Edward Wolff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Wolff
Data i miejsce urodzenia

15 września 1816
Warszawa

Pochodzenie

żydowskie

Data i miejsce śmierci

16 października 1880
Paryż

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna, muzyka romantyczna

Zawód

pianista, kompozytor, pedagog

Edward Wolff, też Eduard (ur. 15 września 1816 w Warszawie, zm. 16 października 1880 w Paryżu)[1][2]polski pianista, kompozytor i pedagog żydowskiego pochodzenia[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzicami byli Józef (znany warszawski lekarz i meloman) i Eleonora z d. Oesterreicher (pianistka amatorka), którzy prowadzili salon muzyczny w Warszawie[4]; brat Maksymilian był lekarzem, a siostra Regina była matką Henryka i Józefa Wieniawskich[3].

Początkowo uczył się gry fortepianowej pod kierunkiem matki, następnie w latach 1827–1832 kontynuował naukę u Wilhelma Würfla w Wiedniu[1][3]. W latach 1832–1835 studiował u Zawadzkiego (fortepian) i Józefa Elsnera (kompozycja) w Konserwatorium Warszawskim[1][2][3].

W 1835 wyjechał do Paryża[2][3]. Dzięki znajomości z Fryderykiem Chopinem poznał paryskie środowisko muzyczne, m.in. Ferenca Liszta, Sigismunda Thalberga, Charlesa Auguste’a de Bériota i Henriego Vieuxtempsa, a także wydawcę Maurice’a Schlesingera, u którego wydał ogółem 100 opusów[1]. Jego kompozycje wydawane były również w albumach, obok dzieł Chopina, Liszta i innych znanych kompozytorów[1][5]; m.in. jego etiudy zamieszczono w podręczniku „Méthode des méthodes de piano” Moschelesa i Fétisa, wraz z trzema etiudami Chopina[6].

W latach 1837–1839 występował w prywatnych salonach oraz salach wytwórni fortepianów: Érarda i Pleyela. Odbył też kilka tournée we Francji i za granicą. W latach 1845–1850 opiekował się swoimi siostrzeńcami – Henrykiem i Józefem Wieniawskimi, którzy studiowali w konserwatorium w Paryżu. Pracował zwłaszcza z Józefem, którego przedstawiał na swoich koncertach jako „cudowne dziecko” i który wykonywał kompozycje Wolffa[6][7]. Jako przedstawiciel firmy Érarda w latach 1862–1863 przebywał w Rumunii ucząc oraz dając koncerty połączone z odczytami, podczas których wykonywał najczęściej kompozycje Chopina[3][7].

Był także znanym i cenionym pedagogiem. Wśród jego uczniów byli m.in. Feliks Jaroński, Emanuel Kania i Emmanuel Chabrier[6][7].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Tworzył pod silnym wpływem Chopina[2]. Był bardzo płodnym kompozytorem. Pozostawił ok. 400 opusów, z czego 333 zostało wydanych za jego życia w Paryżu[7]. Komponował wyłącznie na fortepian, w tym zadedykowany Chopinowi Grand Allegro de Concert op. 39, fantazje oraz popularne w jego czasach utwory salonowe, a także ballady, etiudy, nokturny, polonezy, walce i mazurki „à la Chopin”, które nazywał „chansons polonaises”[2][7]. Pisał divertissements na fortepian na dwie i cztery ręce[7], oparte głównie na tematach znanych oper[2][7]. Był współautorem ogromnej liczby duetów na skrzypce i fortepian, w tym 32 skomponowanych wspólnie z Bériotem i 8 z Vieuxtempsem, a także 3 duetów na wiolonczelę i fortepian z Alexandrem Battą[2][7]. Do najlepszych dzieł Wolffa należą etiudy, które są wykonywane również współcześnie[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Talma-Davous 2012 ↓, s. 246.
  2. a b c d e f g Halski 2004 ↓.
  3. a b c d e f Błaszczyk 2014 ↓, s. 281.
  4. Halina Goldberg. Chopin in Warsaw's Salons. „Polish Music Journal”. Vol. 2, Nr. 1-2 (1999). ISSN 1521—6039 (ang.). 
  5. Frédéric Chopin and his Publishers, an exhibition in the Department of Special Collections, on view February 2 through April 10, 1998 (ang.). W: The University of Chicago Library [on-line]. [dostęp 2007-02-12].
  6. a b c Stanisław Dybowski, Józef Wieniawski (1837 – 1912) [dostęp 2009-03-31] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-27] (pol.).
  7. a b c d e f g h i Talma-Davous 2012 ↓, s. 247.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Talma-Davous: Wolff Edward. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 12: W–Ż część biograficzna. Kraków: PWM, 2012, s. 246-247. ISBN 978-83-224-0935-0. (pol.)
  • Leon Tadeusz Błaszczyk: Żydzi w kulturze muzycznej ziem polskich w XIX I XX wieku. Słownik biograficzny. Warszawa: Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny w Polsce, 2014, s. 281. ISBN 978-83-939735-1-4. (pol.)
  • Czesław Halski: Wolf, Edward. W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. W. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)
  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995, s. 966. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]