Hotel Grand w Łodzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hotel Grand w Łodzi
Hotel Grand, widok współczesny
Hotel Grand, widok współczesny
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres ulica Piotrkowska 72
Typ budynku hotel
Architekt Hilary Majewski
Inwestor Edward Haentschel
Kondygnacje 6
Rozpoczęcie budowy 1872
Ukończenie budowy 1887
Ważniejsze przebudowy 1912–1913, 1942
Pierwszy właściciel Edward Haentschel
Kolejni właściciele Ludwik Meyer
Hotele Miejskie w Łodzi (1945–1950)
Orbis (1950–2007)
Obecny właściciel Holding Liwa sp. z o.o. (od 2007)
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Hotel Grand
Hotel Grand
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Hotel Grand
Hotel Grand
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Hotel Grand
Hotel Grand
Ziemia51°46′06,502″N 19°27′24,398″E/51,768473 19,456777
Strona internetowa
Hotel Grand w okresie międzywojennym
Lobby
Klatka schodowa w Hotelu Grand

Hotel Grandhotel w Łodzi, funkcjonujący nieprzerwanie od 1888 roku, zlokalizowany przy ul. Piotrkowskiej 72 (na rogu z ul. R. Traugutta)..

Historia hotelu[edytuj]

Z obiektów tego typu powstałych w drugiej połowie XIX wieku tylko Grand przetrwał do współczesnych czasów i nadal cieszy się dobrą renomą. Oprócz niewielkich zmian budynek tego obiektu zachował zewnętrzny wygląd, nadany mu po gruntownej przebudowie w 1913.

Budynek zaprojektował Hilary Majewski w latach 1872–1887 przy ul. Piotrkowskiej, nr hipoteczny 510-511. Początkowo budynek mieścił fabrykę wyrobów wełnianych i bawełnianych Ludwika Meyera. Po raz pierwszy został przebudowany w 1887 na „dom gościnny” Hotel Grand[1]. Na początku hotel miał oświetlenie gazowe, by w roku 1906 roku zainstalować oświetlenie elektryczne (zasilane z lokalnej dynamomaszyny poruszanej przy pomocy gazu), a w 1907 zostać włączonym do miejskiej sieci energetycznej. W kilku apartamentach były łazienki. Większość pokoi wyposażona była w przenośne umywalki, do których dostarczano wodę wiadrami. Wnętrza były ogrzewane przez piece, które w zależności od standardu pokoju były z kafli porcelanowych, fajansowych lub zwykłych. Z przestrzeni recepcyjnej na piętro prowadziły schody marmurowe, na korytarzach były posadzki, w pokojach parkiety i podłogi z desek. Drzwi wejściowe od ul. Piotrkowskiej były dwuskrzydłowe z gzymsami i ozdobami. W środkowej części wewnętrznego dziedzińca hotelu był wspaniale urządzony ogród[2].

Drugiej przebudowy dokonano w latach 1912–1913 według projektu Majewskiego i Dawida Landego. Hotel dysponował 150 pokojami, bogato wyposażonymi, odpowiednio rozplanowanymi, w tym 50 było urządzonych luksusowo. Każdy pokój wyposażono w instalację sanitarną z dopływem zimnej i ciepłej wody. Hotel dysponował siecią telefoniczną. Część pokoi o wyższym standardzie została wyposażona w łazienki, a dla reszty na każdym piętrze przygotowano ogólnodostępne węzły sanitarne. W pokojach hotelowych były urządzenia sygnalizacyjne do wzywania służby hotelowej, które za pośrednictwem kolorowych lampek informowały o numerze pokoju oczekującego obsługi. Na piętrach zostały zaaranżowane pokoje kelnerskie z szafami do elektrycznego podgrzewania posiłków, połączone z kuchnią windami kelnerskimi i łącznością telefoniczną. Drzwi wejściowe wymieniono na charakterystyczne obrotowe. Do dyspozycji gości były dwie windy. Kuchnia została urządzona zgodnie z ówczesnymi standardami. Wyroby cukiernicze były produkcji własnej. Na potrzeby hotelu w podziemiach zorganizowano niewielką piekarnię. Dział gastronomii dysponował urządzeniem do produkcji lodu, które jednocześnie spełniało rolę chłodni i zamrażalni. W piwnicach zlokalizowano magazyny żywności i napojów alkoholowych. Zorganizowano również wytwórnię wód gazowanych[3]. Przed wybuchem I wojny światowej (21 czerwca 1908[4]) otwarto w hotelu kino, które funkcjonowało do końca lat trzydziestych. W latach 1945–1947 w sali tej mieścił się w teatr „Syrena", a w latach 1965–1988 „Teatr 7.15".

Odniesienia w kulturze[edytuj]

Hotel został umieszczony w fabule powieści Ziemia obiecana Władysława Reymonta. Przed hotelem, na ul. Piotrkowskiej, znajduje się Aleja Gwiazd filmu polskiego. Apartamenty hotelu noszą imiona aktorów polskich: Beaty Tyszkiewicz, Jana Machulskiego, Krystyny Jandy, Janusza Gajosa, Marka Kondrata, Daniela Olbrychskiego, Jerzego Stuhra oraz apartament Artura Rubinsteina.

W hotelu był realizowany program telewizyjny Iwony Łękawy z cyklu Gwiazdy w Grandzie.

Filmy ze scenami zrealizowanymi w hotelu[edytuj]

Lista gości[edytuj]

Przypisy

  1. Ilustrowana Encyklopedia Miasta Łodzi, nr 6, s. 177
  2. Zenon Błądek: Dzieje krajowego hotelarstwa od zajazdu do współczesności: fakty, obiekty, ludzie. Poznań-Warszawa: Palladium Architekci, 2003, s. 113. ​ISBN 83-89284-02-2​.
  3. Kazimierz Badziak: Grand Hotel w Łodzi 1888-1988. Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1988, s. 40. ​ISBN 83-218-0791-7​.
  4. Grażyna Kobojek: Łódź - Kalendarium XX wieku. Łódź: Wydawnictwo Piątek Trzynastego i Muzeum Historii Miasta Łodzi, 2005, s. 13. ISBN 8374150602.

Bibliografia[edytuj]

  • Katarzyna Zielińska, Hanna Zubrzycka-Kolińska: Hotel Grand - hotel filmowy, 19 czerwca 2009, [w:] [1]
  • Kazimierz Badziak: Grand Hotel w Łodzi 1888-1988. Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1988. ISBN 83-218-0791-7.
  • Zenon Błądek: Dzieje krajowego hotelarstwa od zajazdu do współczesności: fakty, obiekty, ludzie. Poznań-Warszawa: Palladium Architekci, 2003. ISBN 83-89284-02-2.

Linki zewnętrzne[edytuj]