Fenazopirydyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fenazopirydyna
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C11H11N5
Masa molowa 213,24 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 94-78-0
136-40-3 (chlorowodorek)
PubChem 4756[1]
DrugBank DB01438[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC G04 BX06
Stosowanie w ciąży kategoria B

Fenazopirydyna (łac. Phenazopyridinum) – organiczny związek chemiczny z grupy azozwiązków.

Spektrum działania[edytuj]

Wykazuje działanie bakteriobójcze wobec bakterii Gram-dodatnich, słabiej wobec bakterii Gram-ujemnych. Silnie i długotrwale działa miejscowo znieczulająco. Wykazuje aktywność bakteriobójczą zarówno w środowisku kwaśnym, jak i zasadowym.

Zastosowanie[edytuj]

W postaci chlorowodorku znalazł zastosowanie jako lek odkażający w zakażeniach układu moczowego. Lek starej generacji, wprowadzony do lecznictwa przez Bernharda Jossa w 1932 roku. Fenazopirydyna jest obecnie stosowana coraz rzadziej. Lek o znacznej toksyczności przy podawaniu doustnym. Nie powinien być stosowany dłużej niż 2 dni (dłużej tylko wyjątkowo – w uzasadnionych wskazaniach).

Przeciwwskazania[edytuj]

Preparaty[edytuj]

Preparaty polskie
  • Nefrecil tabl. 0,1 g (chlorowodorku fenazopirydyny) x 20 szt. / Farmaceutyczno-Chemiczna Spółdzielnia Pracy Labor – Wrocław. Pod koniec 2008 roku produkcja preparatu Nefrecil została zakończona. Wg informacji producenta nie będzie już kontynuowana[potrzebny przypis].
Preparaty dostępne na świecie
  • Cistalgina tabl. 0,2 g (chlorowodorku fenazopirydyny) / Fortbenton Co. Laboratoires - Argentyna

Przypisy

  1. Fenazopirydyna (CID: 4756) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b Fenazopirydyna (DB01438) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  3. a b c d e Fenazopirydyna (ang.). [martwy link] The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-08-15].
  4. A. Albert, G. B. Barlin. Triazanaphthalenes. Part IV. Covalent hydration in 1,4,5-triazanaphthalenes. „J.Chem.Soc.”, s. 5737-5741, 1963. DOI: 10.1039/jr9630005737. 
  5. Fenazopirydyna (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-08-15].
  6. Jan Kazimierz Podlewski: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading Wydawnictwa Fundacji Büchnera, 1995, s. 671. ISBN 83-85632-41-7.

Bibliografia[edytuj]

  • Sean C. Sweetman (Editor): Martindale. The Complete Drug Reference (36th ed.). Pharmaceutical Press, 2009. ISBN 978-0-85369-840-1.
  • Farmakopea Polska V, t.II ; Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne 1993 r.
  • Ulotka preparatu Nefrecil produkcji F-CH Sp. Labor
  • Poradnik Terapeutyczny , wyd. II PZWL 1969 r., wyd. III PZWL 1975 r.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.