Helmut Berger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Helmut Berger
Ilustracja
Helmut Berger (1972)
Imię i nazwisko Helmut Steinberger
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1944
Bad Ischl, Austria
Zawód aktor
Współmałżonek Francesca Guidato
(1994-separacja)
Lata aktywności od 1964
Strona internetowa

Helmut Berger ([ˈhɛlmuːt ˈbɛʁɡɐ] i), właściwie Helmut Steinberger[1][2] (ur. 29 maja 1944[3] w Bad Ischl[4]) – austriacki aktor filmowy i telewizyjny.

Helmut Berger w 1973.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Bad Ischl w Austrii w rodzinie hotelarskiej Hedwig i Franza Steinbergerów[5][6]. Pierwsze lata życia spędził głównie z matką, gdy ojciec był w niewoli rosyjskiej[7]. Ojciec powrócił do domu, gdy Helmut miał trzy lata. W 1952 mając osiem lat przystąpił do pierwszej komunii świętej[8]. Swoje dzieciństwo i młodość spędził w Salzburgu, gdzie uczęszczał do szkoły franciszkańskiej Feldkirk College w Feldkirch[9]. Chciał kontynuować naukę w Max Reinhardt Seminar, jednak rodzice się temu sprzeciwili. Dorabiał jako kelner i jednocześnie pobierał lekcje w klasie aktorskiej, a wkrótce pojawił się w mniejszych teatrach[10].

W wieku osiemnastu lat przeprowadził się do Londynu, gdzie został odkryty przez fotografa dla reklamy i fotografii mody[11]. Po ukończeniu studiów na wydziale dramatycznym na University of Perugia w Perugii[12], przeniósł się do Rzymu.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą swoją rolę ekranową zagrał w dramacie Rogera Vadima Rondo (La Ronde, 1964) z Jane Fondą. W 1964 roku na drodze swojej kariery poznał włoskiego reżysera Luchino Viscontiego, u którego wystąpił po raz pierwszy w roli młodzieńca przy hotelu w noweli Czarownica spalona żywcem (La Strega bruciata viva) pochodzącej z filmu fabularnego Czarownice (Le streghe, 1967).

Wielkie uznanie krytyki i widzów zdobył w przerażająco sugestywnie zagranej tragicznej i odrażającej zarazem kreacji infantylnego i sadystycznego młodzieńca-pedofila o niestabilnej osobowości i perwersyjnych upodobaniach seksualnych, który słaby charakter łączy ze skłonnością do okrucieństwa w dramacie Viscontiego Zmierzch bogów (La caduta degli dei, 1969), za którą zdobył nominację do nagrody Złotego Globu. Do historii kina weszła scena gdy pod pseudonimem Lola naśladuje Marlenę Dietrich z filmu Niebieski anioł (Der blaue Engel). Kolejna jego rola biseksualnego Ludwika II, króla Bawarii w dramacie biograficznym Viscontiego Ludwik (Ludwig, 1973) została uhonorowana włoską nagrodą Davida. Ostatnią rolą zagraną u Viscontiego była postać perwersyjnego i zepsutego, a jednocześnie subtelnego i wyrafinowanego Konrada w dramacie Portret rodzinny we wnętrzu (Gruppo di famiglia in un interno, 1974)[13].

Grywał potem zazwyczaj w filmach klasy B, w tym w ekranizacji powieści Oscara Wilde’a Portret Doriana Graya (Il dio chiamato Dorian, 1970)[14] jako tytułowy bohater czy dreszczowcu policyjnym Wściekły pies (La Belva col mitra, 1977)[15] w roli pozbawionego skrupułów bandyty nazwiskiem Nanni Vitali, który po ucieczce z więzienia planuje wielki skok.

Pozował jako fotomodel dla różnych magazynów, w tym „Ciné-Revue” (Belgia; 1973)[16] i w 1984 wziął udział w sesji zdjęciowej Helmuta Newtona[17].

Wystąpił w operze mydlanej ABC Dynastia (1983-84)[18] w roli słynnego playboya Petera De Vilbisa, który wdaje się w romans z córką potężnego magnata naftowego Fallon Carrington (Pamela Sue Martin).

W 2007 roku otrzymał honorową nagrodę specjalną Teddy na festiwalu filmowym w Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

W 2013 roku wystąpił w teledysku Neny, zatytułowanym Besser gehts nicht[19], promującym jej album Du bist gut[20][21].

We francusko-belgijskim dramacie biograficznym Saint Laurent (2014) pojawił się jako Yves Saint Laurent w 1989 roku.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1976 po śmierci Viscontiego Berger przeżył głęboki kryzys osobisty i finansowy. W pierwszą rocznicę śmierci Viscontiego uciekał się nawet do prób samobójczych, uzależnił się od narkotyków, a także miał problemy z nadużywaniem alkoholu[22].

Berger jawnie mówił o swoich skłonnościach biseksualnych. Był częstym gościem wielu talk shows, gdzie udzielał wywiadów na tematy takie jak jego związek z Marisą Berenson (1973)[23], z którą rzekomo chciał się żenić[24], w lipcu 1970 byli razem na okładce magazynu „Vogue​[25]. Opowiadał o erotycznych przygodach z Biancą i Mickiem Jaggerem[26][27], aktorem Tabem Hunterem, Nathalie Delon, Elizabeth Taylor[28], Ursulą Andress (1975)[23], Jerry Hall[29], aktorką Marisa Mell (1976-78)[30], brazylijskim piosenkarzem i aktorem Edy Starem i innymi gwiazdami rocka lat 70. i 80. Do jego kochanków należał także Rudolf Nuriejew, o czym pisze w swojej autobiografii[31].

19 listopada 1994 poślubił włoską scenarzystkę Francescę Guidato, jednak doszło do separacji[32]. W 2004 Berger przeniósł się z Rzymu do Salzburga, gdzie zamieszkał z matką aż do jej śmierci w 2009. Zaprzeczył jednak o pogłoskach o trudnej sytuacji finansowej. Ogłosił także, że przestał zażywać narkotyki.

W 2000 ukazała się jego autobiografia zatytułowana po prostu „Ja, autobiografia” (Ich, die Autobiografie)[33].

Od lipca do września 2015, przez zaledwie dziewięć tygodni, był w związku małżeńskim z o 37 lat młodszym projektantem Florianem Wessem[34][35], dopuszczając się bigamii i będąc wciąż w związku ze swoją żoną[36]. Ich małżeństwo zakończyło się publicznym skandalem, gdy ujawniono, iż Berger w filmie dokumentalnym Helmut Berger, Actor (2015) zarejestrował scenę masturbacji[37][38][39].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

Filmy TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1993: Boomtown jako Richard Schwarzer
  • 1997: Teo jako Signor Mastrovito
  • 2005: Damals warst Du still jako Fabian Plessen

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Helmut Berger (Áustria) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-08-04].
  2. Helmut Berger (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2015-07-05].
  3. Helmut Berger (ang.). TV.com. [dostęp 2015-07-05].
  4. Helmut Berger (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-07-05].
  5. Das merkwürdige Phänomen Helmut Berger (niem.). „Die Welt”. [dostęp 2016-01-25].
  6. Helmut Berger: Der schönste Mann der Welt wird 70 (niem.). Bild.de. [dostęp 2016-01-25].
  7. Helmut Berger: Aktuelle News, Infos & Bilder (niem.). Bunte.de. [dostęp 2015-07-05].
  8. Manuel Brug (2013-01-08): Ich bin ein Weltstar – und wer seid Ihr? (niem.). „Die Welt​”. [dostęp 2020-06-13].
  9. Helmut Berger Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2020-03-29].
  10. Claudia von Duehren (2018-04-09): Helmut Berger: „Ich habe mich nie verbiegen lassen“ (niem.). bz-berlin.de. [dostęp 2020-03-29].
  11. Alberto Del Grosso (2012-09-16): Chi E’ Helmut Berger? (wł.). Positano News. [dostęp 2020-06-13].
  12. Sandra Brennan: Helmut Berger Biography (ang.). AllMovie. [dostęp 2015-07-05].
  13. Rose-Maria Gropp (2014-05-29): Das Schöne ist nur des Schrecklichen Anfang (niem.). faz.net. [dostęp 2017-08-04].
  14. Ken Anderson (2013-03-08): Dorian Gray 1970 (ang.). Le Cinema Dreams. [dostęp 2017-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  15. Gordiano Lupi (2017-02-23): Marisa Mell, L’Eva kant del grande schermo (wł.). Giornale.it. [dostęp 2016-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  16. Reve Revue (ang.). Pulp International. [dostęp 2016-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  17. Helmut Berger Naked (ang.). cumm.co.uk. [dostęp 2017-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-02)].
  18. Helmut Berger (29 de Maio de 1944) (port.). Filmow. [dostęp 2017-08-04].
  19. Nena findet Helmut Berger ist toll (niem.). top.de. [dostęp 2015-07-05].
  20. Nena: Helmut Berger ist toll (niem.). Gala. [dostęp 2015-07-05].
  21. Helmut Berger an der Seite von Nena (niem.). VIP.de. [dostęp 2015-07-05].
  22. Europe of Cultures - Helmut Berger, regarding his career (fr.). Fresques interactives. [dostęp 2015-07-05].
  23. a b Helmut Berger Dating (ang.). FamousFix. [dostęp 2015-07-05].
  24. Marisa Berenson on Kubrick, modelling, and regrets : 'I wish Dali had painted me nude' (ang.). „The Daily Telegraph”. [dostęp 2016-07-31].
  25. Helmut Berger Magazines (niem.). famousfix.com. [dostęp 2015-07-05].
  26. Helmut Berger: Der schönste Mann der Welt wird 70 (niem.). web.de. [dostęp 2016-01-25].
  27. „Botox Boy” verlässt Helmut Berger (niem.). n-tv.de. [dostęp 2017-08-04].
  28. Booze-Soaked Shoots, Hot Gay Sex, and Elizabeth Taylor's Poop Behind Scenes of Dunne's Infamous Film (ang.). The Daily Beast. [dostęp 2017-08-04].
  29. Botox-Boy verlässt Helmut Berger nach neun Wochen Ehe (niem.). Abendzeitung München. [dostęp 2017-08-04].
  30. When he looked at Bianca, Mick saw himself (ang.). The Baltimore Sun. [dostęp 2015-07-05].
  31. Helmut Berger, Ich: Die Autobiographie, Ullstein, Holde Heuer, Berlin: Ullstein, 1998, ISBN 3-550-06969-3, OCLC 41185227.
  32. Das merkwürdige Phänomen Helmut Berger (niem.). „Die Welt”. [dostęp 2015-07-05].
  33. Ich - Helmut Berger (ang.). Holde Heuer. [dostęp 2015-07-05].
  34. So kaputt ist Helmut Berger (niem.). „Focus”. [dostęp 2017-08-04].
  35. Helmut Berger und Botox-Boy Florian Wess: Was für eine Liebe!? (niem.). Klatsch & Tratsch. [dostęp 2017-08-04].
  36. Valerio Cappelli (2015-10-06): Berger nei guai per le nozze gay. La moglie: è bigamo, lo denuncio (wł.). corriere.it. [dostęp 2017-08-04].
  37. „Botox-Boy” verlässt Helmut Berger (ang.). „Stern”. [dostęp 2017-08-04].
  38. Florian Wess: Hochzeit mit Valencia Vintage (Florian Stöhr) und Helmut Berger (niem.). TVMovie.de. [dostęp 2017-08-04].
  39. Ekel-Doku: Helmut Berger masturbierend vor der Kamera (niem.). ok-magazin.de. [dostęp 2017-08-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]