Hiena pręgowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hiena pręgowana
Hyaena hyaena[1]
(Linnaeus, 1758)
Hiena pręgowana
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd kotokształtne
Rodzina hienowate
Rodzaj Hyaena
Gatunek hiena pręgowana
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Hiena pręgowana (Hyaena hyaena) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny hienowatych. Żyje ok. 25 lat.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Afryka: Egipt, Sudan, Etiopia, Tanzania, Kenia, a także w zachodniej i środkowej Azji na Zakaukaziu, w Azerbejdżanie i wschodniej Gruzji[3].

Występuje na otwartych przestrzeniach, na których woda pitna jest dostępna w promieniu 10 km. Na terenach pustynnych nie jest spotykana. W terenie górzystym maksymalna wysokość, na której była odnotowana wynosiła 3300 m n.p.m.[4]. Jest to zwierzę nocne, spędzające dni w jamach, jaskiniach lub norach, które rozpoznać można dzięki zgromadzonym w pobliżu resztkom pożywienia, kościom i odchodom[5].

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała bez ogona: 95-120 cm. Długość ogona: 25-33 cm. Masa ciała: 26-41 kg. Umaszczenie zmienne, od jasno-szaro-żółtego do buro-szarego. Na bokach ciała ciemne pręgi, przechodzące miejscami w plamy. Na udach ciemne poprzeczne paski.

Długość jej włosów sięga 225mm, gdy na reszcie ciała jest to 50-75mm[5]. Ubarwienie jest zmienne w zależności od pory roku[6]. Nie występuje dymorfizm płciowy w rozmiarze i wadze osobników. Samice mają do trzech par sutków[6].

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Pożywieniem hieny pręgowanej jest wszelkiego rodzaju padlina i resztki ofiar innych drapieżników. Z braku padliny napada na stare lub chore małe ssaki, śpiące ptaki, gady i owady. Nie stroni też od owoców i warzyw. Aby uniknąć konkurencji z innymi padlinożercami składuje padlinę w norach.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałość płciową osiągają około 1 roku. Ciąża trwa około 90 dni ; w miocie jest od 2 do 4 młodych. Młode rodzą się ślepe z zarośniętymi uszami. Oczy otwierają po 7-8 dniach. Okres laktacji trwa około 2 miesięcy. Samiec bierze udział w wychowie młodych.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Stepy, zarośla, pustynie, zwłaszcza kamieniste. W górach dochodzi do 2500 m n.p.m.

Zachowania[edytuj | edytuj kod]

Gatunek jest strachliwy, w przypadku nieoczekiwanego zagrożenia chowa się lub przyjmuje pozycję udającą zmarłego osobnika i czeka aż przeciwnik odejdzie. Swoje terytorium oznacza mieszaniną odchodów i wydzieliny gruczołu przyodbytowego, która jest biała z powodu dużej zawartości Ca2+ i przez to dobrze zauważalna przez inne hieny[6]. Występujące interakcje między osobnikami tego samego gatunku są nieliczne, częściej zauważalne u osobników młodych. Najczęstszą czynnością jest obwąchiwanie pyska i okolic odbytu oraz lizanie sierści. Swoje nastawienie do innych osobników Hyaena hyaena sygnalizuje pozycją ogona oraz grzywy[4].

Jest cichsza od Crocuta crocuta, nie wydaje charakterystycznych dźwięków przypominających śmiech[7].

Status[edytuj | edytuj kod]

Stosunkowo liczna w Afryce i Azji. W Europie rzadka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hyaena hyaena, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hyaena hyaena. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Hyaena hyaena. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 28 września 2009]
  4. a b Rieger, I., 1978. Social behavior of striped hyenas at Zurich Zoo. Carnivore 1(2): 49-60.
  5. a b Sumiński, P., Ssaki drapieżne Europy = [Carnivores of Europe], Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1993, ISBN 83-09-01483-X, OCLC 182880851 [dostęp 2018-08-16].
  6. a b c J. L. Gittleman, Heptner, V. G., and Sludskii, A. A. 1992. MAMMALS OF THE SOVIET UNION. VOLUME II, PART 2. CARNIVORA (HYAENAS AND CATS). Smithsonian Institution Libraries and National Science Foundation, „Journal of Mammalogy”, 74 (2), 1993, s. 510–511, DOI10.2307/1382412, ISSN 1545-1542, JSTOR1382412 [dostęp 2018-08-16].
  7. Jurgen W. Frembgen, The Magicality of the Hyena: Beliefs and Practices in West and South Asia, „Asian Folklore Studies”, 57 (2), 1998, s. 331, DOI10.2307/1178757, ISSN 0385-2342, JSTOR1178757 [dostęp 2018-08-16].