trzeci w karierze.

W swojej karierze trzykrotnie rywalizował na igrzyskach olimpijskich. W grze pojedynczej najdalej dotarł do 2 rundy, natomiast w grze podwójnej do ćwierćfinału wspólnie z Karolem Kučerą podczas igrzysk olimpijskich w Sydney.

W 2010 roku ogłosił zakończenie kariery[1].

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (6–7)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 5 października 1997 Palermo Ceglana Hiszpania Alberto Berasategui 4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 16 sierpnia 1998 San Marino Ceglana Argentyna Mariano Puerta 6:2, 7:5
Zwycięzca 2. 2 maja 1999 Praga Ceglana Czechy Ctislav Doseděl 6:2, 6:2
Finalista 2. 23 kwietnia 2000 Monte Carlo Ceglana Francja Cédric Pioline 4:6, 6:7(3), 6:7(6)
Finalista 3. 12 listopada 2000 Petersburg Twarda (hala) Rosja Marat Safin 6:2, 4:6, 4:6
Finalista 4. 26 listopada 2000 Brighton Twarda (hala) Wielka Brytania Tim Henman 2:6, 2:6
Zwycięzca 3. 14 stycznia 2001 Auckland Twarda Hiszpania Francisco Clavet 6:4, 2:6, 6:3
Finalista 5. 12 stycznia 2003 Auckland Twarda Brazylia Gustavo Kuerten 3:6, 5:7
Finalista 6. 23 maja 2004 Casablanca Ceglana Hiszpania Santiago Ventura 3:6, 6:1, 4:6
Zwycięzca 4. 11 stycznia 2004 Adelaide Twarda Francja Michaël Llodra 6:4, 6:0
Zwycięzca 5. 18 stycznia 2004 Auckland Twarda Hiszpania Rafael Nadal 4:6, 6:2, 7:5
Zwycięzca 6. 29 lutego 2004 Marsylia Twarda (hala) Szwecja Robin Söderling 4:6, 6:4, 6:4
Finalista 7. 5 listopada 2006 Paryż Twarda (hala) Rosja Nikołaj Dawydienko 1:6, 2:6, 2:6

Gra podwójna (2–6)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 27 lipca 1997 Umag Ceglana Słowacja Karol Kučera Rumunia Dinu Pescariu
Włochy Davide Sanguinetti
6:7, 4:6
Finalista 2. 9 sierpnia 1998 Amsterdam Ceglana Słowacja Karol Kučera Holandia Jacco Eltingh
Holandia Paul Haarhuis
3:6, 2:6
Finalista 3. 26 marca 2000 Miami Twarda Czechy Martin Damm Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
3:6, 4:6
Zwycięzca 1. 14 maja 2000 Rzym Ceglana Czechy Martin Damm Południowa Afryka Wayne Ferreira
Rosja Jewgienij Kafielnikow
6:4, 4:6, 6:3
Finalista 4. 8 października 2000 Hongkong Twarda Niemcy David Prinosil Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
1:6, 2:6
Finalista 5. 29 października 2000 Bazylea Dywanowa (hala) Szwajcaria Roger Federer Stany Zjednoczone Donald Johnson
Południowa Afryka Piet Norval
6:7(9), 6:4, 6:7(4)
Zwycięzca 2. 16 września 2001 Taszkent Twarda Francja Julien Boutter Południowa Afryka Marius Barnard
Stany Zjednoczone Jim Thomas
6:4, 3:6, 13–11
Finalista 6. 31 października 2004 Petersburg Dywanowa (hala) Czechy Jaroslav Levinský Francja Arnaud Clément
Francja Michaël Llodra
3:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open 4R 1R 1R 1R QF 4R 1R 3R QF 4R 3R 2R 0 / 12 22–12
French Open 1R 3R SF 2R 2R 1R 2R 2R 1R 3R 1R 1R 0 / 12 13–12
Wimbledon 1R 1R 1R 2R 1R 1R 1R 3R 2R 1R 1R 1R 0 / 12 4–12
US Open 1R 2R 1R 4R 2R 3R 2R QF 4R 1R 1R 1R 0 / 12 15–12
Bilans spotkań 3–4 3–4 5–4 5–4 6–4 5–4 2–4 9–4 8–4 5–4 2–4 0–3 1–1 N/A 54–48

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dominik Hrbaty zakończył karierę (pol.). sport.pl, 22 listopada 2010. [dostęp 22 listopada 2010].
  2. Rad Ľudovíta Štúra, II. trieda (słow.). prezident.sk. [dostęp 13 grudnia 2011].

Bibliografia[edytuj]