Edward Kłosiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Kłosiński
Data i miejsce urodzenia

2 stycznia 1943
Warszawa

Data i miejsce śmierci

5 stycznia 2008
Milanówek

Zawód

operator filmowy

Współmałżonek

Krystyna Janda

Lata aktywności

1970–2006

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Gwiazda Edwarda Kłosińskiego w łódzkiej Alei Gwiazd

Edward Stefan Kłosiński[1] (ur. 2 stycznia 1943 w Warszawie, zm. 5 stycznia 2008 w Milanówku) – polski operator filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Absolwent wydziału operatorskiego PWSTiF w Łodzi (1967). Jeden ze współtwórców nurtu kina moralnego niepokoju, ceniony także w Niemczech[2], gdzie realizował filmy od 1980. W latach 1989–1991 był członkiem Komitetu Kinematografii.

Karierę operatorską rozpoczął jako fotosista i asystent operatora. Później był operatorem filmów oświatowych, operatorem kamery i II operatorem filmów krótkometrażowych. Współpracował z wytwórniami „Czołówka” i „Se-ma-for”. Od 1968 przez rok pracował na swojej macierzystej uczelni jako asystent Kurta Webera.

Był autorem zdjęć do filmów fabularnych, m.in. filmów Andrzeja Wajdy (Człowiek z marmuru, Panny z Wilka, Człowiek z żelaza), Krzysztofa Zanussiego (Iluminacja, Barwy ochronne) czy Feliksa Falka (Wodzirej). Jest również autorem zdjęć do seriali telewizyjnych (m.in. Ziemia obiecana, Polskie drogi, Z biegiem lat, z biegiem dni, Modrzejewska).

W ostatnich latach życia był reżyserem świateł do spektakli Andrzeja Wajdy, Magdy Umer, Andrzeja Domalika, Krystyny Jandy, a także spektakli Teatru Telewizji, m.in. do „Nocy Listopadowej” w reż. Andrzeja Wajdy.

Laureat filmowych festiwali polskich i zagranicznych, m.in. w Madrycie, Monte Carlo, Monachium, Panamie. Współzałożyciel Teatru „Polonia”, członek Zarządu Fundacji Krystyny Jandy Na Rzecz Kultury.

2 stycznia 2008 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1][2]. Podczas ceremonii pogrzebowej został pośmiertnie odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Drugą żoną Kłosińskiego została aktorka Krystyna Janda, z którą mieszkał w podwarszawskim Milanówku. Miał córkę Magdalenę (z pierwszego małżeństwa) i dwóch synów: Adama i Jędrzeja. Był luteraninem.

Zmarł na raka płuc 5 stycznia 2008. 15 stycznia 2008 został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja 43, grób 106)[4][5].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

16 marca 2009 Krystyna Janda odsłoniła gwiazdę Edwarda Kłosińskiego w Alei Gwiazd w Łodzi[6].

Edwardowi Kłosińskiemu został poświęcony film Andrzeja Wajdy pt. Tatarak.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 stycznia 2008 r. o nadaniu orderu (M.P. z 2008 r. nr 38, poz. 334).
  2. a b Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski dla Edwarda Kłosińskiego. prezydent.pl, 2008-01-02. [dostęp 2020-04-14].
  3. MKiDN - Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis [dostęp 2021-01-04] (pol.).
  4. śp. EDWARD STEFAN KŁOSIŃSKI
  5. Pogrzeb Edwarda Kłosińskiego. warszawa.wyborcza.pl, 2008-01-15. [dostęp 2017-11-23].
  6. Odsłonięto gwiazdę Edwarda Kłosińskiego. dzienniklodzki.pl, 2009-03-17. [dostęp 2020-04-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]