Patrick Rafter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Patrick Rafter
Patrick Rafter
Państwo  Australia
Miejsce zamieszkania Pembroke
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1972
Mount Isa
Wzrost 185 cm
Masa ciała 86 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery 2001
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 11
Najwyżej w rankingu 1 (26 lipca 1999)
Australian Open SF (2001)
Roland Garros SF (1997)
Wimbledon F (2000, 2001)
US Open W (1997, 1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 6 (1 lutego 1999)
Australian Open W (1999)
Roland Garros SF (1998)
Wimbledon SF (1996, 1998)
US Open SF (1996)

Patrick Michael Rafter (ur. 28 grudnia 1972 w Mount Isa) – australijski tenisista, lider rankingu ATP, zwycięzca wielkoszlemowych US Open w latach 1997 i 1998 w grze pojedynczej i Australian Open w 1999 roku w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa z 1999 roku, olimpijczyk z Sydney (2000).

Kariera tenisowa[edytuj]

Gra Raftera opierała się na dobrym serwisie i jednym z najlepszych wolejów w historii[1]. Styl gry Australijczyka był bardzo widowiskowy.

Jako zawodowy tenisista występował w latach 1991–2001, chociaż decyzję o oficjalnym zakończeniu kariery ogłosił w styczniu 2003[2].

Rafter wszedł do światowej czołówki w 1997 roku gdy doszedł do finału US Open, i wygrał go w czterech setach z Gregiem Rusedskim. Osiągnięcie to powtórzył rok później, kiedy to w finale pokonał Marka Philippoussisa.

Dnia 26 lipca 1999 roku awansował na pierwsze miejsce rankingu ATP. Utrzymał się na nim jednak przez tydzień. Wcześniej tego roku wygrał deblowe Australian Open w parze z Jonasem Björkmanem. Po tym sukcesie awansował dnia 1 lutego 1999 roku na najwyższą pozycję w klasyfikacji deblowej – nr 6.

W dwóch kolejnych sezonach docierał do finału Wimbledonu, ulegając jednak tym razem Pete'owi Samprasowi i Goranowi Ivaniševiciowi.

Łącznie w swojej karierze wygrał w grze pojedynczej 11 turniejów rangi ATP World Tour oraz awansował do 14 finałów. W grze podwójnej triumfował w 10 imprezach ATP World Tour oraz uczestniczył w 8 finałach.

W 1999 roku Australia zdobyła Puchar Davisa, po pokonaniu w finale Francji. Rafter nie uczestniczył z powodu kontuzji w tej rundzie, podobnie jak i w półfinale, jednak zagrał w meczach 1 rundy przeciwko Zimbabwe i rundzie ćwierćfinałowej przeciwko Stanom Zjednoczonym. W 2000 roku Australijczycy przegrali finał z Hiszpanią i 2001 roku z Francją.

W latach 1999 i 2001 wygrał też z drużyną Australii Drużynowy Puchar Świata.

W 2000 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Sydney, odpadając z turnieju singlowego w 2 rundzie, po porażce z Danielem Nestorem.

W 2002 roku został laureatem nagrody Australijczyk Roku, a w 2006 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[3].

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (11–14)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 17 kwietnia 1994 Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 1:6, 3:6
Zwycięzca 1. 19 czerwca 1994 Manchester Trawiasta Południowa Afryka Wayne Ferreira 7:6(5), 7:6(4)
Finalista 2. 2 marca 1997 Filadelfia Twarda (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 7:5, 6:7(4), 3:6
Finalista 3. 13 kwietnia 1997 Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 3:6, 3:6
Finalista 4. 25 maja 1997 Sankt Pölten Ceglana Urugwaj Marcelo Filippini 6:7(2), 2:6
Finalista 5. 17 sierpnia 1997 New Haven Twarda Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:7(4), 4:6
Finalista 6. 24 sierpnia 1997 Long Island Twarda Hiszpania Carlos Moyá 4:6, 6:7(1)
Zwycięzca 2. 7 września 1997 US Open, Nowy Jork Twarda Wielka Brytania Greg Rusedski 6:3, 6:2, 4:6, 7:5
Finalista 7. 29 września 1997 Puchar Wielkiego Szlema Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 2:6, 4:6, 5:7
Zwycięzca 3. 12 kwietnia 1998 Ćennaj Twarda Szwecja Mikael Tillström 6:3, 6:4
Zwycięzca 4. 21 czerwca 1998 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Czechy Martin Damm 7:6(2), 6:2
Zwycięzca 5. 9 sierpnia 1998 Toronto Twarda Holandia Richard Krajicek 7:6(3), 6:4
Zwycięzca 6. 16 sierpnia 1998 Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 1:6, 7:6(2), 6:4
Zwycięzca 7. 30 sierpnia 1998 Long Island Twarda Hiszpania Félix Mantilla 7:6(3), 6:2
Zwycięzca 8. 13 września 1998 US Open, Nowy Jork Twarda Australia Mark Philippoussis 6:3, 3:6, 6:2, 6:0
Finalista 8. 16 maja 1999 Rzym Ceglana Brazylia Gustavo Kuerten 4:6, 5:7, 6:7(6)
Zwycięzca 9. 20 czerwca 1999 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Rumunia Andrei Pavel 3:6, 7:6(7), 6:4
Finalista 9. 15 sierpnia 1999 Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(7), 3:6
Zwycięzca 10. 25 czerwca 2000 ’s-Hertogenbosch Trawiasta Francja Nicolas Escudé 6:1, 6:3
Finalista 10. 9 lipca 2000 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 7:6(10), 6:7(5), 4:6, 2:6
Finalista 11. 12 listopada 2000 Lyon Dywanowa (hala) Francja Arnaud Clément 6:7(2), 6:7(5)
Finalista 12. 8 lipca 2001 Wimbledon, Londyn Trawiasta Chorwacja Goran Ivanišević 3:6, 6:3, 3:6, 6:2, 7:9
Finalista 13. 5 sierpnia 2001 Montreal Twarda Rumunia Andrei Pavel 6:7(3), 6:2, 3:6
Finalista 14. 5 sierpnia 2001 Cincinnati Twarda Brazylia Gustavo Kuerten 1:6, 3:6
Zwycięzca 11. 19 sierpnia 2001 Indianapolis Twarda Brazylia Gustavo Kuerten 4:2 krecz

Gra podwójna (10–8)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 17 kwietnia 1994 Hongkong Twarda Szwecja Jonas Björkman Stany Zjednoczone Jim Grabb
Nowa Zelandia Brett Steven
walkower
Zwycięzca 1. 22 maja 1994 Bolonia Ceglana Australia John Fitzgerald Czechy Vojtěch Flégl
Australia Andrew Florent
6:3, 6:3
Finalista 2. 23 października 1994 Lyon Dywanowa (hala) Czechy Martin Damm Szwajcaria Jakob Hlasek
Rosja Jewgienij Kafielnikow
7:6, 6:7, 6:7
Zwycięzca 2. 8 stycznia 1995 Adelaide Twarda Stany Zjednoczone Jim Courier Zimbabwe Byron Black
Kanada Grant Connell
7:6, 6:4
Finalista 3. 15 października 1995 Ostrawa Dywanowa (hala) Francja Guy Forget Szwecja Jonas Björkman
Argentyna Javier Frana
7:6, 4:6, 6:7
Finalista 4. 21 kwietnia 1996 Bermudy Ceglana Australia Pat Cash Szwecja Jan Apell
Południowa Afryka Brent Haygarth
6:3, 1:6, 3:6
Zwycięzca 3. 12 maja 1996 Pinehurst Ceglana Australia Pat Cash Stany Zjednoczone Ken Flach
Stany Zjednoczone David Wheaton
6:2, 6:3
Zwycięzca 4. 5 stycznia 1997 Adelaide Twarda Stany Zjednoczone Bryan Shelton Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
6:4, 1:6, 6:3
Finalista 5. 16 marca 1997 Indian Wells Twarda Australia Mark Philippoussis Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:7, 6:4, 5:7
Finalista 6. 20 kwietnia 1997 Tokio Twarda Stany Zjednoczone Justin Gimelstob Czechy Martin Damm
Czechy Daniel Vacek
6:2, 2:6, 6:7
Zwycięzca 5. 15 czerwca 1997 Londyn Trawiasta Australia Mark Philippoussis Australia Sandon Stolle
Czechy Cyril Suk
6:2, 4:6, 7:5
Finalista 7. 10 sierpnia 1997 Cincinnati Twarda Australia Mark Philippoussis Australia Todd Woodbridge
Australia Mark Woodforde
6:7, 6:4, 4:6
Zwycięzca 6. 15 marca 1998 Indian Wells Twarda Szwecja Jonas Björkman Stany Zjednoczone Todd Martin
Stany Zjednoczone Richey Reneberg
6:4, 7:6
Zwycięzca 7. 2 sierpnia 1998 Los Angeles Twarda Australia Sandon Stolle Czechy Jeff Tarango
Czechy Daniel Vacek
6:4, 6:4
Zwycięzca 8. 31 stycznia 1999 Australian Open, Melbourne Twarda Szwecja Jonas Björkman Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
6:3, 4:6, 6:4, 6:7(10), 6:4
Zwycięzca 9. 13 czerwca 1999 Halle Trawiasta Szwecja Jonas Björkman Holandia Paul Haarhuis
Stany Zjednoczone Jared Palmer
6:3, 7:5
Zwycięzca 10. 8 sierpnia 1999 Montreal Twarda Szwecja Jonas Björkman Zimbabwe Byron Black
Południowa Afryka Wayne Ferreira
7:6(5), 6:4
Finalista 8. 17 czerwca 2001 Halle Trawiasta Białoruś Maks Mirny Kanada Daniel Nestor
Australia Sandon Stolle
4:6, 7:6(5), 1:6

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australian Open 1R 1R 3R 4R 2R 1R 3R 3R SF 0 / 9 15–9
French Open 4R 1R 1R SF 2R 3R 2R 1R 0 / 8 12–8
Wimbledon 3R 2R 1R 4R 4R 4R SF F F 0 / 9 29–9
US Open 1R 3R 2R 1R W W 1R 1R 4R 2 / 9 20–7
Bilans spotkań 0–0 0–1 2–3 8–4 4–4 4–4 15–3 13–3 9–4 7–3 14–4 N/A 76–33
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals RR RR 0 / 2 2–4
ATP World Tour Masters 1000
Indian Wells 1R 3R 3R 1R 3R 2R 2R QF 0 / 8 9–8
Miami SF 3R 1R 2R 3R 4R SF 0 / 7 13–7
Monte Carlo 1R 0 / 1 0–1
Rzym 1R 1R 2R 1R F 1R 0 / 6 6–6
Hamburg 2R 1R 0 / 2 1–2
Montreal/Toronto 1R 2R QF 2R W QF QF F 1 / 8 20–7
Cincinnati 1R 1R 3R 2R 3R W F F 1 / 8 19–7
Sztokholm/Stuttgart 2R SF 3R 2R 0 / 4 4–4
Paryż 1R 3R 3R 3R 0 / 4 3–4
Ranking na koniec sezonu
293 243 66 20 66 62 2 4 16 15 7 N/A

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

Przypisy

  1. Patrick Rafter - Tennis (ang.). sahof.org.au. [dostęp 3 stycznia 2017].
  2. Rafter announces retirement (ang.). bbc.co.uk, 10 stycznia 2003. [dostęp 3 stycznia 2017].
  3. Rafter inducted into Hall of Fame (ang.). abc.net.au, 16 lipca 2006. [dostęp 3 stycznia 2017].

Bibliografia[edytuj]