Hilary Majewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hilary Majewski
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1838
Radom
Data i miejsce śmierci 21 lipca 1892
Łódź
Narodowość polska
Dziedzina sztuki architektura
Epoka historyzm
Ważne dzieła

pałac Izraela Poznańskiego

Odznaczenia
Order św. Stanisława – II klasy Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Hilary Majewski (ur. 15 maja 1838 w Radomiu, zm. 21 lipca 1892 w Łodzi) – polski architekt, przedstawiciel historyzmu, w latach 1872–1892 architekt miejski Łodzi i podówczas czołowy jej architekt, który swoimi realizacjami ukształtował jej wygląd dostrzegalny po dzień dzisiejszy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1859–1861 studiował w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (dyplom 1864). Pełnił obowiązki budowniczego powiatu radomskiego, później prowadził prywatną praktykę w Warszawie. W 1872 objął stanowisko miejskiego architekta w Łodzi i pozostawał na nim do swojej śmierci[1].

Majewski był bardzo aktywny zawodowo – nie bez przyczyny uważa się go za najsłynniejszego architekta i budowniczego miasta Łodzi. Jako architekt miejski podpisał 546 projektów budowli w tym mieście, chociaż, jak się okazało po wnikliwych badaniach prof. Krzysztofa Stefańskiego i innych, nie wszystkie sam projektował. Tworzył wille, domy, pałace fabrykanckie i kamienice czynszowe, nadzorował budowy budynków mieszkalnych, fabryk, mostów czy dróg. Przy ulicy Piotrkowskiej Majewski zaprojektował wiele kamienic i innych budynków. Był także autorem projektu własnej kamienicy przy ulicy Kamiennej 11 (ob. ul. Włókiennicza).

W sierpniu 1889 roku został odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy[2], a we wrześniu 1890 roku – Orderem Świętej Anny II klasy[3].

Ważniejsze realizacje[edytuj | edytuj kod]

Fabryka Meyera – obecnie hotel „Grand” przy ulicy Piotrkowskiej 72
Pałac Heinzla – obecnie Urząd Miasta Łodzi
Szpital im. L. i I. Poznańskich. Obecnie Szpital im. Seweryna Sterlinga przy ulicy Sterlinga 1/3
Pałac Izraela Poznańskiego – widok współczesny

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z miasta. Pogrzeb. „Dziennik Łódzki”. Rok IX (nr 164), s. 2, kol. 2, 1892-07-26. Bolesław Knichowiecki (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-06-13]. 
  2. Wiadomości bieżące. Odznaczenia. „Dziennik Łódzki”. Rok VI (nr 177), s. 2, kol. 1, 1889-08-09. Antoni Chomętowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-03-23]. 
  3. Z miasta i okolicy. Odznaczenie. „Dziennik Łódzki”. Rok VII (nr 206), s. 3, kol. 1, 1890-09-14. Bolesław Knichowiecki (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-05-05]. 

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Już po jego śmierci.
  2. Atrybucja prawdopodobna, pewności nie ma – twierdzi Krzysztof Stefański w Atlasie architektury dawnej Łodzi do 1939 r., s. 59.
  3. Atrybucja wątpliwa.
  4. Atrybucja wątpliwa. Obiekt przypisywany jest Juliuszowi Jungowi (Krzysztof Stefański) bądź Adolfowi Zeligsonowi (Jacek Strzałkowski).