Barwy ochronne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: ubarwienie ochronne zwierząt lub maskowanie w wojsku.
Barwy ochronne
Gatunek dramat obyczajowo-psychologiczny
Data premiery 28 stycznia 1977
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 96 min
Reżyseria Krzysztof Zanussi
Scenariusz Krzysztof Zanussi
Główne role Piotr Garlicki
Zbigniew Zapasiewicz
Muzyka Wojciech Kilar
Zdjęcia Edward Kłosiński
Scenografia Tadeusz Wybult
Kostiumy Anna Biedrzycka-Sheppard
Montaż Urszula Śliwińska
Produkcja Zespół Filmowy Tor

Barwy ochronne – polski film fabularny z roku 1976 w reżyserii Krzysztofa Zanussiego.

O filmie[edytuj]

Dramat psychologiczny zaliczany do nurtu filmowego tzw. „kina moralnego niepokoju”. W filmie przedstawione jest środowisko naukowe, w którym dochodzi do zderzenia dwóch postaw, uczciwego idealisty Kruszyńskiego (Piotr Garlicki) oraz skorumpowanego cynika Szelestowskiego (Zbigniew Zapasiewicz). Film w celny sposób przedstawił sytuację społeczną lat 70. w Polsce, dylematy i konieczności indywidualnych wyborów.

Opis fabuły[edytuj]

Uniwersytecki ośrodek wczasowy gości grupę studentów językoznawstwa. Członkami grona pedagogicznego są m.in. młody idealista, świeżo upieczony magister Jarosław i starszy o kilkanaście lat, cyniczny docent Jakub. Pomiędzy mężczyznami dochodzi do konfrontacji postaw, ponieważ różnią się między sobą zarówno w podejściu do studentów, jak i w stosunku do relacji na płaszczyźnie zawodowej. Jakub stara się przekonać swojego młodszego kolegę, że aby przetrwać w brutalnym świecie, należy manipulować ludźmi i zawierać kompromisy niezgodne z własnym sumieniem.

Obsada[edytuj]

Głosy krytyków[edytuj]

Osią dramaturgiczną [filmu] jest gra – proces kuszenia, jakiemu poddany jest Jarek przez Jakuba – „Szatana”, przekonującego o konieczności świadomej akceptacji zła i własnego w nim udziału przez kompromisy i konformizm społeczny. W ten sposób reżyser wskazuje na indywidualną odpowiedzialność moralną za kształt środowiska i państwa, w którym się żyje, oraz na transcendentne źródło etyki.

— Mariola Marczak, Barwy ochronne[1]

Nagrody i festiwale[edytuj]

  • 1977 – Krzysztof Zanussi – Gdańsk (4. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku) – Grand Prix (nagroda za najlepszy film)
  • 1977 – Zbigniew Zapasiewicz – Gdańsk (FPFF) – nagroda za pierwszoplanową rolę męską
  • 1977 – Krzysztof Zanussi – Gdańsk (FPFF) – nagroda za scenariusz
  • 1977 – Krzysztof Zanussi – Teheran – "Złoty Koziorożec" za reżyserię
  • 1978 – Krzysztof Zanussi – Rotterdam – nagroda dziennikarzy
  • 1978 – Piotr Garlicki – Złota Kamera (przyznawana przez pismo "Film") w kategorii: debiut aktorski; przyznana za rok 1977

Film został uznany przez amerykańskiego reżysera Martina Scorsese za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii i w 2014 roku został wytypowany przez niego do prezentacji w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie w ramach festiwalu polskich filmów Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema[2][3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Światowa encyklopedia filmu religijnego. Marek Lis i Adam Garbicz (red.). Kraków: Biały Kruk, 2007, s. 38. ISBN 978-83-60292-30-3.
  2. Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema – oficjalna strona projektu w języku angielskim. mspresents.com. [dostęp 2014-02-26].
  3. Polskie filmy Martina Scorsese. vice.com. [dostęp 2014-03-24].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]